บทที่ 1801 เรื่องนี้ค่อนข้างรับมือยาก

“เกิดอะไรขึ้น？”

กานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไอราก็มองนะโมด้วยใบหน้าที่กังวลเช่นเดียวกันๆ

“รีบพูดสิ อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่น นายเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า?”

ไอราอ่อนโยนเพียงแค่กับกานต์เท่านั้น กับคนอื่นนั่นเป็นแบบง่ายๆหยาบๆ

มุมปากของนะโมกระตุกทีหนึ่ง แต่คิดถึงสถานการณ์ของไอรา ก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อครู่นี้หมอถอดเข็มที่อยู่บนคอของชมพูออกแล้ว แต่จุดที่เข็มเงินแทงเข้าไปนั้นดำไปหมด หมอสงสัยว่าจะได้รับสารพิษ”

“ได้รับสารพิษ？”

คิ้วของไอราขมวดขึ้นมาในทันที

“เรื่องนี้ค่อนข้างรับมือยาก”

“ฉันโทรหาน้าพล เรื่องนี้ต้องให้เขารู้”

กานต์รีบโทรหาธเนศพล เล่าสถานการณ์ของชมพูให้เขาฟังหนึ่งรอบ

ธเนศพลกับน้ำได้ยินว่าลูกสาวได้รับสารพิษแล้ว ก็รีบขับรถมาถึงโรงพยาบาลในทันที

และไอราก็ดึงแขนเสื้อของกานต์ ท่าทางแบบนั้นดูว่านอนสอนง่ายจนทำให้คนรู้สึกเอ็นดูสงสาร

“เป็นอะไรไป?”

“ฉันอยากโทรหาแม่ฉัน ให้ท่านมาลองดูหน่อย คุณว่ายังไง?”

ที่จริงไอราคิดถึงบ้านแล้ว

กานต์บอกว่าจะกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่เป็นเพื่อนเธอ แต่สถานการณ์ของชมพูซับซ้อนเช่นนี้ ยังไม่รู้ว่าจะต้องหยุดชั่วคราวอีกนานแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้นปัญหาเกี่ยวกับด้านแพทย์แผนจีน คุณแม่ของเธอรมิดาก็ถือว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ

เธอสามารถอาศัยโอกาสนี้เจอคุณแม่พอดี

เป็นธรรมดาที่กานต์จะรู้แผนการเล็กๆนั่นของไอรา คิดถึงข้อเสนอของตนเองกับกิจจาขึ้นมา กานต์ก็พยักหน้าพร้อมกับเอ่ย “ได้ ให้คุณน้ารมิดามาสักรอบก็แล้วกัน ฉันก็คิดถึงท่านพอดี”

“คุณคิดถึงแม่ฉันทำไม? ระวังพ่อฉันต่อยคุณ！”

ไอรารำหมัดทำท่าที่ดุร้ายออกมา กลับตลกจนกานต์ขำ

ยัยเด็กนี่ก็คือเสือบนแผ่นกระดาษ

“รีบไปเถอะ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้คุณน้ารมิดากำลังทำการผ่าตัดอยู่หรือเปล่า”

“ช่วงนี้แม่ฉันหยุดประจำปีล่ะ”

ไอราพูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเดินไปคุยกระซิบกระซาบกับแม่ที่อีกด้าน

กานต์มาถึงข้างกายของธเนศพล เอ่ยขึ้นเบาๆว่า “น้าพล ไอราบอกว่าโทรหาคุณน้ารมิดา ให้ท่านมาดูชมพูหน่อย”

ธเนศพลชะงักเล็กน้อย

ต้องรู้ว่าตอนนี้ใครอยากเชิญรมิดาศัลยแพทย์มือหนึ่งระดับโลกมาดูอาการต่างก็ต้องต่อคิว ตอนนี้คิวยาวไปถึงครึ่งปีหลังแล้ว ขณะนี้คิดไม่ถึงว่าไอราจะให้รมิดามาได้เพื่อลูกสาวของตนเอง ในใจของธเนศพลไม่ต้องเอ่ยถึงว่ามีความตื้นตันมากแค่ไหน

“ดี ขอบใจเธอแล้ว”

“ไม่ต้องขอบใจ นั่นคือภรรยาของผม เธอทำเพื่อที่จะช่วยผม”

ท่าทางที่ได้ดีแล้วโอ้อวดของกานต์ทำให่ธเนศพลรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาในชั่วขณะ

“ไสหัวไป！”

“ได้เลยครับผม”

กานต์รู้ว่าตนเองอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ ช่วยอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งเดิมทีเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกแบบหนุ่มสาวกับชมพู โอกาสที่จะได้ออกหน้าออกตาเช่นนี้ยังไงก็ให้คนอื่นจะดีกว่า