บทที่ 1800 ฉันทำเพราะเธอ

มือถือดังอยู่ไม่กี่เสียง ทางนั้นก็รับแล้ว

ตอนที่กิจจาเห็นกานต์ก็เอ่ยถามอย่างตามใจคิดว่า “แกไม่ใช่ไปเมืองหลวงแล้ว? เวลานี้ไม่กะหนุงกะหนิงกับไอรา ทำไมมีเวลาวิดีโอคอลหาฉันได้?”

“พี่ มีช่องทางหาแหล่งไตหรือเปล่า?”

คำพูดนี้ของกานต์พูดออกมา กิจจาชะงักไปในทันที

“ไตของแกเกิดปัญหาขึ้นแล้ว? การปลูกถ่ายคราวก่อนไม่ใช่ว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากหรอกหรอ? หรือจะบอกว่าเกิดปฏิกิริยาต่อต้านอวัยวะใหม่?”

“ไม่ใช่ผม คือไอรา”

กานต์นำเรื่องที่ไอราปิดบังมาโดยตลอดบอกกับกิจจา

หลังจากที่กิจจาฟังจบไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นว่า “กานต์ ชาติก่อนแกจะต้องกอบกู้ทั้งกาแล็กซี่เอาไว้อย่างแน่นอน ชาตินี้ถึงได้มีบุญเจอผู้หญิงอย่างไอรา”

“ผมก็ว่าใช่ ดังนั้นผมตั้งใจจะทะนุถนอมเธอ เธอคนนี้น่ะนะ งานอดิเรกอย่างอื่นไม่มี ชอบต่อยตีฝึกวิชาการต่อสู้ แต่สภาพร่างกายของเธอในตอนนี้ไม่เอื้ออำนวย ขยับเล็กน้อยก็ทนไม่ไหว จะว่ายังไงดีล่ะ? เธอก็เหมือนกับดอกเหมยดอกหนึ่งที่ถูกย้ายไปปลูกในเรือนกระจก แม้ว่ายังคงสวยงาม แต่กลับมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน พี่ ผมอยากให้เธอแข็งแรง หากได้ล่ะก็ ช่วยผมหาแหล่งไตที่เข้ากันได้กับผม ผมคืนไตของเธอให้กับเธอ”

“แกคิดว่าการปลูกถ่ายไตคือเล่นพ่อแม่ลูกหรอ? แกอยากเอาก็เอา ไม่อยากเอาก็คืนให้คนอื่นเขา? นี่ไม่ก่อความวุ่นวายหรอ?”

กิจจาได้ยินกานต์พูดเช่นนี้ก็โมโหขึ้นมา

กานต์กลับฟังความห่วงใยของกิจจาออก หัวเราะพร้อมกับเอ่ยว่า “งั้นพี่ว่าทำไงดี?”

“หาเวลาสุ่มตัวอย่างให้กับเธอ ฉันไปตลาดมืดลองดูว่าจะสามารถหาที่เข้ากันได้เจอหรือเปล่า หากมีล่ะก็ พยายามทำการผ่าตัดให้กับเธอ ฟังสภาพการณ์ที่แกพูดเมื่อสักครู่นี้ ฉันกลัวว่าเธอจะเกิดปฏิกิริยาต่อต้านอวัยวะใหม่ ยังไงก็ต้องตรวจเช็คให้ดีสักรอบถึงจะได้”

คำพูดของกิจจาทำให้กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เธอไม่อยากให้ผมรู้เรื่องที่เธอบริจาคไตให้กับผม ผมก็ไม่ได้บอกเธอมาโดยตลอดว่าผมรู้ คาดว่าคงจะกลัวผมตอบแทนบุญคุณเธอล่ะมั้ง เด็กคนนี้เห็นความรักเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์เป็นพิเศษมาโดยตลอด ดังนั้นตลอดเวลาผมทำเป็นไม่รู้ ตอนนี้หากบอกเธอว่าผมรู้แล้ว เกรงว่าเธอจะทำเรื่องที่สุดท้ายไม่เกิดประโยชน์”

ไม่พูดไม่ได้กานต์เข้าใจไอราอย่างสมบูรณ์แบบ

กิจจาได้ยินเขาพูดเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบนอีกครั้ง เขาก็มีแต่ตอนที่อยู่ต่อหน้าน้องชายคนนี้เท่านั้นถึงได้ผ่อนคลายเป็นตัวของตัวเองเช่นนี้

“งั้นแกอยากให้ฉันทำยังไง? ฉันลำพังแค่ตัวอย่างเดียวไม่มีทางทำการผ่าตัดได้”

กานต์ยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน เอ่ยว่า “พี่ ไม่อย่างงั้นพี่มาเมืองหลวงสักรอบ?”

“ไปซะ！”

กิจจาด่าเขาไปในทันทีหนึ่งคำ แต่ว่ามือก็ได้เริ่มพลิกดูตารางเวลาช่วงวันเหล่านี้โดยจิตใต้สำนึกแล้ว

“พรุ่งนี้ตอนบ่ายได้ไหม?“

กิจจาดูแล้วหลายรอบ มีเพียงแค่บ่ายวันพรุ่งนี้ที่มีเวลา

กานต์เป็นธรรมดาที่จะคาดหวังให้ยิ่งไวยิ่งดี ได้ยินพรุ่งนี้ตอนบ่าย ก็เอ่ยขึ้นในทันทีว่า “ได้ แต่ว่าตอนที่พี่มาพาณิตามาด้วย”

“พาเธอไปทำไม?”

“แกคิดอะไรกับณิตา?”

ประโยคนี้ของกิจจาทำให้กานต์หมดคำพูดไปในทันที

“พี่ ผมไม่ได้คิดอะไรกับณิตา และก็ไม่กล้ามีความคิดด้วย พี่วางใจได้เลย ผมให้พี่พาเธอมาก็เพราะเธอคือเพื่อนสนิทของไอรา ถึงเวลามีเพียงแค่เธอเท่านั้นถึงจะสามารถใส่ยากล่อมประสาทลงไปในแก้วของไอราอย่างไร้ซุ่มไร้เสียงได้ ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็เรียนหมอมาเหมือนกัน สะดวกหน่อย”

กิจจาในที่สุดก็ฟังออกแล้ว รู้สึกกานต์พูดมาตั้งนาน ประโยคสุดท้ายนี้ถึงจะเป็นส่วนสำคัญ

ดังนั้นเจ้าเด็กแสบนี่คิดว่าเขาตรวจร่างกายและทำการผ่าตัดให้กับไอราไม่ค่อยสะดวก?

“ไม่อย่างนั้นแกหาแพทย์หญิงมาทำเรื่องนี้เถอะ ฉันก็ไม่สะดวกพอดี”

“พี่ ไม่เอาแบบนี้ได้ไหม?”

กานต์เริ่มกลัดกลุ้มขึ้นมา

กิจจาหัวเราะอย่างประชดประชัน เอ่ยตรงๆว่า “กำลังยุ่งอยู่ จัดการเสร็จค่อยโทรหาแก”

“ครับ”

หลังจากวางสาย กานต์ก็สูดหายใจเข้าเต็มปอด