บทที่ 307 หน้าของหม่ามี้ต้องมีอะไรแน่ๆ

บทที่ 307 หน้าของหม่ามี้ต้องมีอะไรแน่ๆ

นายเจตต์ไม่รู้สึกรำคาญเสียงของคมทิพย์ในตอนนี้เลย กลับรู้สึกชื่นชมอย่างมาก

ผู้หญิงคนนี้ใจกล้ามาก ที่กล้าถุยน้ำลายใส่เขา~！

คมทิพย์แอบสาปแช่งเขาอยู่ในใจ เสียดายที่เธอไม่สามารถด่าออกมาได้

ไอ้สารเลวคนนี้ เขาจะทำอะไรกันแน่？

นายเจตต์แบกคมทิพย์เดินลึกเข้าไปในสุสาน มาถึงที่ใส่อัฐิคนตายถึงยอมปล่อยเธอลงบนพื้น

อุณหภูมิบนพื้นที่เย็บเฉียบทำให้คมทิพย์หนาวสั่นทีนึงโดยไม่รู้ตัว

เธอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นกล่องใส่อัฐิวางเรียงอยู่เป็นแถว เธอกลัวจนตกใจหน้าซีด

“อืมๆ……”

เธอเขย่งหัวให้กับนายเจตต์ไม่หยุด

นายเจตต์กลับหัวเราะและพูดอย่างมีความสุข：“คุณคิดจริงหรอว่ามีเรื่องกับคุณชายอย่างผมแล้วจะรอดไปได้ง่ายๆ？ผมจะบอกอะไรคุณให้นะ ถ้าไม่ใช่เห็นแก่ที่คุณเป็นเพื่อนสนิทของนรมนแล้วละก็ ผมสามารถอัดหน้าของคุณให้เละจนกระทั่งพ่อแม่ของคุณก็ยังจำไม่ได้เลย คุณเชื่อมั้ย

“คุณมันไอ้สารเลว~！”

คมทิพย์จ้องเขาอย่างดุร้าย ได้แต่ด่าอยู่ในใจ

นายเจตต์เหมือนกับว่ารู้ว่าเธอด่าอะไรอยู่ แต่เขาก็ไม่แคร์ แล้วพูดอย่างไม่หวังดี：“ผมลืมบอกคุณไปเลย วันนี้ คนเฝ้ายามที่นี่ลางาน เพราะฉะนั้นแล้ว ตั้งแต่ตอนนี้จนถึงพรุ่งนี้เช้า ที่นี่จะไม่มีคนแม้แต่คนเดียว คุณดูสิ ผมดีกับคุณแค่ไหน ทั้งไม่ตบตีคุณและไม่ด่าว่าคุณ แถมยังหาคนมากมายมาเล่นกับคุณทั้งคืน พรุ่งนี้ ผมค่อยให้คนมารับคุณกลับนะ ขอให้คุณเล่นให้สนุกนะครับ”

พูดจบ นายเจตต์ก็ลุกออกไปเลย

คมทิพย์ตื่นตกใจอย่างสิ้นเชิง

หมายความว่าไง？

ไอ้สารเลวนี่จะปล่อยให้เธออยู่ที่นี่คนเดียวงั้นหรอ？

คงไม่หรอกมั่ง？

คมทิพย์พยายามดิ้นรน แต่เสียดายที่ร่างของเธอถูกนายเจตต์มัดเอาไว้ ปากของเธอก็พูดไม่ได้ เธอกลัวจนน้ำตาเกือบจะไหลออกมาแล้ว เสียดายนายเจตต์ที่เป็นคนไร้หัวจิตหัวใจ

ถ้าไม่ใช่คนที่เขาอยากจะปกป้องแล้วละก็ ถึงเธอจะหน้าตาหน้าน่าสงสารแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่าง ภาพพจน์ของคมทิพย์ที่มีต่อนายเจตต์นั้นเป็นเหมือนเสือตัวเมียตัวนึงชัดๆ

เสือตัวเมียจะกลัวสุสานด้วยหรอ？

ไม่！~

เขาพูดเองแล้วตอบเอง หลังจากนั้นก็ลุกเดินจากไป

คมทิพย์โกรธจนควันจะออกหู ถ้ารู้แต่แรกว่าจะมีเรื่องกับไอ้เฮงซวยนี่ ก่อนออกจากบ้านเธอก็นะจะพบเหรียญห้าจักรพรรดิออกมาด้วย

เสียงลมรอบข้างวู้วๆพัดมา คมทิพย์ได้ยินแล้วเริ่มกลัว

วู้วๆ~1

ใครก็ได้มาช่วยเธอที~1

แต่สถานการณ์ของเธอในตอนนี้ ไม่มีใครรู้เลย และตัวต้นเรื่องอย่างกานต์ เวลานี้ก็ได้วิ่งเข้าไปที่ห้องผู้ป่วยแล้ว ตอนที่ได้เห็นนรมนนั้น เขาดีใจแทบตาย

“พี่คะ”

กมลดีใจเรียกชื่อเขา แต่ถูกกานต์ห้ามเอาไว้

“ชู่ว์——”

เขายกนิ้วมาวางที่ริมฝีปาก สั่งให้กมลเงียบ แล้วค่อยๆย่องเดินเข้ามาในห้อง เห็นนรมนกำลังนอนอยู่ ใบหน้าที่บวมแดงของเธอ ทำให้กานต์ยิ่งดูยิ่งรู้สึกปวดใจ

นี่มันเกิดจากการแพ้เครื่องสำอางที่ไหนกัน？

กานต์ถอยออกมา

กมลดึงแขนของเขาไว้แล้วพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ：“พี่คะ พี่เอาของอะไรมาให้หนูบ้าง？”

อยู่ที่นี่มันน่าเบื่อมาก เธอรู้สึกเศร้าเมื่อเห็นมือของกานต์วางเปล่าไม่มีอะไรเลย

กานต์หยิบเครื่องเล่นเกมจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้กมล

“อ่ะ ให้ พี่เป็นคนออกแบบเอง ดูซิว่าเธอจะสามารถเล่นได้ถึงด่านไหน

“ให้หนูหรอคะ？”

“ก็ใช่สิ！”

ความรักใคร่เอ็นดูที่กานต์มีให้กับกมลเผยออกมาอย่างไม่รู้ตัว

กมลดีใจนอนอยู่บนเตียง หยิบเครื่องเล่นเกมที่พี่ให้แล้วเริ่มเล่นเกมขึ้นมา กานต์สังเกตดูรอบๆอย่างละเอียด รู้สึกว่าที่นี่ต้องมีอะไรที่ทำให้หม่ามี้เสียใจแน่

หม่ามี้ไม่ใช่คนที่ชอบแต่งตัว ถึงแม้เวลาขึ้นรับรางวัลก็ไม่ค่อยแต่งหน้าเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ ต้องมานอนที่โรงพยาบาล จะแต่งหน้าไปทำไม？

ระหว่างที่กานต์คิดอยู่ก็เอ่ยปากถามกมลขึ้นมา

“กมล ที่นี่นอกจากเธอแล้วยังมีใครอยู่ที่โรงพยาบาลอีก？”

“มีคุณน้าท่านนึงค่ะ หนูได้ยินคุณย่าพูดว่าคุณน้าคนนั้นเป็นคนบริจาคไตให้หนูค่ะ คุณย่ายังบอกว่าอยากจะรับเธอมาเป็นลูกบุญธรรมแต่ไม่รู้ว่าสำเร็จหรือเปล่า”

กมลพูดคำขาดคำ เธอก็แค่ได้ยินมา แต่เรื่องเป็นยังไงก็ไม่รู้แน่ชัด แต่กานต์เป็นใคร？

กานต์ขมวดคิ้วทีนึง

“คุณน้าคนนั้นพักอยู่ที่ไหน？”

“ไม่ไกลค่ะ อยู่ห้อง315ใกล้ๆนี่เอง”

คำพูดของกมลทำให้กานต์หรี่ตาลงเบาๆทีนึง

“หม่ามี้ได้ไปหาเธอหรือเปล่า？”

“น่าจะเคยเจอแล้วมั่งคะ ตอนที่คุณย่ามาหาหนู หม่ามี้ได้ไปหาเธอมาค่ะ หลังจากนั้น หม่ามี้ก็ออกไปซื้อแอปเปิลให้หนู ตอนกลับมาหนูก็เห็นหม่ามี้แต่งหน้ากลับมาแล้วค่ะ แต่คุณย่าบอกว่าหม่ามี้แพ้เครื่องสำอางค่ะ พี่คะ หน้าของหม่ามี้จะเป็นแผลมั้ยคะ？”

กมลเงยหน้าขึ้นมาจากเครื่องเล่นเกมได้สักที แล้วมองหน้าของกานต์ด้วยสีหน้ากังวล

“คงไม่หรอก เธอเล่นอยู่ที่นี่คนเดียวนะ เดี๋ยวพี่กลับมา”

คำพูดของกานต์ทำให้กมลมุ่ยปากขึ้นมา

“พี่คะ พี่มาเยี่ยมหนูไม่ใช่หรอ ？พี่จะไปไหนคะ？”