ตอนที่ 241
บทที่ 241 คุณไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าอะไรคือความรัก
October 22, 2026
บทที่ 241 คุณไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าอะไรคือความรัก
รเมศมองหน้านรมน แววตาของเธอมีความเกลียดชังและความเจ็บปวดอย่างลึกๆ ความรู้สึกแบบนั้นช่างแปลกหน้าเหลือเกิน เหมือนกับมีดพกที่แหลมคมแทงเข้าไปในหน้าอกของเขา กายวิภาคศาสตร์ความมืดที่เขาซ่อนอยู่ใต้แสงสว่างเหล่านั้นออกมา ช่างเจ็บปวดใจอย่างสิ้นเชิง และช่างเหลือทนจริงๆ
เขาลองไปเข้ามาล้ำเส้นของนรมน เขาอยากรู้ว่าเขามีฐานะอะไรในใจของนรมนกันแน่ แต่ว่าในขณะที่เห็นความเย็นชาและความแปลกหน้าของนรมนยิ่งไปกว่านั้นแววตาซึ่งเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความเจ็บปวดในตอนนี้ รเมศถึงได้พบว่าตัวเองแบกรับไม่ไหว
"แคทเธอรี คุณหมิ่นประมาทฉันแบบนี้จะดีหรอ？"
รเมศเจ็บปวดรวดร้าวอย่างไม่หยุดไม่หย่อน ความผิดหวังและความเย็นชาเหล่านั้นที่มีต่อนรมนทุกคนต่างเห็นกันหมด
นรมนกลับพูดแบบไม่ใส่ใจ "ตอนนั้นฉันเปลี่ยนใบหน้านี้ ทำให้ฉันกลายเป็นแคทเธอรีในวินาทีนี้ ประธานรเมศก็กะจะให้ฉันตัดขาดบ้านตระกูลโตเล็กตั้งแต่นั้นมาแล้วใช่มั๊ย？ดิฉันกับประธานรเมศมีมิตรภาพที่ลึกซึ้งแค่ไหน และมั่นคงแค่ไหนก็ตาม แต่ก็รับมือไม่ไหว ที่จะไปทำลายและผลาญสิ้นมันอีกไม่ใช่หรือ？คนที่สำคัญที่สุดของฉันคุณเข้าใจมากกว่าใครๆ น่าเสียดายตอนนี้คุณลงมือกับพวกเขาไปแล้ว คุณคิดว่าฉันต้องทำยังไง？อดทนอย่างครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อบุญคุณที่คุณเคยช่วยเหลือชีวิตฉันในตอนนั้น ดังนั้นชดใช้ด้วยการเสียสะละคนที่ฉันแคร์ทุกคนไปอย่างงั้นหรือ？รเมศ คุณพูดอยู่เต็มปากว่ารักฉัน ความจริงคุณไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำว่าความรักมันคืออะไร"
คำพูดเหล่านี้นรมนคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีสักวันที่ตัวเองต้องพูดกับรเมศ
หักหน้าต่อหน้าทุกคนเป็นเรื่องที่นรมนไม่อยากทำมาโดยตลอด แต่ว่ารเมศกลับรังแกคนเกินไปแล้ว
เธออดทนมาโดยตลอด และถอยห่างมาโดยตลอด กลับทำให้รเมศคิดว่าเธอกำลังรู้สึกเสียใจอยู่หรือ？
เธอนรมนตอนนี้ไม่ติดค้างใครทั้งนั้น！
ที่ติดค้างตระกูลวัชโรทัยและรเมศ เรื่องราวเหล่านี้และคนพวกนี้ชดใช้ไปตั้งนานแล้ว
แววตาของนรมนเย็นชาเล็กน้อย
"ประธานรเมศ ปล่อยเราไปเถอะ มิเช่นนั้นฉันไม่ถือสาที่จะตายไปพร้อมกับคุณที่นี่"
นรมนไม่ได้ข่มขู่รเมศ
เธอคนนี้พูดจาไม่เคยเวอร์วัง จุดนี้รเมศรู้ดีอยู่แล้ว
"ตายไปพร้อมกัน？คุณไม่สนไม่แคร์อะไรแล้วจริงๆหรอ？คุณไม่คิดถึงกมลพวกเขา และพ่อแม่ของคุณหรอ？”
รเมศรู้สึกว่านรมนบ้าไปแล้วจริงๆ
เธอรู้สึกว่ารเมศสุภาพและมีมารยาทมาโดยตลอด รู้จักก้าวหน้าและล่าถอย กลับไม่รู้ว่าเธอก็บ้าคลั่งได้ขนาดนี้ แต่ความบ้าคลั่งของเธอกลับไม่ใช่เพราะเขา
"คุณยอมรับแล้วใช่ไหม？"
นรมนก้าวไปข้างหน้านึงก้าว ระยะห่างกับรเมศก็แค่ก้าวเดียวเท่านั้น ใกล้ซะจนสามารถได้กลิ่นหอมที่เป็นเป็นพิเศษในตัวเธอ
ยิ่งไปกว่านั้นเขาอยากกอดเธอเอาไว้ในอ้อมกอดเหลือเกิน แต่ว่าบุริศร์ที่อยู่ข้างหลังจ้องมองเขาอย่างโหดๆ แววตาที่เย็นชาคู่นั้นจ้องหน้ารเมศอย่างไม่ให้คลาดสายตา เหมือนกับว่าเขาแค่เคลื่อนไหวนิดเดียว เขาก็เหมือนจะทำให้เขาพิกลพิการไปเลย
ในด้านการใช้กำลัง รเมศยอมรับเองว่าสู้บุริศร์ไม่ไหว
เพราะฉะนั้นเขาจึงยับยั้งตัวเอง
ถึงแม้นรมนรู้ทุกอย่าง แต่ว่าตอนที่รเมศยอมรับอย่างเต็มปาก นรมนก็ยังรู้สึกเจ็บปวดใจอยู่แป๊บนึง
เป็นเขาจริงๆซะด้วย！
แยมไม่ได้โกหกเธอ！
แววตาของนรมนเย็นชาซะจนน่ากลัว ทำให้รเมศถอยหลังไปเล็กน้อย
"นรมน คุณฟังนะ.........."
"ฉันบอกกับคุณนะ กมลและพ่อแม่ของฉันไปจากอเมริกาแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าคุณใช้ฝีมืออะไรไปสกัดกั้นพวกเขาก็ตาม ไม่ทันซะแล้ว ตอนนี้มีแต่ฉันกับุริศร์อยู่ที่นี่ คุณต้องการทำอะไร ฉันกับบุริศร์ก็เอาด้วย อย่างมากก็แค่ให้เราตายไปพร้อมคุณก็แค่นั้นเอง รเมศ คุณทำให้ฉันขยะแขยงและเกลียดชังคุณได้อย่างสำเร็จแล้ว ที่สำคัญสุดๆไปเลย"
นรมนใช้คำพูดแค่สองคำพูดกับรเมศจบปุ๊บ ก็ถอยออกมานึงก้าวโดยตรง
เธอมาถึงข้างกายบุริศร์ บุริศร์ได้ยื่นมือออกมารอเธอเรียบร้อยแล้ว
ทั้งคู่ประสานมือกัน กิริยาท่าทางที่รักกันจะเป็นจะตายกระตุ้นรเมศสุดๆไปเลย แต่ว่าคำพูดสุดท้ายของนรมนก็ทำให้หัวใจของรเมศเลือดหยดลงมาได้อย่างสำเร็จเช่นกัน
เธอว่าไงนะ？
เธอพูดว่าเธอเริ่มขยะแขยงเขาได้อย่างสำเร็จแล้ว？
ทำไมต้องขยะแขยง？
เขาดีกับเธอขนาดนั้น！ยิ่งไปกว่านั้นทำกับเธอโดยไม่สนใจทุกอย่าง เพียงแค่เพื่อให้ได้ตัวเธอมา และให้ความเป็นอยู่ที่ดีที่สุดกับเธอ ทำไมต้องขยะแขยงเขาหล่ะ?
รเมศไม่อาจเข้าใจ แววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาจ้องมองนรมนอย่างไม่ขาดสาย เหมือนกับเธอเป็นคนที่ไม่มีหัวจิตหัวใจ
แต่ว่านรมนในตอนนี้ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอได้อีกต่อไปแล้ว
บุริศร์มองดูรเมศ มองเห็นสีหน้าท่าทางของรเมศในตอนนี้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร รู้สึกว่าชื่นอกชื่นใจเหลือเกิน ความหดหู่ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ได้หายไปเป็นปลิดทิ้งแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังได้เผยรอยยิ้มออกมาอีกต่างหาก
"ประธานรเมศ วันนี้ฉันกับนรมนมีธุระด่วน ไม่อยู่เป็นเพื่อนประธานรเมศแล้วนะ วันหลังเราค่อยพบปะกันใหม่"
พูดจบ บุริศร์พานรมนหันหลังจากไปทันที
พฤกษ์เปิดทางให้กับบุริศร์โดยอัตโนมัติ
ตอนนี้นักข่าวต่างอึ้งค้าง ไม่รู้ว่าควรขวางบุริศร์ไว้รึเปล่า มีนักข่าวหลายคนที่ถูกรเมศซื้อไว้ล่วงหน้าต่างมองไปที่รเมศอย่างพร้อมเพรียงกัน น่าเสียดายตอนนี้รเมศมองดูนรมนยกขาจากไปอย่างกับคนโง่ เหมือนกับหัวใจทั้งดวงตามไปด้วย
บุริศร์พูดกับนรมนด้วยเสียงทุ้มต่ำ "คุณใจกล้าจริงๆ คุณไม่กลัวเลยหรอว่าเขาจะลงมือกับเราจริงๆ？"
"ฉันจัดการคนที่บ้านให้เรียบร้อยเเล้ว อย่างมากก็แค่ตายไปพร้อมกับคุณเท่านั้นเอง ฉันไม่กลัวหรอก"
นรมนยิ้มแย้มอย่างกับดอกไม้ที่ผลิบาน
วินาทีนี้ บุริศร์รู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่าแล้ว
ทั้งคู่ขึ้นไปที่รถอย่างรวดเร็ว กลับไม่อยากกลับไปที่บ้านพักคนชราแล้ว
กมลกับคุณนายโตเล็กที่บ้านตระกูลโตเล็กต่างจากไปแล้ว ที่บ้านคนชรายังมีตุลยาที่ดุร้ายกับบุริศร์ นรมนรู้สึกว่า
ตัวเองกลับไปเป็นการหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ
บุริศร์เหมือนกับรู้ว่าในใจเธอคิดยังไง พูดกับพฤกษ์ด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า "ไปที่บ้านเดี่ยวตระกูลโตเล็กของเรา"
"ครับ！"