บทที่ 1776 ปล่อยไปก็ไม่มีแล้ว

คิดถึงเรื่องนี้ทีไร ไอราก็ลังเลทุกที

เธอรู้ดีกว่าใครว่าระยะนี้กานต์กำลังตามหาว่าใครเป็นคนบริจาคไตให้เขา ถ้าไม่ใช่เพราะปูมหลังของตัวตนเธอ บางทีคงถูกกานต์ตรวจสอบเจอตั้งนานแล้วก็ได้

ตอนนี้ต้องบอกความจริงกานต์แล้วจริงๆเหรอ?

ต้องบอกให้เขารู้ว่าเขาเป็นหนี้ไตเธออยู่ใช่ไหม?

ไอรายิ้มออกมาอย่างขมขื่น

เรื่องที่เธอชอบกานต์ทุกคนต่างก็รู้กันดี แต่กานต์ชอบเธอจริงๆหรือเปล่า เอาตามตรงเธอก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่เลย

บางทีที่เขารับรักเธออาจเป็นเพราะเธอตามตื๊อเขามานานก็ได้ ความสัมพันธ์ของสองตระกูลก็ไม่เลว ดังนั้นเขาจึงอาจจะฝืนใจตอบตกลงหรือเปล่า?

ไอราที่ไม่เคยกลัวฟ้ากลัวดิน รู้สึกหวาดหวั่นและไม่ไว้ใจในความรู้สึกเป็นครั้งแรก

เมื่อก่อนเธอเอาแต่กลัดกลุ้มที่กานต์ไม่ตอบรับความรู้สึกของเธอ แต่ในตอนนี้พอเขากลายมาเป็นแฟนเธอแล้วเธอก็ยังกลัดกลุ้มอยู่ดี

เธออยากให้กานต์ชอบเธอเพราะความรู้สึกเพียวๆ ไม่ใช่เพราะมีบุญคุณอย่างอื่นมาปน เพราะไอรารู้ว่าถ้าเมื่อใดที่กานต์รู้ว่าเขาเป็นหนี้ไตเธอล่ะก็ กานต์ก็จะดีกับเธอมากกว่าเดิมหลายเท่า ถึงขั้นที่ว่าถ้าเธออยากได้ดวงจันทร์บนฟ้าเขาก็จะหามาให้ แต่ว่าแบบนั้นมันไม่ใช่ความรักที่ไอราต้องการ

เธอต้องการความรักที่เสมอภาค ที่ต่างคนต่างเป็นผู้ให้ซึ่งกันและกัน

ดังนั้นสุดท้ายก็ไม่ควรบอกความจริงกับเขาใช่ไหม?

แต่ถ้าไม่บอกความจริง ก็ต้องใช้คำโกหกสารพัดมาปิดบัง ซึ่งมันไม่ใช่นิสัยของไอราเลยสักนิด

เธอเริ่มรู้สึกลำบากใจจริงๆแล้วสิ

หลังจากกานต์ดูบิลต่างๆเสร็จก็รู้สึกปวดตา ตอนนี้เองถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าไอรายังอยู่ในห้องน้ำ

อย่าบอกนะว่ายัยนั่นไม่รู้ว่าจะพูดกับเขายังไง เลยคิดที่จะขังตัวเองเอาไว้ในห้องน้ำน่ะ?

กานต์ลุกออกจากเก้าอี้ เดินไม่กี่ก้าวมาหยุดหน้าห้องน้ำ เคาะประตูแล้วเอ่ยถามว่า “ไอรา ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ห๊ะ? ฉันไม่เป็นไร”

ในตอนนี้เองไอราถึงได้พบว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว

ช่างเถอะ เป็นวาสนาไม่ใช่คราวเคราะห์ หรือต่อให้เป็นคราวเคราะห์ก็คงหนีไม่พ้นแล้ว

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปิดประตูออกราวกับกำลังจะไปขึ้นเขียง

กานต์แนบหูกับประตู พอดีกับที่ไอราเปิดประตูพรวดออกมา ทำให้เขาทรงตัวไม่อยู่ โถมตัวใส่ไอราทันที

โชคไม่ดี ที่ข้างหลังไอรามีรอยเปียกน้ำ เมื่อถูกกานต์โถมตัวใส่ ร่างกายก็พลอยเอนล้มลงไปข้างหลังด้วย

กานต์ใจกระตุกวูบ ใช้มือโอบแผ่นหลังของไอราไว้อัตโนมัติ จากนั้นก็พลิกตัวให้ไอราอยู่ข้างบน ส่วนตัวเองทรงตัวไม่อยู่ล้มลงกับพื้นกระเบื้องจนเกิดเสียงดัง “ตุบ”

“เชร้ด พี่สะใภ้รอง พี่รุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ?”

ไม่รู้ว่าภาคิณเข้ามาตั้งมาเมื่อไหร่ แต่ที่แน่ๆเข้ามาทันเห็นภาพเบื้องหน้านี้แน่นอน และคงจะเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหนตามระเบียบ

ไอรายังคงตกอยู่ในความอึ้ง ด้านกานต์กลับแสดงสีหน้าอึมครึมออกมา

“ไสหัวออกไปเลยนะ!”

เสียงคำรามของเขา ทำเอาภาคิณสะดุ้งโหยง รีบหันหลังเผ่นหนีออกไปอย่างไม่พูดไม่จา เพราะกลัวว่าถ้ายังช้าอยู่อีกคงถูกพี่รองสับทั้งเป็นแน่

เขาคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะพี่รองกับพี่สะใภ้รองหรอกใช่ไหม?

ภาคิณคิดอย่างอยู่ไม่สุข แต่ก็พูดอะไรไม่ออก

คิดไม่ถึงเลยว่าพี่รองจะชอบอยู่ข้างล่าง

ไอราได้สติกลับมาเมื่อภาคิณวิ่งออกไป ใบหน้าของเธอแดงแปร๊ดไปหมด

“กานต์!”

ไอราดันตัวขึ้นเตรียมจะวิ่งออกไป แต่ได้ยินเสียงของกานต์ดังขึ้นมาก่อนว่า “เธอมาช่วยดึงฉันขึ้นก่อน เอวเคล็ดหมดแล้ว”

คำพูดนี้ทำให้ไอราไม่กล้าวิ่งไปไหน

“เจ็บตรงไหน?”

คนอื่นอาจจะคิดว่ากานต์เป็นทหาร ร่างกายคงแข็งแรงเป็นหลายเท่า แต่ไอรารู้ว่าเขาเพิ่งผ่าตัดมาไม่ถึงปี ช่วงนี้เป็นช่วงที่เขาอ่อนแอที่สุด

เธอรีบวิ่งกลับมา ยื่นมือออกไปดึงกานต์ แต่กลับถูกกานต์ออกแรงกระชากเข้ามาในอ้อมกอด

“นี่!”

ไอราส่งเสียงตกใจออกมา ทันใดนั้นริมฝีปากเย็นๆก็ปิดทับริมฝีปากของเธอเอาไว้

ความรู้สึกร้อนผ่าวอบอวลไปทั้งตัว พลันทำให้หัวสมองของไอราขาวโพลน รู้สึกล่องลอยเหมือนถูกพาขึ้นไปบนก้อนเมฆ ไม่รู้วันรู้คืน