บทที่ 1804 ฉันไม่มีทางยอมรับเธอ

เธอคิดว่าตัวเองรักกานต์มากมาโดยตลอด ขอเพียงแค่เป็นสิ่งที่ไอราทำให้กับกานต์ได้ เธอชมพูก็สามารถทำได้

แต่ว่าสิ่งเหล่านี้ต่างก็เป็นเพียงแค่เปลือกนอก

ในตอนที่อันตรายมาถึง ในวินาทีนั้นที่ทางเลือกชีวิตแผ่อยู่ตรงหน้า เธอไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ไอรากลับใช้ทั้งหมดของตัวเองไปช่วยชีวิตคนที่ตนเองรัก

อยู่ๆชมพูก็รู้สึกว่า”ฉันชอบพี่”สามคำนี้ที่ตัวเองพูดกับกานต์น่าขายหน้าขนาดไหน

มีผู้หญิงที่ชีวิตก็ไม่เอากลับจะรักกานต์เช่นนี้อย่างไอราอยู่ เธอยังมีสิทธิ์อะไรมาพูด“ฉันชอบพี่”อยู่อีก?

“พี่กานต์ วันนี้พี่ไม่ได้มาเยี่ยมฉันผู้ป่วยคนนี้หรอกหรอ? ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าพี่มาแทงใจฉันล่ะ?”

อารมณ์ของชมพูหดหู่เป็นอย่างยิ่ง

กานต์เห็นเธอเป็นเช่นนี้กลับหัวเราะพร้อมกับเอ่ย “แทงใจก็เป็นเพราะในใจของเธอยังมีที่ว่างสามารถเศร้าได้ ดังนั้นความชอบที่เธอมีต่อฉันไม่ได้เป็นความชอบแบบผู้หญิงชอบผู้ชายไปเสียหมด มีความรู้สึกพี่ชายน้องสาว มีมิตรภาพที่โตมาด้วยกัน บางทีเธอก็อาจจะมีความเสน่หาต่อฉันจริงๆ แต่ไม่ได้หยั่งรากลึกลงไปขนาดนั้นอย่างไอราแน่นอน ชมพู ในใจของฉันเธอคือการมีอยู่แบบน้องสาวมาโดยตลอด ถึงแม้ไม่มีไอรา ฉันก็ไม่มีทางยอมรับเธอ”

“พี่กานต์ พี่เลิกพูดได้แล้ว”

ชมพูหดหู่ยิ่งขึ้นกว่าเดิม

กานต์กลับดูเหมือนมองไม่เห็นความทรมานของเธอ เอ่ยเบาๆว่า “นะโมเป็นผู้ชายที่ไม่เลวคนหนึ่ง ขอเพียงแค่เป็นเรื่องของเธอเขาจำเอาไว้ในใจหมด จัดการให้เธออย่างเงียบๆ อย่าจ้องฉันอย่างเส้นผมบังภูเขาเลย ฉันพี่ชายของเธอเป็นคนที่มีเจ้าของแล้ว ฉันรู้ว่าเธอหยิ่งในศักดิ์ศรี เธอไม่มีทางแย่งสามีของผู้หญิงคนอื่น ดังนั้นวางความรู้สึกที่มีต่อฉันลง ดูนะโมให้ดีๆ เธอจะพบว่าที่จริงแล้วความรักของเธออยู่ข้างกายเธอมาโดยตลอด”

“สามีอะไร? พี่ไม่ใช่ยังไม่แต่งงานหรอกหรอ?”

ชมพูรีบคัดค้าน

แม้ว่าในใจของเธอจะยอมแพ้โดยสมบูรณ์แบบแล้ว ตอนที่เธอรู้ว่าไอราไม่เอาชีวิตก็จะรักกานต์เธอก็ตัดสินใจยอมแพ้แล้ว แต่ตอนนี้ได้ยินกานต์พูดเช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจเท่าไร

กานต์หัวเราะพร้อมกับเอ่ย “ฉันได้เขียนคำร้องแล้ว คราวหน้ายินดีต้อนรับเธอกับนะโมมาดื่มเหล้ามงคล ตอนนี้เธอเป็นแบบนี้ก็ไปได้รับการฝึกอบรมไม่ได้แล้ว สู้ร่วมงานแต่งของฉันเสร็จค่อยว่ากัน?”

“พี่กานต์ พี่เลวมากเลยนะ！”

ชมพูไม่เคยรู้สึกว่ากานต์น่ารังเกียจขนาดนี้มาก่อน บางทีเมื่อก่อนอาจจะมองเขาแบบใส่ฟิลเตอร์เอง แต่ว่าตอนนี้กลับอยากจะตีคนมากๆแล้วมีหริอเปล่า

กานต์เห็นเธอแบบนี้ก็รู้ว่าชมพูปล่อยวางลงแล้ว

บางคนที่จริงแล้วเป็นเพียงแค่ความหมกมุ่น ไม่แน่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่แท้จริง บางทีอาจจะเป็นความเคยชินที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก บางทีอาจจะเป็นจิตใต้สำนึกคิดว่าฉันควรชอบเขา ดังนั้นในตอนที่ทุกอย่างได้ปัดหมอกแห่งความหลงใหลออกแล้ว กลับสบายราวกับยกภูเขาออกจากอกเสียด้วยซ้ำ

ชมพูในตอนนี้ก็เป็นเช่นนี้

แต่ว่าตัวเธอเองก็รู้เช่นเดียวกัน สำหรับกานต์เธอเคยชอบด้วยใจจริง

“ไม่ใช่ซื้อผลไม้มาให้ฉันหรอ? ยังไม่หยิบมาอีก?”

ชมพูทำปากจู๋ไม่พอใจ ท่าทางทะเล้นนั่นก็ทำให้ในใจของกานต์ผ่อนคลายลงไปมากเช่นเดียวกัน

“ยัยเด็กบ้า เมื่อก่อนเธอไม่มีทางทำอย่างนี้กับฉัน”

“พี่ก็พูดแล้ว นั่นเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ในเมื่อพี่อยากเป็นพี่ชายฉัน เป็นธรรมดาที่ฉันจะต้องขับเคลื่อนสิทธิ์ของความเป็นน้องสาวแล้ว ไม่งั้นไม่ได้เสียเปรียบพี่แล้วหรอ?”

คำพูดของชมพูทำให้กานต์ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“อืม ล้างแอปเปิลสักลูกให้เธอกิน?”

“ได้ ฉันยังต้องปอกเปลือกนะ”

“อืม”

กานต์กลับไม่ได้พูดอะไรอีก

เขาล้างแอปเปิลลูกหนึ่งให้ชมพูด้วยความเงียบมาก จากนั้นนั่งถือมีดปอกผลไม้ปอกเปลือกอยู่ตรงนั้น

ชมพูมองดูกานต์ภายใต้แสงอาทิตย์ทำเรื่องที่ปกติธรรมดาเช่นนี้ อยู่ๆเธอก็รู้สึกว่าที่จริงแล้วเช่นนี้ก็ดีมากเหมือนกัน