ตอนที่ 242
บทที่ 242 ภูมิลำเนาถูกยกเลิกไปแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 242 ภูมิลำเนาถูกยกเลิกไปแล้ว
สีหน้าของบุริศร์ ดูแย่เล็กน้อย
พฤกษ์คนนี้ ควรโยนมันไปทำงานที่แอฟริกาใต้สักหน่อยจริงๆ
บุริศร์กลืนน้ำลายไปนึงอึก ห่มผ้าห่มให้กับนรมนอีกครั้ง คิดๆดูผู้หญิงคนนี้นอนหลับไม่เป็นท่าเลยจริงๆ ออกไปหาชุดนอนมาคลุมให้กับนรมนดีกว่า
"ทำอะไรง่ะ？ง่วง！"
นรมนพึมพำอยู่ ผลักตัวบุริศร์ออกไปจากจิตใต้สำนึก เรี่ยวแรงที่เหมือนอย่างกับแมวช่างยั่วหยวนสุดๆ
บุริศร์กลืนน้ำลาย พูดเสียงทุ้มต่ำ "หากไม่ใช่เห็นว่าคุณเหนื่อยเกินไป คุณก็ลองดูสิ"
พูดคำพูดที่ข่มขู่ออกมาแบบนี้ น่าเสียดายนรมนไม่ได้ยินเลยสักคำ เอียงหัวปุ๊บ ก็นอนพิงไว้ที่ไหล่ของเขาโดยตรงแล้ว
ทำให้บุริศร์หมดคำพูดไปเลยทีเดียว
เขาแค่อยากเฝ้าภรรยานอน ทำไมถึงได้ยากเย็นแสนเข็ญขนาดนั้น?
บุริศร์ถอนหายใจออกมานึงครั้ง ถึงวางนรมนลงไป จากนั้นลุกขึ้นมาและเดินออกจากห้องนอน
ประตูเพิ่งเปิดออกมาในพริบตา พฤกษ์ก็ถอยหลังออกมานึงก้าวโดยรู้ตัว หลังจากรับรองว่าตัวเองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นถึงพูดว่า "ประธานบุริศร์ครับ รเมศบ้าไปแล้ว ลูกค้าที่ร่วมงานกับบ้านตระกูลโตเล็กตอนนี้แสดงท่าที่ว่าต้องการถอนทรัพย์"
ยังไงซะที่นี่คืออเมริกา เป็นถิ่นของรเมศ นักธุรกิจมากมายทำงานเพื่อเห็นแก่สีหน้าของรเมศทั้งนั้น
ถึงแม้บุริศร์มีที่ยืนในอเมริกาบ้างก็ตาม เพียงแต่ว่ายังไงซะก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร ส่วนตอนนั้นบุริศร์ก็ไม่เคยคิดว่าจะทำธุรกิจใหญ่โต ณ ที่นี่ เพราะฉะนั้นธุรกิจของที่นี่จึงไม่มีชื่อเสียงที่โด่งดังอะไรมากมาย
ตอนนี้บุริศร์กับรเมศสู้กันแบบต่อหน้าต่อตา ก่อนอื่นที่ถูกกระทบก็คือธุรกิจของบ้านตระกูลโตเล็ก
แววตาของบุริศร์ค่อยๆหดลง
"เราสูญเสียเงินไปเท่าไหร่？"
"ประมาณสามร้อยล้านครับ นี่ยังเป็นเรื่องเล็กนะครับ ที่สำคัญคือคดีที่เราพัฒนาทางตอนใต้คดีนั้น ตอนนี้ได้เกิดปัญหาใหญ่แล้วครับ"
เสียงของรเมศเข้มขรึมเล็กน้อย
บุริศร์ปิดประตูห้องนอน ถึงแม้รู้ว่านรมนกำลังนอนพักผ่อนอยู่ก็ตาม เพียงแต่ว่าเพื่อไม่ไปรบกวนเธอ บุริศร์พูดเสียงทุ้มต่ำว่า "ไปที่ห้องหนังสือ"
"ครับผม!"
ทั้งคู่ไปที่ห้องหนังสืออย่างรวดเร็ว
บุริศร์อยากจุดบุหรี่หนึ่งม้วน กลับนึกถึงอะไรขึ้นมา เพียงแค่เอาไว้ในมือและเล่นๆอยู่
"พูดให้ละเอียดถี่ถ้วนเลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา"
"คดีที่เราพัฒนาทางตอนใต้ตั้งแต่แรกเราเป็นคนออกทุน คนในท้องถิ่นที่นี่และตัวแทนจำหน่ายที่ดำเนินการ ตอนนั้นอำนาจบ้านตระกูลโตเล็กเราอยู่ที่อเมริกายังไม่ค่อยมั่นคง ประธานบุริศร์ท่านก็เคยพูดว่าเราไม่คิดจะบุกเบิกการตลาดของทางนี้ เพราะฉะนั้นแค่ร่วมงานกับพวกเขาเท่านั้น"
"จุดนี้ฉันรู้"
อเมริกาทางนี้เขาไม่เคยทุ่มเทแรงกายและแรงใจสักเท่าไหร่ ทีแรกคิดว่าบริหารด้วยการออกเงินทุน คิดไม่ถึงกลับเกิดปัญหาขึ้นมาจากที่นี่
พฤกษ์พูดเสียงทุ้มต่ำ "เมื่อไม่นานมานี้ ผู้ผลิตต่างโทรศัพท์มาหาเรา พูดว่าขาดแคลนสินค้าชั่วคราว และขาดตลาดด้วย คดีของเราทางโน้นได้แต่พักเอาไว้ก่อน แต่ว่าธีมวิศวกรรมและธีมก่อสร้างเริ่มทำการไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้หยุดงานอย่างกะทันหันเป็นไปไม่ได้อย่างยิ่ง ที่สำคัญที่สุด ทางโน้นเกิดคดีเรื่องคนตายเมื่อสักครู่"
"อะไรนะ? "
บุริศร์ลุกขึ้นมาอย่างกะทันหันด้วยอาการที่ตกอกตกใจ
"อะไรคือคดีคนตาย?"
"มีคนงานคนนึงตกลงมาจากตึกชั้นบนในระหว่างการทำงาน ตายคาที่อีกต่างหาก ตอนนี้ทางโน้นกำลังครึกโครม นักข่าวไปกันอย่างล้นหลาม ที่สำคัญที่สุดคือผู้รับผิดชอบสถานที่ก่อสร้างได้หนีไปแล้ว หาหัวหน้าไม่เจอ ได้แต่หามาเรา ยังไงซะบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดเราเป็นผู้พัฒนา"
พฤกษ์ก็รู้สึกว่าครั้งนี้รเมศทำเกินไปแล้วจริงๆ
การต่อสู้ระหว่างทั้งคู่ ไม่มีความจำเป็นต้องเอาผู้บริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้อง เดิมทีนรมนกะจะกดขี่รเมศผ่านทางความคิดเห็นของประชาชนในสังคม ทำให้เขาไม่สามารถลงมือกับบุริศร์และเธอในชั่วคราว ส่วนพวกเขาสามารถฉวยโอกาสครั้งนี้กลับไปที่ประเทศ
แยมพูดถูกแล้ว ที่นี่เป็นถิ่นของรเมศ ต่อให้บุริศร์เป็นมังกรก็ตาม อยู่ที่นี่ก็ได้แต่ขดตัวไว้
เธอเห็นบุริศร์ถูกรเมศรังแกไม่ได้ ยิ่งรับไม่ได้ที่จะให้รเมศข่มขู่คนที่บ้านของตัวเอง เพราะฉะนั้นถึงได้ส่งทุกคนกลับไปอย่างเร่วด่วน กลับคิดไม่ถึงรเมศลงมือทั้งเร็วไวและโหดโหด ใช้คดีคนตายที่ก่อสร้างครั้งนี้พัวพันบุริศร์ไว้
ถ้าหากบุริศร์ไปจากอเมริกาในตอนนี้ นั่นก็คือการหลบหนีความผิด ยังไม่พูดถึงแผนกตุลการจะว่ายังไง เพียงแค่ความคิดเห็นของประชาชนในสังคมเพียงด้านเดียว บุริศร์ก็ผ่านด่านนี้ไปไม่ได้เสียแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดของบุริศร์เลย
ครั้งนี้รเมศโหดจริงๆ！
เขากะจะทำลายบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดไปโดยตรง！
แววตาของรบุริศ์เข้มขรึมเล็กน้อย ไม่พูดไม่จาอยู่ตั้งนานสองนาน
พฤกษ์ก็ไม่ไปรบกวน ความรู้ใจกันของทั้งสองฝ่ายที่อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีมานี้ทำให้เขารู้ว่า ตอนนี้บุริศร์กำลังคิดทบทวนเรื่องราวอยู่
ผ่านไปสักพัก บุริศร์ถึงพูดเสียงทุ้มต่ำว่า "มีคนไปจัดการแล้วหรือ？"
"มีครับ เสี้ยววินาทีที่เกิดเรื่อง ผู้จัดการของเราทางนี้ก็รีบไปจัดการโดยตรงแล้วครับ เพียงแต่ว่ากลับเกิดอุบัติเหตุทางถนน ตอนนี้คนยังอยู่ที่โรงบาล และสลบไม่ได้สติ"
คำพูดของพฤกษ์ทำให้สีหน้าของบุริศร์ยิ่งดูแย่ไปใหญ่
"เรื่องนี้เพิ่งแตกออกมาเมื่อสักครู่นี่เอง？”
"เมื่อไม่นาน สักประมาณหนึ่งชั่วโมง แต่ว่าเผยแพร่ออกมาเร็วมาก และแพร่กระจายเร็วมากเช่นกัน ตอนนี้คนข้างนอกต่างพูดกันว่าบริษัทฮัวยูกรุ๊ปจำกัดของเราทำให้คนตายแบบไร้ค่า ผู้ผลิตพวกนั้นก็ออกมาต่อว่าสินค้าที่เราสั่งซื้อล้วนเป็นสินค้าที่ด้อยคุณภาพ ปลอมแปลงสินค้าเกรดต่ำเป็นเกรดดี เรื่องนี้มีธีมก่อตั้ง เห็นได้ชัดว่ารเมศวางแผนการเอาไว้ตั้งนานแล้ว ประธานบุริศร์ครับ เรา........"
"ไม่เป็นไร"
บุริศร์มองไปนอกหน้าต่าง พูดเสียงทุ้มต่ำว่า " รเมศกำลังติดตั้งแผนการที่ต่อเนื่องกันให้กับฉัน เมื่อไม่นานมานี้เขาไม่สามารถใช้ความคิดเห็นของประชาชนในสังคมมากดฉันไว้ ตอนนี้จึงอยากใช้เรื่องนี้มากดขี่ฉันอีกแล้ว เขาทำกับฉันแบบไม่ยอมเลิกลาเลยจริงๆ สืบดู ญาติผู้เสียชีวิตคนนั้นได้ติดต่อกับรเมศรึเปล่า"