ตอนที่ 227
บทที่ 227 เธอกำลังจะทำให้พี่หายใจไม่ออก
October 22, 2026
บทที่ 227 เธอกำลังจะทำให้พี่หายใจไม่ออก
“หม่ามี้ หม่ามี้！”
ถ้ากิจจาไม่กลัวทำร้ายความนับถือของกมล คงจะหนีกระเจิงไปนานแล้ว ตอนนี้ทำได้เพียงกระพริบตาโตขอความช่วยเหลือนรมน
นรมนรู้สึกกลุ้มใจเล็กน้อย กอดกมลเอาไว้ทันที
“กมล ไม่ได้นะ！”
“ทำไมคะ？”
กมลทำปากมุ่ย เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจมาก
“คืนนี้หนูก็จะนอนกับพี่กิจจาด้วยได้ไหม？”
ไม่ได้
นรมนปฏิเสธทันที
“กมล พี่ชายคือพี่ชาย หนูไม่สามารถนอนกับพี่ชายได้ นอกจากนี้พี่ชายไม่สามารถจูบกับหนูได้ ไม่ว่าตอนไหน หนูก็ไม่สามารถจูบกับผู้ชายได้ตามใจชอบเข้าใจไหม？”
นรมนต้องฉวยโอกาสปลูกฝังความคิดว่าชายหญิงแตกต่างกันให้แก่ลูกสาว
ดวงตาของกมลมีความสงสัย
“แต่ทำไมหม่ามี้ถึงทำกับแด๊ดดี้ได้ล่ะคะ？”
“เพราะหม่ามี้กับแด๊ดดี้ของหนูรักกัน เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ถึงจะทำได้ หลังจากที่กมลได้เจอผู้ชายที่ชอบ ทั้งสองคนหัวใจตรงกัน ก็สามารถทำได้ แต่ก่อนหน้านั้น กมลต้องเก็บของที่มีค่าที่สุดไว้ให้แก่คนที่ดีที่สุดเข้าใจไหม？”
นรมนไม่รู้ว่ากมลฟังรู้เรื่องไหม แต่ตอนนี้เธอจำเป็นต้องพูดเช่นนี้
กมลกล่าวอย่างไม่ยินยอม：“แต่หนูชอบพี่กิจจา อนาคตหนูก็จะแต่งงานกับพี่กิจจา”
“ไม่ได้ค่ะ เขาคือพี่ชาย พี่ชายไม่สามารถเป็นเจ้าบ่าวให้ลูกได้เข้าใจไหม ？เขาเป็นได้เพียงพี่ชาย”
“งั้นหนูไม่สามารถกอดจูบได้ถูกต้องไหมคะ？”
กมลเสียใจมาก เหมือนเสียของรักของหวงไป
นรมนใจอ่อน แต่ยังเอ่ยเสียงเบาว่า：“กมล พี่ชายจะเป็นพี่ชายของหนูตลอดไป พวกลูกคือคนในครอบครัว คนในครอบครัวสามารถจูบหนูได้ แต่เป็นตรงหน้าผาก เข้าใจไหม？หนูก็สามารถหอมแก้มพี่กิจจาได้ นี่คือการจูบกันระหว่างคนในครอบครัว”
“จริงหรือคะ？”
ดวงตาของกมลผลิบานด้วยสีสันอีกครั้ง ส่องแวววาว เหมือนทั้งห้องสว่างไสวด้วยรอยยิ้มและแววตาของเธอขึ้นมา
นรมนตอบด้วยรอยยิ้ม ：“จริงสิคะ ตอนนี้หนูเปลี่ยนเสื้อผ้าก็สามารถหอมแก้มพี่กิจจาได้”
“ค่ะ！”
กมลร่วมมืออย่างโดยดี
กิจจาทำจมูกย่น ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อเทียบกับการที่กมลโหยหาริมฝีปากของเขาอยู่ตลอดเวลาและอยากจะดึงกางเกงของเขาออกทุกนาที วิธีการแก้ปัญหาแบบนี้ของนรมนเขายังสามารถยอมรับได้
กมลรีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
กิจจายิ้มให้นรมนและกล่าวว่า：“ขอบคุณครับหม่ามี้”
“หม่ามี้ไม่ได้ทำอะไรเลย”
นรมนลูบศีรษะของกิจจา คิดถึงกานต์ขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้เจอกับกานต์
กมลเปลี่ยนเสื้อผ้าวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว เหมือนกับเจ้าหญิงน้อยโผเข้าสู่อ้อมอกของกิจจา ชนจนกิจจาแทบจะล้มลง ทันใดนั้นเอง“จุ๊บ”ริมฝีปากนุ่มๆของกมลจูบลงบนใบหน้าของกิจจา
ความนุ่ม ความหอม แถมยังมีความยืดหยุ่น
กิจจาตกตะลึง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกเด็กผู้หญิงจูบ
ถึงแม้เด็กผู้หญิงคนนี้จะเป็นน้องสาวของตนเอง แต่ความรู้สึกแบบนี้ค่อนข้างดีจริงๆ
กิจจาตกตะลึงไปหมด
เมื่อกมลจูบกิจจาเสร็จจึงหันไปมองนรมนด้วยความแปลกใจและถามว่า：“หม่ามี้ พี่ชายเป็นอะไร？เขาไม่ชอบให้กมลจูบหรือเปล่า？หรือว่าแรงจูบของหนูไม่พอ？”
นรมนอยากหัวเราะ
เธอรู้ว่ากิจจากำลังตกตะลึง เธอเดินไปตรงหน้า ลูบศีรษะของเขา และจูบลงบนหน้าผาก：“เป็นอะไรไป？”
กิจจาชะงักงันอีกครั้ง
จูบของหม่ามี้กับกมลหน้าตาไม่เหมือนกัน มีความอ่อนโยนและเมตตา ทำให้เขาตื้นตันใจมากทันที
“ขอบคุณครับหม่ามี้”
ขอบตาของเขามีน้ำตาเอ่อล้น เขาคิดถึงเขมิกา ตอนที่ยังเล็กมากๆ เขมิกาก็เคยทำแบบนี้กับเขา น่าเสียดายที่หลังจากนั้นไม่เคยมี
วันนี้เขาถูกนรมนจูบเช่นนี้ จึงรู้สึกเจ็บปวดไปชั่วขณะ
ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรคิดถึงเขมิกา เขมิกาทำให้เขาสูญเสียพี่ใหญ่ ทำให้หม่ามี้กับน้องสาวสูญเสียลูกชายและพี่ชาย แต่ ณ เวลานี้เขาไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของเขาได้
กมลมองเห็นกิจจาขอบคุณนรมน แต่กลับนิ่งเฉยต่อจูบของเธอ จึงเริ่มไม่พอใจ
“หนูไม่สนใจ พี่ชายไม่ชอบจูบของหนู หนูจะจูบอีก”
พูดจบจึงใช้มือทั้งสองจับใบหน้าของกิจจา จุ๊บๆลงไปหลายที
กิจจาถูกออร่าของกมลแผ่คลุมไว้
เขาเอ่ยอย่างจนปัญญา：“กมล เธอกำลังจะทำให้พี่หายใจไม่ออก จูบของกมลดีที่สุด”
“จริงหรือ？”
เห็นกิจจาชมตนเอง กมลถึงจะปล่อยเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความพอใจ จากนั้นจึงทำแก้มป่อง ใช้นิ้วจิ้มแก้มของตนเอง
กิจจารู้สึกเกรงใจเล็กน้อย
นรมนรู้สึกว่าตอนนี้ความผูกพันธ์ของเด็กทั้งสองคนนับว่าดีจริงๆ
“ไม่เป็นไร กิจจา จูบน้องสักหน่อย หม่ามี้จะทำของอร่อยให้พวกเธอ”
อยู่ดีๆเธอก็คิดอยากทำอาหาร
กิจจาลังเลอยู่สักพัก แต่ก็ยังหอมลงไปบนแก้มของกมลหนึ่งที จากนั้นจึงรีบถอยกลับไป ใบหน้าเล็กๆแดงขึ้น ท่าทางเขินอายอย่างมาก
“ขอบคุณค่ะพี่ชาย！”
กมลดีใจกระโดดโลดเต้น
“หม่ามี้ เมื่อไหร่พวกเราจะได้เจอพี่ชาย หนูก็อยากจูบพี่ชายเหมือนกัน”
ประโยคนี้ทำให้นรมนรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย เพียงแค่ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม：“เดี๋ยวก็ได้เจอค่ะ”
กิจจาก็รู้สึกไม่สบายใจ แต่กลับจูงมือของกมลและกล่าวว่า：“กมล พวกเราไปเล่นหมากรุกกันเถอะ”
“หนูอยากวาดภาพ”