บทที่ 1796 เจอครั้งเดียวก็พอ

ตอนที่ไอราได้ยินว่ากานต์รู้ห้องของชมพูจะมากจะน้อยก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ยังไงซะก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบให้ผู้ชายของตัวเองไปคุ้นเคยกับห้องของผู้หญิงคนอื่น เพียงแต่ยังไม่ทันรอให้ความไม่สบายใจของไอราแพร่กระจายออก กานต์ก็จับมือของเธอไว้พร้อมกับเอ่ยขึ้นในทันทีว่า “เธอเข้ามาด้วยกันกับฉันเถอะ ฉันจำได้ว่าทักษะคอมพิวเตอร์ของเธอก็ไม่เลว มาเป็นลูกมือให้กับฉัน”

คำพูดนี้ออกมา ไอราชะงักไปชั่วขณะ และธเนศพลก็มองกานต์แวบหนึ่งด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเช่นเดียวกัน ในสายตาไม่ค่อยพอใจนัก

เจ้าเด็กแสบนี่ หรือยังจะกลัวเขารังแกไอราเด็กสาวคนหนึ่งอีกหรอ?

นี่ยังไม่แต่งงานยังปกป้องขนาดนี้ ช่างน่าโมโหจริงๆ

หากตอนนี้เขาเป็นลูกเขยของเขาล่ะก็ ธเนศพลคิดว่าอารมณ์ของตนเองยังจะไม่ค่อยเหมือนกันได้

เฮ้อ

มิน่าลูกสาวของตนเองคิดไม่ตก ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ถูกผู้หญิงคนอื่นแย่งไป เป็นเขาล่ะก็เขาก็คงจะกลัดกลุ้มเช่นเดียวกัน

“ไปๆๆ รีบไปเถอะ”

ธเนศพลอยู่ๆก็รู้สึกว่ากานต์ยืนอยู่ตรงนี้ขวางหูขวางตา โบกไม้โบกมือให้เขาพาไอราไสหัวออกไป

กานต์ก็ไม่สนว่าธเนศพลจะคิดอย่างไร ดึงมือของไอราเข้าห้องของชมพูไปในทันที

ดูออกว่าธเนศพลเห็นชมพูเป็นเจ้าหญิงน้อย ถึงแม้ว่าชมพูจะกลับมาจากการฝึกฝนที่กองทัพภาคไม่นาน แต่การตกแต่งของห้องนี้ก็ยังคงเป็นสีชมพูหวานแหววขนาดนั้น

ไอราอดไม่ได้ที่จะคิดถึงพ่อแม่ของตนเองขึ้นมา เธอไม่ได้กลับบ้านมานานมากๆแล้ว

หลังจากที่บริจาคไตให้กานต์ที่จริงแล้วเธอก็คิดถึงบ้านมาก แต่สภาพร่างกายของเธอในตอนนั้นไม่เอื้ออำนวย ยิ่งไม่กล้าบอกเรื่องที่เธอทำทั้งหมดกับคนที่บ้าน ดังนั้นตอนที่โทรศัพท์ไปหาพ่อแม่ทั้งรู้สึกได้รับความไม่เป็นธรรมทั้งต้องอดทนเอาไว้

ตอนนี้เธอไม่อยู่บ้าน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพริมาจะคิดถึงเธอหรือเปล่า

เห็นไอราค่อนข้างเหม่อลอย กานต์รู้ว่าเธอคงจะคิดถึงบ้านแล้ว รอเรื่องทางนี้จัดการเสร็จ เขาก็จะกลับบ้านเป็นเพื่อนไอราสักรอบ

“หากเหนื่อยแล้วก็นั่งพักอยู่ที่ด้านข้างสักครู่”

กานต์เอ่ยปากเบาๆ

ไอราได้สติกลับคืนมาในทันที

“ไหนบอกว่าให้ฉันมาเป็นลูกมือคุณ?”

กานต์เห็นแฟนของตนเองซื่อขนาดนี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา

“ฉันพูดเธอก็เชื่อ? ฉันต้องการลูกมือเมื่อไรกัน? ฉันก็แค่กลัวเธออยู่ข้างนอกทำตัวไม่ถูก ก็เลยให้เธอตามเข้ามาหลบหลีกน้าพลหน่อย เด็กโง่”

คำพูดนี้ของกานต์พูดจนไอราหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาในทันที

พระเจ้า

เธอไม่ถึงขั้นแย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง

แต่ว่าในใจของไอราก็ยังคงรู้สึกหอมหวานเป็นอย่างมาก มักจะรู้สึกว่าฟองสีชมพูผุดออกมาตลอดเวลา แทบจะทำให้เธอจมหายไปอยู่แล้ว

เธอนับวันยิ่งรู้สึกว่ากานต์หล่อขึ้น ดูดีขึ้น นับวันยิ่งตรงกับใจของตนเองแล้วจริงๆ

กานต์กลับไม่สนใจไอราอีก เปิดคอมพิวเตอร์ของชมพูขึ้น

มองเห็นกานต์เปิดคอมพิวเตอร์ของชมพูอย่างราบรื่นไร้อุปสรรคขนาดนั้น ที่จริงแล้วในใจของไอราก็ยังคงรู้สึกไม่สบายเป็นอย่างมาก แต่ว่ากานต์ต่างก็ไม่ได้หลบหลีกตนเอง เธอรู้สึกว่าตนเองเป็นเช่นนี้ใจแคบเกินไปหน่อยแล้ว

เวลาที่แคร์ใครคนหนึ่งนั้นไม่มีทางมองเรื่องราวด้วยทัศนคติที่มีเหตุผลได้จริงๆ

ไอราสองมือเท้าคางมองดูนิ้วมือที่เรียวยาวของกานต์เคาะอยู่บนแป้นพิมพ์ อดไม่ได้ที่จะมองดูจนเหม่อลอย

กานต์ก็เข้าสู่คอมพิวเตอร์ของชมพูด้วยความรวดเร็ว เริ่มค้นหาเบาะแสตามเส้นทางการใช้งานของเธอ

เห็นได้ชัด ฝ่ายตรงข้ามได้ลบร่องรอยทิ้งแล้ว แต่ว่ากานต์เป็นใคร?

เขาเดินหมากซ้ำอีกรอบด้วยความรวดเร็ว จากนั้นค้นหาเบาะแส ในที่สุดก็หาเว็บไซต์ของฝ่ายตรงข้ามเจอ

คิดถึงฝ่ายตรงข้ามหลอกใช้ภายในใจที่อ่อนแอของชมพูจนเกือบทำให้ชมพูไปจากโลกใบนี้ ในใจของกานต์ก็มีความโกรธทะลักออกมา เขาทิ้งไวรัสเข้าไปติดต่อกันหลายตัว จากนั้นก็จบงานด้วยความรวดเร็ว