ตอนที่ 1812
บทที่ 1812 ไม่รู้ว่ามันถูกหรือมันผิด
October 31, 2026
ไม่นานสิงหราชก็กลับมา เมื่อเห็นไอรายืนคิดอะไรอยู่ข้างหน้าต่าง ก็เดินเข้าไปปิดหน้าต่างลงอย่างอดไม่ได้
“คุณไอรา ร่างกายของคุณไม่ค่อยแข็งแร็ง กลับไปพักผ่อนเถอะครับ”
“ใครบอกนายว่าร่างกายฉันไม่แข็งแรง?”
ไอราจับสังเกตคำพูดของสิงหราชได้อย่างมีไหวพริบ
สิงหราชเอ่ยพูดอย่างแปลกใจว่า “แล้วไม่ใช่เหรอครับ? ก่อนที่คุณกานต์จะไปเขาทิ้งท้ายว่าร่างกายของคุณไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ จึงให้ผมคอยประกบดูแลคุณไว้”
ไอราหรี่ตาลงเล็กน้อย
ทำไมกานต์พูดอย่างนั้น?
เขารู้อะไรมาหรือเปล่า?
“เขาพูดอะไรอีกไหม?”
“ไม่แล้วครับ บอกแค่ว่าให้ผมตามประกบคุณไอราไม่ให้คาดสายตา”
คำพูดของสิงหราชทำให้ไอราขบคิด
เมื่อเชื่อมโยงเรื่องที่กานต์ไปประเทศYคนเดียว และเรื่องที่น้องชายส่งรูปที่พ่อของเธอลงแส้กับเขามาให้เธอเข้าด้วยกัน แปลว่าเรื่องมันอาจจะเกี่ยวกับเธอก็เป็นได้
หรือว่าจะเป็นเรื่องบริจาคไต!
ไอราพลันนึกมาถึงเรื่องนี้
หรือว่ากานต์จะรู้เรื่องแล้ว เลยไปขอขมาพ่อแม่เธอที่ตระกูลเชาวนภูติคนเดียว?
แค่คิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของไอราก็รู้สึกว้าวุ่นแล้ว
เธออุตส่าห์พยายามปกปิดมาตั้งนานทำไมถึงถูกกานต์รู้เข้าซะแล้วล่ะ?
ปัญหามันอยู่ที่ตรงไหน?
หรือว่าสายฟ้าไปพูดอะไรกับกานต์?
อารมณ์ของไอราไม่อาจสงบนิ่งได้
“นายออกไปก่อน ฉันอยากอยู่เงียบๆคนเดียว”
“ครับ ถ้าคุณไอรามีเรื่องอะไรเรียกผมได้นะครับ”
สิงหราชถอยออกไป
ไอรายืนกอดอกแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาแมทธิว แต่ว่าปลายสายกลับปิดเครื่อง อารมณ์ของเธอยิ่งขุ่นมัวขึ้นเรื่อยๆ
สิงหราชออกมาไม่ทันไร ก็เห็นร่างกายของใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างลับๆล่อๆ
“หยุดนะ! ทำอะไรน่ะ?”
สิงหราชเข้าไปขวางอีกฝ่ายได้อย่างทันท่วงที
อีกฝ่ายปล่อยหมัดใส่สิงหราชด้วยความรวดเร็ว จากนั้นทั้งสองก็เริ่มต่อสู้กัน
“สิงหราช นายไม่อยากแก้แค้นเหรอ? ฉันช่วยนายได้นะ ขอแค่นายช่วยอะไรฉันบางอย่าง”
อีกฝ่ายกดเสียงต่ำคุยกับสิงหราช
สิงหราชพลันนึกถึงคำสั่งทิ้งท้ายของกานต์
เขาพูดว่าในเมื่อเธอเลือกที่จะเชื่อเขาแล้ว ก็ต้องเชื่อเขาตลอด และต้องเชื่อเขาคนเดียว
ความคิดวุ่นวายในหัวของสิงหราชพลันแจ่มชัดขึ้นมา
“แค้นของผมผมแก้เองได้ ไม่จำเป็นต้องให้ใครช่วย ในเมื่อคุณพุ่งเป้ามาที่ผม แล้วตอนนี้ก็ได้คำตอบแล้ว ไม่ทราบว่าจะไปได้หรือยังครับ?”
สิงหราชอยากเห็นหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ แต่ฝ่ายนั้นกลับเผ่นหนีไปไวเหมือนปลาไหล
สิงหราชขมวดคิ้วเมื่อมองตามร่างที่กำลังวิ่งหนี แต่ก็ไม่ได้วิ่งตามไป เธอท่องจำคำสั่งของกานต์ได้อย่างขึ้นใจ ว่าต้องดูแลปกป้องไอราให้ดีๆ
แน่นอนว่าความเคลื่อนไหวทางนี้ส่งถึงหูของพวกธเนศพล หลายๆคนจึงตรงมาที่นี่ ด้านไอราก็มองมาที่สิงหราชอย่างกังวล
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไรครับ แต่ผมปล่อยเขาหนีไปได้”
สิงหราชแอบโทษตัวเอง
ไอรากลับพูดออกมาเสียงเบาว่า “ช่างมัน หนีไปก็เท่านั้น ไม่ช้าก็เร็วยังไงก็ต้องจับตัวคนพวกนี้ได้อยู่แล้ว”
ในตอนที่ทั้งสองกลับมาที่ห้อง จึงพบว่าพวกธเนศพลก็มาที่นี่ด้วย
เรื่องที่ชมพูดถูกวางยาพวกเขาคิดหาทางแก้ไขไม่ได้ เลยมาสอบถามไอรา ว่าเมื่อไหร่รมิดาแม่ของเธอจะมาถึง