บทที่ 1813 อย่างนี้มันได้ที่ไหนกัน

กานต์รู้สึกแสบร้อนแผลบริเวณหลัง ร่างกายก็ไม่ค่อยมีแรงเท่าไหร่ แต่กระนั้นเขาก็ยังฝืนลุกขึ้น มองหาโทรศัพท์ของตัวเอง เมื่อหาเจอก็พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับจากกิจจาอยู่หลายสาย จึงรีบโทรกลับไปทันที

“พี่”

“แกอยู่ไหน?”

เมื่อกิจจาได้ยินเสียงอ่อนแรงของกานต์ ก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้

กานต์มองท้องฟ้าข้างนอก บรรยากาศมืดครึ้ม อีกสักพักฝนคงตกลงมา เขาจึงเอ่ยพูดว่า “ผมมาจัดการอะไรนิดหน่อยที่ประเทศY เดี๋ยวก็กลับแล้วล่ะ ว่าแต่หาไตใหม่ได้แล้วเหรอ?”

“อืม แกรีบกลับมาเถอะ แกก็รู้ ของอะไรแบบนี้หายากจะตาย แถมยังต้องรีบทำการปลูกถ่ายไตให้เร็วที่สุดด้วย”

“ได้ ผมจะบินกลับไปเดี๋ยวนี้”

หลังจากที่วางสาย กานต์ก็ใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าไม่มีแผลอยู่บนหลัง

เมื่อเขาเดินออกมานอกห้อง ก็เห็นแมทธิวกับรมิดายืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

กานต์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดออกมาอย่างมีมารยาทว่า “ผมต้องกลับแล้ว”

“หาไตใหม่ได้แล้วเหรอ?”

รมิดาได้ยินที่เขาคุยโทรศัพท์เมื่อครู่

กานต์พยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง

“ร่างกายโอเคหรือยัง?”

“ไม่เป็นอะไรแล้วครับ”

“งั้นก็ไปเถอะ แมทธิว ดูแลพี่กานต์ของแกหน่อย”

“ครับแม่”

แมทธิวยื่นมือออกไปเพื่อประคองกานต์ แต่กลับถูกเขาปฏิเส

ไม่นานจากนั้นทุกคนขึ้นมาบนเครื่องบิน มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง

เมื่อธเนศพลได้ยินว่ารมิดามาถึงก็มาต้อนรับด้วยตัวเอง ส่วนกานต์ตรงไปหากิจจาที่ห้องผู้อำนวยการของโรงพยาบาล

“ณิตาไม่มาเหรอ?”

“ไม่จำเป็นต้องให้เธอมา”

เมื่อกิจจาเห็นใบหน้าซีดขาวของกานต์ ก็เดินเข้าไปจับข้อมือของเขา ชีพจรที่เต้นอ่อนๆทำให้กิจจาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไปโดนอะไรมา?”

“ผมไม่เป็นไร ผมใช้ไตของไอราอยู่ ก็ไม่แปลกถ้าคุณอาอรรณพจะบันดาลโทสะใส่ไม่ใช่เหรอ? ถึงยังไงพวกเขาก็เลี้ยงลูกสาวให้เติบโตมาอย่างประคมประหงม ถ้าเป็นลูกสาวผม ผมก็คงเล่นงานไอ้หมอนั่นให้พิการเหมือนกันนั่นแหละ”

กานต์คิดอย่างเปิดกว้าง

แม้ว่ากิจจาจะสงสาร แต่เขาก็รู้ว่าที่กานต์พูดมามีเหตุผล เพราะพวกเขาไม่ใช่คนไร้เหตุผลมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว

เขาหยิบขวดยาจากกระเป๋าส่งให้กานต์

“กินสองเม็ด ยานี่ช่วยบรรเทาเจ็บและห้ามเลือดได้ แต่ก็ไม่ฟื้นฟูเร็วขนาดนั้น อีกอย่างดูจากอาการเลือดพร่องของแกแล้ว ไม่แน่อาจจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ก็ได้”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่”

กานต์ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเทยาออกมาสองเม็ดแล้วกินลงไป

“ไตใหม่อยู่ที่ไหน?”

“ฉันจัดการอยู่ คุณน้ารมิดาเองก็มาด้วยใช่ไหม?”

“อืม อยู่กับน้าพล น่าจะกำลังตรวจร่างกายให้ชมพู”

แม้ว่ากานต์จะฝืนเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็เจ็บแผลอยู่ดี เขาหาที่พิง ร่างกายถึงได้ผ่อนคลายลงบ้าง

ทางด้านรมิดาก็ไม่มีเวลาไปหาไอราเลย ตรงไปที่ห้องของชมพูเพื่อทำการตรวจให้อย่างละเอียดถี่ถ้วน จึงพบว่าร่างกายของชมพูมีสารพิษอยู่มาก แน่นอนว่าคงไม่สามารถรักษาหายภายในวันสองวัน จึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “ใครเป็นคนจัดการเรื่องอาหารการกินให้เธอ?”

“ชมพูกินข้าวโรงอาหารตลอดครับ”

ข้อนี้นะโมเป็นพยานได้

รมิดาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่มีทาง ถ้าเธอกินที่โรงอาหารแล้วโดนพิษ ทำไมคนอื่นไม่เป็นอะไร?”