บทที่ 1777 ตกลงแกอยากถามอะไร

“มองอะไร?”

กานต์พูดขอโทษเป็นครั้งแรก อารมณ์จึงไม่ดีเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นไอรามองมาที่เขาราวกับเห็นผี ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด

เขาโยนเสื้อตัวนอกไปคลุมหัวไอรา เพื่อปิดบังสายตาอัดอั้นของเขา จากนั้นก็รีบเผ่นหนีออกไป

ไอรารู้สึกแค่ว่ากลิ่นที่คุ้นเคยปะทะใส่หน้า ต่อมาภาพเบื้องหน้าก็มืดไปหมด มองไม่เห็นอะไรเลย ในตอนที่เธอได้สติ ก็พบว่ากานต์หายไปแล้ว

เธอเองก็แยกแยะอารมณ์ของตัวเองในตอนนี้ไม่ถูก มีทั้งดีใจแล้วก็เสียใจ

สุดท้ายก็ยังไม่ได้บอกความจริงกับกานต์ทั้งหมด

แต่ถ้าให้เธอเลือกจริงๆล่ะก็ เธอยอมให้กานต์ไม่รู้ไปตลอดชีวิตยังจะดีกว่า

หลังจากที่กานต์วิ่งหนีออกมาจากห้อง ก็พบว่าตัวเองไม่มีที่ไปแล้ว

แม้ว่าที่นี่คือบ้านตระกูลโตเล็ก คือบ้านของตัวเอง แต่ก็ยังรู้สึกแปลกที่อยู่ดี

เฮ้อ！

เพราะไปอยู่กองทหารหลายปี เลยเกิดความรู้สึกห่างเหินกับบ้านตัวเองสินะ

กานต์คิดในใจอย่างวูบโหวง ทันใดนั้นก็เห็นว่าประตูห้องกิจจาปิดไม่สนิท เขาจึงเดินเข้าไปหา

“พี่!”

กานต์เคาะประตูอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็เปิดออกแล้วเดินเข้าไป

กิจจายังคงทำหัวข้อวิจัยอยู่ เมื่อเห็นกานต์เดินเข้ามาก็แค่เงยหน้ามอง แล้วเอ่ยพูดว่า “แกนั่งรอไปก่อน รอฉันทำอันนี้เสร็จก่อน”

“ได้”

กานต์นั่งลงบนโต๊ะอย่างสบายๆ ยื่นมือออกไปหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมากัดกินโดยไม่คิดที่จะล้างก่อน

อืม หวานดีแฮะ

เสียงกานต์กัดแทะแอปเปิ้ลดังขึ้นมาภายในความเงียบอย่างชัดเจน ดังถึงขนาดที่รบกวนสมาธิของกิจจา เขาวางหัวข้อวิจัยในมือลง มองน้องชายที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆแต่ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน จึงอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “พูดมา มาหาฉันมีเรื่องอะไร?”

“พี่ทำงานเสร็จแล้วเหรอ?”

กานต์เอ่ยถามคำถามที่รู้อยู่แล้ว ท่าทางนั้นกวนโอ๊ยจนทำเอาคนมองอยากต่อยสักหมัด

กิจจาถอนหายใจออกมา เก็บวิจัยใส่กระเป๋า เพราะรู้ว่าวันนี้ยังไงตัวเองก็คงทำไม่เสร็จแน่

“แกคิดจะทำอะไรกันแน่? ปล่อยคนสวยอย่างไอราไว้คนเดียว แล้วมาหาฉันทำไม?”

“พี่จะหมั้นเหรอ?”

กานต์วางแอปเปิ้ลในมือลง พร้อมกับมองมาที่กิจจาด้วยใบหน้าจริงจัง

แม้ว่าหลายปีที่ผ่านมาเขาจะอยู่ที่กองหทารตลอด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงติดต่อกับพี่น้องในครอบครัวไม่มีขาด

กิจจาเอาแต่ศึกษาวิจัย แทบจะไม่มีเวลาไปมีแฟนเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมจู่ๆถึงจะหมั้นล่ะ?

กานต์สงสัยและเป็นห่วงอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

กิจจารู้ว่าเรื่องบางเรื่องก็ปิดคนในครอบครัวไม่มิด พ่อแม่ยังไม่ทันเอ่ยถาม กานต์ก็ถามเป็นคนแรกเสียแล้ว

เขาหลุบตาลง ดันกรอบแว่นตรงสันจมูกขึ้น เอ่ยพูดอย่างเนิบนาบว่า “อืม”

กานต์ถอดแว่นตาของเขาออก แล้วโยนไปยังโต๊ะข้างๆ

แว่นนี้ไม่มีค่าสายตาด้วยซ้ำ ที่กานต์ใส่แว่นก็เป็นเพราะอยากตบตาคนอื่น ให้คนอื่นคิดว่าเขาเป็นพวกบ้าเรียน จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลากับเขา

เมื่อไร้แว่นขวางกั้น ดวงตาคู่คมก็เป็นประกายใสแจ๋ว

กิจจาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาแกล้งใส่แว่นมาตลอดจนชิน พอถูกฉีกหน้าว่าเขาแค่แกล้งใส่และถูกถอดออก จึงรู้สึกไม่ค่อยชิน

กิจจายกมือลูบขมับ เอ่ยพูดอย่างจนใจว่า “ตกลงแกอยากถามอะไร?”

“อีกฝ่ายคือใคร? พวกพี่เริ่มคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมผมไม่รู้เรื่องเลยล่ะ? หรือว่าพวกพี่ไม่เหมือนคู่อื่น แต่งก่อนค่อยรักงี้เหรอ?”

กานต์ถามออกมาติดๆกัน จนทำให้กิจจากลัดกลุ้ม