บทที่ 1797 น้ำตาลในเลือดต่ำ

หลังจากที่สายฟ้าระบายอยู่ทางพริมรตามาสักพักในที่สุดก็กลับคืนสู่ความสงบ และกานต์ทางนี้หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ปิดคอมพิวเตอร์ลง พอหันกลับมาก็เห็นสายตาที่หลงใหลของไอราอยู่บนเรือนร่างของตนเอง ความหยิ่งในศักดิ์ศรีและความรู้สึกทะนงตัวในฐานะที่เป็นผู้ชายชั่วพริบตาก็เติมเต็มให้กับกานต์

“น่าดูไหม?”

เสียงของกานต์แฝงไปด้วยความน่าดึงดูด

ไอราพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่ว่าหลังจากที่พยักหน้าเสร็จก็พบว่าตนเองช่างไม่หยิ่งในศักดิ์ศรีเอาเสียเลย อดไม่ได้ที่จะเขินจนหน้าแดง

เมื่อก่อนตอนที่วิ่งตามกานต์สามารถไม่สนอะไรทั้งนั้นได้ ตอนนี้เขากลายเป็นแฟนของเธอแล้วกลับรู้สึกค่อนข้างที่จะเขินอายขึ้นมาแทนเสียด้วยซ้ำ

มุมริมฝีปากของกานต์โค้งขึ้นเล็กน้อย ลุกขึ้นมาถึงด้านหน้าของไอราในทันที

เงาที่ความสูงของเขาสะท้อนออกมาทำให้ไอราใจค่อนข้างเต้นเร็วอย่างไม่มีเหตุผล

“คุณทำธุระเสร็จแล้ว? งั้นพวกเราไปกันเถอะ”

ไอรารีบลุกขึ้น กลับถูกกานต์ขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กังขังเธอไวัที่บนเก้าอี้

“คุณ คุณทำอะไร?”

ใจของไอราเต้นเร็วเหมือนอย่างเคย เธอถึงขั้นสามารถได้กลิ่นลมหายใจแห้งแต่สดชื่นที่อยู่บนร่างกายของกานต์ อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมา

กานต์มองดูท่าทางที่มีความคิดที่จะทำเรื่องไม่ดีแต่ไม่มีความกล้าที่จะทำในตอนนี้ของเธอ อดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วมือออกไปดีดใบหน้าของเธอเบาๆ เอ่ยขึ้นด้วยเสียงหัวเราะว่า “เธอแบบนี้ยังบอกว่าจะตามจีบฉัน?”

“เดิมทีก็คือฉันที่ตามจีบคุณ”

ไอราค่อนข้างไม่มีความมั่นใจ

กานต์พบว่าแกล้งไอราเช่นนี้ก็สนุกมากเหมือนกัน เขาอดไม่ได้ที่จะโค้งตัวลงเล็กน้อย ทำเอาไอราตกใจจนถอยไปหนึ่งก้าว กลับพบว่าวินาทีต่อมากานต์อุ้มตนเองในแนวนอนขึ้นมาในทันที

เธออึ้งไปชั่วขณะ

“คุณจะทำอะไร?”

“อุ้มเธอออกไป！”

“ไม่เอา！ที่นี่คือในบ้านของน้าพล คุณทำแบบนี้จะให้คนอื่นคิดยังไง?”

ไอรารู้สึกว่าใบหน้าของตนเองจะถูกเผาไหม้อยู่แล้ว

กานต์เป็นอะไรไป?

โชว์ความรักหรอ?

ให้น้าพลเห็น?

เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า?

ไม่กลัวว่าน้าพลเห็นจะตีเขาออกไป?

ไอราดิ้น กานต์กลับไม่มีท่าทีเปลี่ยนแปลงอะไร อุ้มไอราออกไปจากห้องของชมพูในทันที

ธเนศพลที่ค่อนข้างจะเป็นกังวล เห็นกานต์อุ้มไอราออกมา อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

“นี่เกิดอะไรขึ้น?”

“เธอระดับน้ำตาลในเลือดต่ำ”

กานต์โกหกอย่างนิ่งเฉย ทำเอาไอราไม่กล้าเอ่ยปากอธิบายไปเลย

เธอได้แต่ก้มศีรษะกัดริมฝีปากล่างพยายามทำตัวเหมือนผู้ป่วยระดับน้ำตาลในเลือดต่ำให้ได้มากที่สุด

ธเนศพลไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ เห็นท่าทางที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงนักของไอรา ก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “ระดับน้ำตาลในเลือดต่ำคือหิวแล้วสินะ? บนเครื่องบินไม่ทันได้กินอะไรใช่หรือเปล่า? ฉันให้ห้องครัวเตรียมของกินเล็กน้อยให้กับพวกเธอ”

“ไม่ต้องหรอก น้าพล ยังไงผมพาเธอออกไปกินจะดีกว่า อีกอย่างผมยังต้องไปบอกสถานการณ์ทางนี้ให้นะโมฟังสักหน่อย”

กานต์ปฏิเสธในทันที

ทำเป็นเล่น ไอราอยู่ที่นี่ไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเขาก็ไม่ใช่จะไม่เคยเห็น

ธเนศพลชะงักเล็กน้อย ทันใดนั้นก็เห็นความเอาใจใส่ภายในดวงตาของกานต์สะท้อนพาดผ่าน อดไม่ได้ที่จะเข้าในขึ้นมาในทันที

“ได้ พวกเธอไปเถอะ ฉันก็ไม่รั้งพวกเธอเอาไว้แล้ว คราวหน้ามากินข้าวที่บ้าน”

“ครับ น้าพลหากรู้สึกสงสารผมจริงๆ รบกวนย้ายทะเบียนบ้านของผมออกมาหน่อยสิครับ”