บทที่ 1784 ใครรังแกเธอ

ยังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่าตนเองไปต่างประเทศสองปี หลังจากกลับมาก็ไม่นึกว่าผู้ชายที่ตนเองสนใจ จะแต่งงานกับสิชา ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขาสองคนยังนอนด้วยกันแล้วงั้นเหรอ?

แค่นึกถึงตรงนี้ ณิตาก็รู้สึกเจ็บปวดจนใจจะขาด

ผู้ชายของเธอนอนกับสิชาแล้วงั้นเหรอ?

ความคิดนี้กำลังเกลื่อนกลาดอยู่ในสมองของเธอ ณิตาค่อยๆลุกขึ้นยืน พูดกับไอราและกมล: “มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ฉันไปก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกัน”

พูดจบณิตาก็หมุนตัวเดินออกไป ท่าทางรีบๆร้อนๆทำให้ไอรามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอยู่นิดหน่อย

“ท่าทางอย่างนี้ของณิตาคงไม่ได้ไปหาสิชาใช่ไหม? ถึงพวกเราจะไม่รู้ว่าในท้องของสิชาใช่ลูกของพี่กิจหรือเปล่า แต่ถ้าโดนณิตาจัดการจนแท้งขึ้นมาจริงๆ กลัวว่าความประทับใจที่พี่กิจมีต่อณิตาจะไม่ดีน่ะสิ”

กมลก็ค่อนข้างกังวลใจ

“เราตามไปดูกันเถอะ”

“อืม”

ทั้งสองคนรีบออกมาจากร้านกาแฟ แต่เพราะกานต์มาส่งพวกเธอ เดิมทีจึงไม่มีรถอยู่แล้ว ส่วนณิตาก็เดินไปอย่างรีบร้อน ตอนนี้ไม่นึกว่าจะมองไม่เห็นเงาของเธอแล้ว

“แย่แล้ว ฉันมีลางสังหรณ์ ตระกูลพวกเรากับตระกูลสนธิไชยคงจะไม่สงบแล้วสิ”

กมลยักไหล่ แม้ตอนนี้จะกังวลอยู่บ้าง แต่เธอไม่อยากให้กิจจาแต่งงานกับสิชาจริงๆ ดังนั้นถ้าณิตาจะสร้างความวุ่นวายก็เอาเลย อย่างแย่ที่สุดเธอกับไอราก็จะคอยประคองอยู่ข้างหลังของเธอ

แต่ณิตาไม่ได้ไปหาสิชาเหมือนที่พวกเธอคิดเอาไว้ ทว่ากลับตรงไปหากิจจา

ปกติกิจจาชอบไปที่ไหน จะอยู่ที่ไหนได้ ณิตาชัดเจนดีอยู่แล้ว

ตอนที่เธอมาถึงกิจจาก็ออกมาจากสถาบันวิจัยพอดี ยังไม่ทันขึ้นรถก็เห็นณิตาพิงอยู่บนประตูรถของเขากำลังมองเขาอยู่

ณิตาเป็นคนสวย สวยตามแบบฉบับ และเธอชอบสวมชุดเดรสสีขาว ดูแล้วเหมือนกับนางฟ้าที่ตกลงมาบนโลกมนุษย์

กิจจารู้สึกอยู่เสมอว่าบนโลกนี้นอกจากกมลแล้วก็ไม่มีใครที่จะควบคุมความบริสุทธิ์อย่างนี้เอาไว้ได้อีก แต่ณิตาเป็นข้อยกเว้น ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังสุภาพสง่างามไม่หยาบคายจนทำให้ใครๆต่างก็ปรารถนา

“มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ไหนบอกว่านัดกันตอนเย็นเหรอ?”

กิจจายิ้มให้ณิตา

เขาเป็นผู้ชายที่เคร่งขรึมมาก น้อยมากที่จะยิ้มให้คนอื่น แต่สำหรับณิตากลับไม่เหมือนกัน

ตั้งแต่ตอนเด็กๆที่ได้เจอสาวน้อยคนนี้ในงานวันเกิดของท่านวินัย เธอก็เหมือนกับภูติตัวน้อยที่ทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจ

ณิตากำลังมองดวงตาที่ยิ้มบางๆของกิจจา จู่ๆเบ้าตาก็แดงขึ้นมา น้ำตาเม็ดใหญ่หยดลงบนพื้นทีละหยดๆ แม้จะไม่ได้ส่งเสียง แต่กลับทำให้เขาเป็นห่วงอย่างไม่มีเหตุผล

สีหน้าของกิจจาเปลี่ยนไปทันที

“เป็นอะไรไป? ใครรังแกเธอ? บอกพี่มา พี่จะช่วยเธอสั่งสอนเขา”

“กิจจารังแกฉัน พี่ช่วยฉันสั่งสอนเขาได้ไหม?”

ดวงตาของณิตายังมีละอองน้ำอยู่ กำลังจดจ้องไปที่กิจจา

จู่ๆกิจจาก็ชะงักงัน

เขารังแกเธอเหรอ?

เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่?

ทำไมเขาถึงไม่รู้?