บทที่ 1807 ฉันอยู่เสมอ

“กานต์ฉันรักคุณตายเลย”

ไอราบอกรักออกจากปาก

แววตาของกานต์มีความอบอุ่น รีบดึงมือออกมาพยุงก้นเธอเอาไว้และพูดอย่างยิ้มแย้มว่า “เพราะสตอร์เบอรี่พวกนี้หรือ？”

“ไม่ใช่ แต่ว่าทำให้ฉันคาดไม่ถึงเลยจริงๆนะ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณเป็นคนโรแมนติกขนาดนี้ ฉันคิดว่า……”

“คุณคิดว่านอกจากฉันจะจับปืนและคอมพิวเตอร์เป็นแล้ว ไม่เป็นอย่างอื่นสักอย่างเลยใช่ไหม？”

ไอราพยักหน้า

“เด็กโง่”

ก็โง่ไม่ใช่เหรอ？

บริจาคอวัยวะเพื่อผู้ชายคนนึง ซึ่งไม่เคยเห็นตัวเองอยู่ในสายตาเลย คาดว่าในโลกนี้ หาผู้หญิงที่โง่เหมือนไอราแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วแหละ กานต์หันหลังโดยตรงและกดเธอเอาไว้ที่กำแพง ร่างกายที่เร่าร้อนบวกกับแววตาที่ร้อนแรง ทันทีนั้นทำให้ไอรารู้ตัวว่าท่าทางของตัวเองช่างยวั่ยวนแค่ไหน “คุณ คุณปล่อยฉันนะ”

“ฉันคิดว่าเพื่อเป็นการแสดงคำขอบคุณแล้วคุณจะทำอะไรสักอย่างกับฉัน”

ดวงตาของกานต์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

แก้มของไอราแดงโดยไม่รู้ตัว เพียงแต่ว่าคิดถึงกานต์เคยพูดว่าจะให้คืนเข้าหอที่แสนงดงามกับเธอ เธอรวบรวมความกล้าและยื่นมือออกมาโดยตรงแล้วล้วง เข้าไปในเสื้อของกานต์

กล้ามเนื้อที่แน่นปึ๊กทำให้คนกระชุ่มกระชวยหัวใจเหลือเกิน

ไอราหัวเราะอย่างเย้ายวน

“คุณชายกานต์ คุณคิดว่าฉันไม่กล้าจริงๆหรือ？”

“ยินดีอย่างยิ่งครับ”

ครั้งนี้กานต์ไม่ขัดขวาง

ไอราอึ้งเล็กน้อย ตอนนี้ขี่หลังเสือแล้วลงยากเสียแล้ว คงไม่ถึงขั้รนถอยหลังจริงๆหรอกนะ？

มือเล็กๆที่นุ่มนวลและไร้กระดูกค่อยๆลูบไล้อยู่ที่ร่างกายของกานต์แล้วจุดไฟ

ชั่วขณะหนึ่ง แววตาของกานต์เข้มขรึมขึ้นมา ลมฝนที่รุนแรงซึ่งอยู่ข้างในแทบทำลายคนเช่นนั้น

ไอรากลัวอย่างไม่รู้ตัว

จู่ๆกานต์ก้มหน้าอย่างกะทันหัน ริมฝีปากบางๆที่เย็นเจี๊ยบหาที่ที่แม่นยำเจอเสียแล้ว รีบทำการบุกรุกอย่างเร่งด่วน

ไอราแค่รู้สึกว่าใกล้หายใจไม่ออกแล้ว ความรู้สึกที่ถูกความสุขหุ้มเอาไว้ ความรักของคนสองคนที่หวานชื่นขึ้นมาอย่างไม่ขาดสายแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งคน

เธอเหมือนกับตกลงไปในถ้ำมืด ตกลงไปอย่างไม่ขาดสาย แล้วก็ขึ้นมาจมอยู่ในความสุขกับกานต์ไปจนชั่วนิรันดร์

ระหว่างเบลอๆเหมือนกานต์บังคับให้เธอกลืออะไรลงไปสักอย่าง ไอราไม่ได้คิดมากอาจเป็นน้ำลายของทั้งคู่หรอกมั้ง คิดถึงตรงนี้ แก้มของไอรายิ่งแดงใหญ่เลยยิ่งไปกว่านั้นมีความรู้สึกแบบมึนๆ

เธอช่างอ่อนเสียจริง

ผู้ชายที่ชอบมาโดยตลอด แค่จูบก็เกือบจะทำให้เธอพ่ายแพ้แล้ว วันข้างหน้าหากทำอะไรขึ้นมาจริงๆ เธอก็แย่ล่ะสิ？

มุมปากของไอราค่อยๆยกขึ้นมากลับรู้สึกว่าถ้ำมืดตรงหน้า กลับมืดขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเหมือนกับตกลงไปในเหวลึก อยากยื่นมือจับอะไรสักอย่าง เหมือนกับ การต์จับมือของเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา เสียงที่นุ่มนวลมีความยั่วยวน

“นอนเถอะนะ ฉันอยู่เสมอ”

ดวงตาของไอราค่อยๆปิด จากนั้นก็หลับสนิทไปเลยโดยตรง

อุ้มร่างกายที่อ่อนเพลียและตกลงมาของไอรา ความใคร่ของกานต์ก็ค่อยๆจางหายไป

เขาอุ้มเธอวางไว้บนเตียง แล้วจัดผมข้างๆของเธอให้เรียบร้อย มองดูหน้าตาที่สวยสดงดงาม มีความรับผิดชอบอย่างนึง กำลังเกิดขึ้นในใจเป็นคร้ังแรก จากนี้เป็นต้นไป ผู้หญิงคนนี้ให้เขามาปกป้องเอง

กานต์ก้มตัวลงและจูบที่หน้าผากของเธอหนึ่งครั้ง พูดเสียงต่ำว่า “รอฉันกลับมานะ”

พูดจบเขาถอยออกไปโดยตรง

ธเนศพลยืนอยู่ที่นอกประตูขณะที่เห็นกานต์ออกมาหยุดนิ่งไปสักพักแววตาก็สับสนเล็กน้อย

“แกตัดสินใจแล้วจริงๆเหรอ？”

“ครับ”

กานต์พยักหน้า