บทที่ 1805 ฉันมีครอบครัวแล้ว

“เอาหล่ะ เรื่องพวกนี้ไม่ขอพูดแล้วนะ เธอลองคิดดูสิว่าใครลงมือกับเธอ？หนอนบ่อนไส้ข้างกายคนนี้ถ้าจับไม่ได้ต้องเกิดเรื่องแน่ๆเลย” คำพูดของกานต์ดึงความคิดของชมพูกลับมาอย่างรวดเร็ว

เธอขมวดคิ้วอย่างเคร่งครัด พูดเสียงทุ้มต่ำว่า“คนที่อยู่ข้างกายฉันมีแค่ไม่กี่คนเอง นอกจากคุณกับนะโมแล้ว ก็คือคนในธีมของเรา หนอนบ่อนไส้ตัวนี้คง ไม่ใช่คนที่อยู่ในทีมของเราหรอกนะ？”

ชมพูไม่อยากสงสัยคนของตัวเองที่สุด ที่สำคัญทุกคนเป็นทีมเดียวกัน ซึ่งร่วมทุกข์ร่วมสุข และอยู่ด้วยกันมาหลายปีถ้ามีหนอนบ่อนไส้จริงๆ ยังไงซะเธอจะ รู้สึกไม่สบายใจ

แววตาของกานต์เข้มขรึมมากขึ้น

เขาคิดถึงเรื่องที่ใช้คอมพิวเตอร์ของชมพูเมื่อไม่นานมานี้ ทางโน้นฝีมือยอดเยี่ยมมาก ส่วนหลายคนที่เก่งด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์น้ันเขาล้วนรู้จัก หลังจากตัดพวกนี้ออกไปอย่างละเอียดอีกคร้ัง ดวงตาที่เฉี่ยวคมคู่น้ันก็เข้มขรึมมากขึ้น

“ยังจำได้รึเปล่าที่ฉันพูดว่าวันที่ฉันท้าภารกิจวันน้ัน มีคนแตะต้องปืนของฉัน？คนที่สามารถเข้าออกโกดังนอกจากพี่กับฉันแล้ว ยังมีคนในทีมของเรา เพราะฉะนั้นหนอนบ่อนไส้คนนี้ต้องเป็นคนในทีมของเราแน่ๆเลย”

กานต์พูดคำนี้ออกมาปุ๊บ สีหน้าของชมพูก็ดูแย่ลงอย่างสิ้นเชิง

เธอไม่อยากคิดเช่นนี้เลยจริงๆ แต่ว่ากานต์ก็พูดถึงขนาดนี้แล้ว เธอรู้ดีว่าตัวเองอยากถอยก็คงเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

ถ้าเธอจับหนอนบ่อนไส้คนคนน้ันได้เธอไม่ปล่อยเขาไปแน่

“ฉันจะตรวจสอบดูนะ”

“อืม ช่วงนี้เธออย่าห่างกับนะโมเลยนะ มีเขาอยู่ ฉันสบายใจบ้าง”

ได้ยินกานต์พูดแบบนี้ ชมพูถามจากจิตใต้สำนึกว่า “ฉันเป็นแบบนี้แล้ว พี่จะอยู่เป็นเพื่อนฉันบ้างไม่ได้เชียวหรือ？”

“ตอนนี้ฉันเป็นคนที่มีครอบครัวแล้วนะ อีกอย่างฉันกำลังหาไตที่เข้ากับไอราอยู่ ฉันให้เธออยู่แบบไตข้างเดียวไม่ได้ อย่างน้ันมันไม่ยุติธรรมสำหรับเธอ”

ใต้ตาของกานต์เผยความอ่อนโยนออกมา

ชมพูรู้ดีว่าตัวเองไม่มีวิธีรั้งกานต์เอาไว้ ถึงแม้มีความอาลัยอาวรณ์บ้างก็ตาม แตว่าคนเราเมื่อโตขึ้นก็เป็นแบบนี้แหละ ต้องรู้จักปล่อยวาง และต้องรู้จักให้คนอื่นได้สมหวัง

“พี่คะ ขอให้พี่กับพี่สะใภ้มีความสุขอย่างยั่งยืน พวกพี่ต้องดีกันตลอดไปนะคะ อย่างน้อยให้น้องเชื่อว่ายังมีความรักอยู่บนโลกนี้จริงๆ” แววตาของชมพูมีน้ำตา

กานต์ยื่นมือทิ่มหัวของเธอหนึ่งคร้ังและพูดอย่างยิ้มแย้มว่า “พูดเหลวไหลอะไรกัน？พ่อแม่เธอไม่ใช่ความรักหรอกหรือ？”

“ความรักของพวกเขาลำบากเกินไปแล้ว ถึงแม้หลายปี มานี้พ่อของฉันทำดีกับแม่ของฉันมาโดยตลอดก็ตาม แต่ว่าฉันรู้ดีว่าในใจของแม่ยังปล่อยวางไม่ได้ ถ้าหากสามารถรักกันในยามที่ยังสาวยังหนุ่ม ฉันคิดว่านี่ถึงจะเป็นความรักที่สมบูรณ์แบบ ส่วนพี่กับไอราก็น่าจะเป็นแบบนี้ เพราะฉะน้ันพวกพี่ต้องอยู่กันอย่างยาวนานใช่ไหมคะ？”

“อืม แน่นอนอยู่แล้ว”

กานต์ยิ้มแย้ม และพูดว่า “เธอก็ต้องมีความสุขนะ”

“ได้เลย”

ชมพูปวดใจอย่างหนัก

ปล่อยมือ ไม่ได้ง่ายอย่างที่ตัวเองคิดเลย ผู้ชายคนนึงที่อยู่กับตัวเองมาตั้งครึ่งค่อนชีวิตกำลังจะไปจากชีวิตตัวเอง ตั้งแต่นี้ไปจะเจอกันสักคร้ังก็คงยากเสียแล้ว ความรู้สึกแบบนั้นก็เหมือนกับโดนถลอกหนัง เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก แต่ว่าเธอก็ต้องฝืนยิ้ม เพราะว่าเธอไม่อยากกลายเป็นภาระของเขา

“ฉันเหนื่อยแล้วค่ะพี่ ฉันอยากพักผ่อนสักครู่”

“ได้เลย ถึงแม้พี่ไม่อยู่ในค่ายทหารแล้วก็ตาม แต่ว่าวันข้างหน้ามีเรื่องอะไรก็หาพี่ได้เลยนะ”

“ตกลงค่ะ”

ชมพูรีบพยักหน้า กลัวกานต์เห็นน้ำตาของเธอ เธอใกล้จะควบคุมไม่ได้แล้ว

ความจริงแล้วทำไมกานต์จะดูไม่ออกว่าชมพูเสียใจ？

แต่ว่าบางคร้ังความรักจำเป็นต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

หากตัดไม่ขาด ต้องวุ่นวายแน่ๆ อีกอย่างเจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอไม่ใช่เขาสักหน่อย