บทที่ 1785 ใบหน้าด้านข้างหล่อจัง

คำถามนี้ถามอย่างตรงไปตรงมาสุดๆ ถึงขั้นไม่มีการหยุดคิดด้วยซ้ำ แต่มือทั้งคู่ของณิตากลับจับกันแน่น เส้นประสาทตึงเครียด

เธอรู้ว่าคำตอบที่ตนเองต้องการนี้อาจจะทำให้เธอไม่มีทางฟื้นคืนมาได้อีก แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะถามอย่างนั้น

กิจจามองณิตาที่อยู่ตรงหน้า มองเธอที่แสร้งทำเป็นแข็งแกร่งแต่กลับอ่อนปวกเปียกเหมือนดอกลิลลี่ที่โดนฝนกระหน่ำ จู่ๆหัวใจก็เจ็บปวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน

เขาเอ่ยปากไปโดยสัญชาตญาณ

“ยัง พี่กับเธอไม่มีอะไรกันทั้งนั้น แม้แต่กับผู้หญิงคนไหนๆก็ไม่เคยมีอะไรกันเช่นกัน”

แค่พูดออกไป เส้นประสาทที่ตึงเครียดของณิตาจึงผ่อนคลายลงได้อย่างฉับพลัน ตัวเธอก็ยืนไม่อยู่แล้ว เอนไปทางด้านหลังทันที

กิจจาจึงรีบประคองเธอเอาไว้ มองณิตาด้วยความเป็นห่วง

เธอประหม่าเกินไป!

แล้วกิจจาจะไม่ประหม่าได้ยังไงล่ะ?

ฝ่ามือของเขาก็มีเหงื่อซึมออกมาเต็มไปหมดแล้ว

แต่อยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่น ณิตากลับยังคงสติหลุดลอย ทว่าก็ไม่สนใจอะไรแล้ว เธอคว้ามือของกิจจาเอาไว้ ถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น: “พี่ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนไหนเลย งั้นเด็กในท้องของสิชาก็ไม่ใช่ลูกของพี่ถูกไหม?”

“ไม่ใช่”

กิจจาสบเข้ากับดวงตาที่ร้อนรนคู่นั้นของณิตาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดความจริงออกไป

หัวใจที่ตึงเครียดของณิตาจึงผ่อนคลายลงได้สักที แต่ยังถามขึ้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจ: “ในเมื่อไม่ใช่ลูกของพี่ ทำไมถึงขอเธอแต่งงาน? ทำไมถึงต้องแต่งงานกับเธอ? พี่ก็รู้ๆอยู่ว่าฉันชอบพี่ ฉันอยากแต่งงานกับพี่!”

ทั้งร่างของกิจจาโดนคำพูดของณิตากระแทกเข้ามาจนงุนงงไปหมด

อะไรที่เรียกว่าเธอชอบเขา?

เธออยากแต่งงานกับเขา?

ทำไมแต่ก่อนเขาไม่รู้เรื่องเลย?

สมองที่ชาญฉลาดราวกับไม่ทำงานขึ้นมาอย่างกะทันหัน กิจจากำลังมองณิตาด้วยความตกตะลึง ประโยคสุดท้ายของณิตาเอาแต่วนเวียนอยู่ในสมอง

แต่เมื่อณิตาเห็นท่าทางอย่างนี้ของกิจจา จึงน้ำตาร่วงอย่างควบคุมไม่ได้

“กิจจา พี่มันโง่!”

เธอออกแรงผลักกิจจาแล้วหมุนตัววิ่งออกไป

“ณิตา！”

กิจจาอยากจะไล่ตาม แต่กลับพบว่าขาของตนเองค่อนข้างหนัก หนักจนทำให้เขายกขาไม่ขึ้น

ส่วนณิตาหลังจากวิ่งออกไปไกลระยะหนึ่งจู่ๆก็รู้สึกกลุ้มใจ

เธอจะวิ่งหนีทำไม?

เธอมาเพื่อทำอะไรล่ะ?

ณิตาจึงหยุดฝีเท้าทันที ร่างกายเหมือนรถที่เบรกอย่างกะทันหันหมุนตัวกลับมา มาที่ด้านหน้าของกิจจาด้วยความรีบร้อนอีกครั้ง เขย่งปลายเท้าดึงคอเสื้อของกิจจาเอาไว้ ถามขึ้นด้วยความโมโห: “พี่ยังจะแต่งงานกับเธอไหม?”

“แต่ง!”

กิจจาตอบกลับไปอย่างไม่รู้ตัว แต่คำตอบนั้นกลับไม่ได้ทำให้ณิตาเดือดดาล

เธอแค่กัดฟันพูดด้วยความขุ่นเคือง: “ห้ามแต่ง! พี่เป็นของฉัน! พี่แต่งกับฉันได้แค่คนเดียว!”

เห็นท่าทีพาลพาโลของณิตาจู่ๆกิจจาก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

เขาลูบหัวของณิตาอย่างหลงใหล แล้วพูดขึ้น: “พี่มีเหตุผลที่ต้องแต่งงานกับเธอให้ได้”

จู่ๆณิตาก็เหมือนกับลูกบอลแฟบๆที่สูญเสียลมข้างในออกไปจนหมด ดวงตาที่เปล่งประกายแวววาวนั้นหม่นหมองลงทันที ราวกับโลกทั้งใบไม่มีสีสันอีกแล้ว

จู่ๆก็ทำให้กิจจารู้สึกเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรง

เขาจับมือของณิตาเอาไว้ พูดขึ้นเบาๆ: “เด็กในท้องของสิชาเป็นลูกของเพื่อนสนิทพี่ แต่เมื่อหลายวันก่อนเพื่อนพี่ออกไปสำรวจทางโบราณคดีแล้วเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิต เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของครอบครัว พ่อแม่ของเขาเสียขวัญจากการได้ยินข่าวร้ายนี้จนทนไม่ไหว แม่เขาโรคหัวใจกำเริบช่วยเอาไว้ไม่ได้ ส่วนพ่อของเขาหมดสติไป ตอนนี้ยังอยู่ในห้องไอซียู ถ้าสิชาไม่ได้ท้องก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เด็กในท้องของเธออาจจะเป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของครอบครัวเพื่อนพี่ ดังนั้น......”

“ดังนั้นพี่จึงวางแผนจะมอบสถานะจริงๆให้แก่เด็ก ให้สิชาคลอดลูกออกมา เพื่อเป็นผู้สืบเชื้อสายของเพื่อนพี่งั้นเหรอ?”

“อื้ม”