บทที่ 1778 คุณแม่งมันบ้าไปแล้ว

กิจจาพลันรู้สึกกลัดกลุ้ม

จริงๆแล้วเขาอยากอธิบายกับกานต์ และก็รู้ว่าเมื่อสักครู่เขาพูดกับกานต์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ว่าเรื่องบางเรื่องเขาก็ไม่สามารถพูดมันออกไปในตอนนี้ได้จริงๆ

กิจจาบีบจมูก รู้สึกงุ่นง่านเป็นที่สุด และเขาไม่ได้รู้สึกอย่างนี้มานานแล้ว

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา กิจจาหันไปมอง แววตาพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบเสื้อตัวนอกมาใส่ ลุกขึ้นเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“พ่อครับแม่ครับ ผมออกไปข้างนอกนะ ทานข้าวกันก่อนเลยไม่ต้องรอผม ผมไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่”

กิจจามาหาบุริศร์กับนรมนในห้องครัว แวะบอกเท่านี้ก็เดินออกไป

กานต์มองตามแผ่นหลังลิ่วๆของกิจจาจากทางหน้าต่าง หัวคิ้วพลันขมวดมุ่นเล็กน้อย

จริงๆแล้วเขาค่อนข้างเป็นห่วงกิจจา แต่พอนึกถึงฝีมือของพี่ชาย ถ้าเขาส่งคนตามไปพี่ชายคงไม่ชอบใจแน่ๆ

แม้ว่าที่ผ่านมาเขาสองพี่น้องจะอยู่คนละทิศละทาง แต่ความสัมพันธ์กลับดีมาก และกานต์ก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศนี้ลง

หลังจากที่กานต์ออกมาจากบ้านตระกูลโตเล็ก ก็ตรงไปยังร้านเหล้าที่มีชื่อว่าCharmmy Bar

ขนาดยังไม่ถึงตอนค่ำที่นี่ยังเต็มไปด้วยบรรยากาศปล่อยกายสบายตัว เสียงเพลงกระหึ่มชวนหนวกหูทำให้หัวคิ้วของกานต์ผูกเป็นปม รู้สึกไม่คุ้นชินอะไรแบบนี้เป็นอย่างมาก

ด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งและรูปลักษณ์ภายนอก เมื่อเขาเดินเข้ามาก็ดึงดูดความสนใจของทั้งหญิงและชายในทันที แต่กิจจากลับมองข้ามราวกับมองไม่เห็น เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ แย่งแก้วเหล้าจากมือผู้หญิงที่แต่งหน้าเข้มจัดมาถือเอาไว้

“สิชา พอได้แล้ว！”

เสียงเขาไม่ดังเท่าไหร่นัก แต่กลับพกพาความเย็นชามาด้วย ชวนให้คนฟังรู้สึกกดดันและหวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่ง

สิชาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นกิจจาก็ยิ้มออกมาทันที

เธอเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างหน้าตาสะสวย แต่ว่าในตอนนี้เครื่องสำอางหนาๆกลับปกปิดความบริสุทธิ์ของเธอเอาไว้ ทำให้เธอดูเป็นคนกร้านโลกขึ้นมาทันที

“มาแล้วเหรอ? เอาเหล้ามาให้ฉัน!”

เธอโงนเงนจะแย่งแก้วเหล้ากลับมา แต่คิดไม่ถึงเลยว่ากิจจาจะปาแก้วลงบนพื้น

เสียงเพลงดังหนวกหูยังเล่นต่อ แต่ทุกคนที่นี่กลับหยุดนิ่งทันที หันมามองทางกิจจาอย่างพร้อมเพรียง

พนักงานรักษาความปลอดภัยหันมามองทางนี้พร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย

มีคนคิดจะก่อเรื่องชัดๆ

ด้านสิชาก็นิ่งไปเหมือนกัน แต่ก็เหมือนจะได้สติแค่ในเวลาสั้นๆ จากนั้นก็ขมวดคิ้วแล้วตะคอกออกมาว่า “คุณทำอะไรเนี่ย? กิจจา ฉันให้คุณมาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนฉันนะ ไม่ใช่ให้มาหาเรื่อง! ถ้าคุณไม่เต็มใจก็กลับไปเลยไป”

พูดเสร็จเธอก็หันไปโบกมือให้บาร์เทนเดอร์ “เอาวิสกี้มาอีกแก้ว！”

ดวงตาของกิจจาเริ่มเยือกเย็น ถ้ามองดีๆล่ะก็ จะพบว่าเพลิงโกรธกำลังลุกลามอยู่ข้างในทีละนิด

แต่ว่าสิชามองไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย ยังคงยกแก้วเหล้ากรอกปากตัวเองอยู่อย่างนั้น

กิจจาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปแบกเธอพาดบ่าแล้วก้าวเดินออกไป

ด้วยความที่สิชาดื่มมาเยอะ เมื่อถูกกิจจาแบกเหมือนกระสอบทราย ก็พลันรู้สึกมวนในท้อง

เธอตบหลังของกิจจาแล้วตะโกนว่า “กิจจา คุณปล่อยฉันลงนะ！ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้！”

พนักงานรักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาขวางเมื่อเห็นกิจจากำลังจะพาเธอออกไป

“นี่คุณครับ ขอโทษนะครับ แต่กรุณาวางคุณผู้หญิงท่านนี้ลงด้วยครับ”