ตอนที่ 226
บทที่ 226 ขอดูมือถือของเธออีกครั้งได้ไหม?
October 22, 2026
บทที่ 226 ขอดูมือถือของเธออีกครั้งได้ไหม?
“โอ๊ย！”
ตุลยาไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกกมลจู่โจมทันที ยกมือขึ้นและตบลงมาด้วยความขาดสติ
“กมล！”
นรมนตกใจ กอดกมลเอาไว้แน่น และฝ่ามือของตุลยาก็ตกลงมา
เสียง“เพียะ”ดังขึ้น ฝ่ามือของตุลยาตบลงบนใบหน้าของนรมน ส่งเสียงดังกังวาน
ทั้งสองนิ่งไปพร้อมกัน
ตุลยาไม่คิดว่าตนเองจะลงไม้ลงมือ แถมยังตบลงบนใบหน้าของคนอย่างจัง ส่วนนรมนก็ไม่ได้สติไปชั่วขณะ
บอดี้การ์ดของตระกูลโตเล็กกับพนักงานรักษาความปลอดภัยเห็นเช่นนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างคุมเชิงอย่างตึงเครียด
“ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
ตุลยารู้สึกชาฝ่ามือเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าการตบเมื่อกี้ไม่ได้เบาๆ
นรมนกลับมองหน้าเธอและกล่าวเสียงเบาว่า：“ฉันขอดูมือถือของเธออีกครั้งได้ไหม？”
ประโยคนี้ทำให้ตุลยารู้สึกหดหู่ใจ ตอนนี้ความโกรธทั้งหมดเปลี่ยนเป็นความจนปัญญา
“ไม่ใช่อย่างนั้น พี่สาว พี่มองเห็นฉันดูเหมือนโจรลักพาตัวได้อย่างไร？คงไม่ใช่เพราะฉันเสียโฉมถึงได้สงสัยฉันใช่ไหม？”
“ฉันเพียงแค่อยากดูมือถือของเธอ”
นรมนดื้อรั้นมาก
ตอนนี้กมลก็มองออกมา เป็นหม่ามี้ของเธอที่กวนใจคนอื่นไม่ยอมหยุด
เธอดึงชายเสื้อของนรมนเบาๆและกระซิบถามว่า：“หม่ามี้ ทำไมหม่ามี้ต้องอยากดูมือถือของคนอื่นด้วยคะ？”
คำถามนี้นรมนไม่สามารถตอบกมลได้ ส่วนตุลยายิ่งอยากรู้ เพียงแต่เพราะเมื่อกี้ตนเองพลั้งมือไป เธอจึงยื่นมือถือให้ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
“อ่า ไม่ต้องพูดละ พี่สามารถดูทุกอย่างในมือถือของฉันได้ เพียงแค่ห้ามยุ่งกับมัน”
พูดจบก็ยื่นมือถือให้นรมนเหมือนเด็กๆ
นรมนรับมือถือมา เริ่มดูผ่านๆอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะคลังภาพ เธอต้องการหาเบาะแสอะไรก็ตามจากมือถือเครื่องนี้ จนกระทั่งหวังว่าจะเจอรู้ภาพที่เกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของเธอสักเล็กน้อย
แต่น่าเสียดาย ไม่มีอะไรสักอย่าง
นรมนเลื่อนไปเลื่อนมา จนพบเข้ากับรูปภาพหนึ่ง
บนภาพนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่ง นั่งอยู่ภายใต้แสงแดด พร้อมกับความระทมทุกข์เล็กน้อย ทำให้คนรู้สึกสงสาร เพียงแต่นี้ไม่ใช่จุดที่ทำให้นรมนประหลาดใจ จุดที่เธอประหลาดใจก็คือ นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะหน้าตาเหมือนกับผู้หญิงในภาพวาดที่เธอนำออกมาจากห้องภาพของชินทรอย่างยิ่ง
“ผู้หญิงคนนี้คือใคร？”
นรมนถามออกมาอย่างไม่รู้ตัว
ตุลยาเหลือบมองและตอบว่า：“แม่ของฉันเอง！”
“แม่ของเธอ？”
“ใช่สิ！”
ตุลยาพยักหน้า กล่าวอย่างภาคภูมิใจสุดๆ：“แม่ของฉันสวยไหม？ฉันจะบอกให้นะแม่ของฉันตอนสาวสวยมาก เพียงแค่ตอนนี้อายุเยอะแล้ว เอ๋？พี่รู้จักแม่ของฉันหรือ？”
คำถามนี้นรมนไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
รู้จักไหม？
ในความเป็นจริงเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เลย
แต่หากบอกไม่รู้จัก ผู้หญิงคนนี้เหมือนกับที่ตนเองเคยจินตนาการเอาไว้ เธอมักจะรู้สึกว่าทั้งสองน่าจะมีความเกี่ยวข้องกัน แต่ตอนนี้กลับหาไม่เจอว่าจุดเชื่อมต่ออยู่ตรงไหน
นรมนส่ายหน้า ส่งมือถือคืนให้แก่ตุลยา
ไม่ว่าจะเป็นเพราะอีกฝ่ายซุกซ่อนไว้เก่งเกินไป หรือตนเองเข้าใจตุลยาผิด ถึงอย่างไรมือถือของตุลยาสะอาดสุดๆ ไม่มีอะไรที่น่าสงสัย
“ขอโทษด้วย เมื่อกี้ฉันบุ่มบ่ามไปเอง”
นรมนรีบกล่าวขอโทษ
ท่าทีโต้ตอบของตุลยาดูค่อนข้างเกรงใจ
“เมื่อกี้ฉันก็ทำไม่ดี ว่าแต่แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับพี่？พ่อแม่ของพี่ถูกคนลักพาตัวไปหรือคะ？ฉันสามารถให้คนช่วยตรวจสอบได้”
คำพูดของตุลยาทำให้นรมนคิดปฏิเสธทันที เพียงแต่นึกถึงปัญหาที่เกิดขึ้นจริง
ถ้าบอกว่าตอนนี้เธอถูกคนเฝ้าติดตาม มือถือถูกดักฟัง เธอจะไม่สามารถทำอะไรได้สักอย่าง ตุลยาตรงหน้าอาจจะสามารถลองตรวจสอบให้ได้
“เธอกำลังจะไปไหน？”
นรมนถามขึ้นมาทันที
ตุลยายักไหล่และตอบว่า：“ตอนนี้ฉันน่าเกลียดแบบนี้ ฉันจะไปที่ไหนได้ เพียงแต่ฉันได้ยินมาว่าในอเมริกามีผู้เชี่ยวชาญด้านความงาม สามารถรักษาแผลไฟไหม้ ฉันจึงอยากลองดู แต่พ่อของฉันไม่ยอมเห็นด้วยเด็ดขาด ฉันจึงต้องแอบออกไป ใครจะไปคิดว่าจะถูกพี่จับตัวเอาไว้ในโทษฐานที่เป็นโจรลักพาตัว”
พูดถึงตรงนี้ ตุลยารู้สึกหดหู่มาก
นรมนนึกถึงสิ่งที่ตนเองเคยประสบมาก่อน
ห้าปีก่อนแผลไฟไหม้ของเธอหนักกว่าตุลยาเยอะมาก
ใบหน้าของตุลยาถึงแม้จะดูน่าหวาดกลัวมาก แต่เมื่อสังเกตอย่างละเอียดแล้วยังสามารถรักษาให้กลับมาเหมือนเดิมได้
“ใบหน้าของเธอเสียโฉมได้อย่างไร？”
เพราะรู้ว่าแผลจากการถูกไฟไหม้นั้นเจ็บปวดมาก นรมนจึงมีความรู้สึกเห็นใจที่ไม่สามารถบรรยายได้ต่อเธอ
ตุลยาถอนหายใจและตอบว่า：“ทำการทดลอง ทำได้ไม่ดี กระเด็นใส่ตนเองเต็มๆ”
“เธอทำอาชีพอะไรหรือ？”
“ฉันจะสามารถทำอะไรได้？พ่อของฉันเป็นประธานสถานพักฟื้น ส่วนแม่ของฉันเป็นหมอ ฉันยังจะทำอะไรได้ล่ะ เรียนหมอไง เพียงแต่ฉันชอบทดลองเคมี คิดไม่ถึงว่าจะทำให้ตนเองน่าสมเพชแบบนี้”
พูดถึงตรงนี้ ตุลยาถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
นรมนยื่นมือออกไป หยิบกระดาษปากกา เขียนที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์ให้ตุลยา และกระซิบเสียงเบา：“นี่คือที่อยู่และหมายเลขโทรศัพท์ของผู้เชี่ยวชาญด้านความงาม เธอบอกหล่อนไปว่าคุณแคทเธอรีแนะนำเธอมา หล่อนจะช่วยเธอเอง”
“ว้าว คิดไม่ถึงว่าพี่จะรู้จักMrs.Yan！”