ตอนที่ 341
บทที่ 341 กลางวันแสกๆคิดอะไรอยู่หล่ะ
October 22, 2026
บทที่ 341 กลางวันแสกๆคิดอะไรอยู่หล่ะ
นรมนอึ้งค้างเล็กน้อย ถัดมาในใจอบอุ่นมาก
"มีผู้ชายที่รู้ไส้รู้พุงไม่เลวเลยจริงๆ เธอไม่ลองพิจารณาผู้ช่วยพฤกษ์ดูเหรอ？"
"นรมน！เธอไม่มีอะไรจะเล่นแล้วใช่มั๊ยเนี่ย？”
คมทิพย์แค่รู้สึกว่าที่แก้มมันร้อนๆ แต่ว่าก็ยังตะคอกเสียงทุ้มต่ำแบบฝืนทำหน้าจริงจังไว้
นรมนแค่ยิ้มแย้ม ไม่พูดอะไรอีก แต่ว่าแววตานั้นก็ทำให้คมทิพย์รับไม่ไหวแล้ว
ชีวิตแบบนี้สิบวันผ่านไปในพริบตาเดียว
ร่างกายของนรมนดีขึ้นเยอะมากเลยทีเดียว
สิบวันที่ผ่านมานี้ ล้วนเป็นบุริศร์ที่คอยดูแลเอาใจใส่นรมนด้วยตัวเองทุกอย่าง บางครั้งมีคมทิพย์ช่วยเหลือบ้างนิดๆหน่อยๆ
พฤกษ์งานยุ่งมาก เวลาที่กลับมาบ้่านในเดี่ยวสั้นมาก กลับมาทุกครั้ง เขากับคมทิพย์ต่างมองหน้ากันได้แค่แป๊บๆก็ไม่ได้พบกันอีกเลย ไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันและพูดคุยกันเลยด้วยซ้ำ
หลังจากคมทิพย์ถูกเจตต์บล๊อกไปแล้ว อยู่เป็นเพื่อนนรมนที่คฤหาสน์มาโดยตลอด ไม่ได้ออกไปไหนเลย
ที่นี่เหมือนเป็นดินแดนในอุดมคติซึ่งถูกคนลืมไปแล้ว ทุกที่มีเสียงหัวเราะ
บาดเจ็บของธิดาดีขึ้นมากแล้ว ถึงแม้นาวินไม่ค่อยชอบพูดชอบจาก็ตาม เพียงแต่ว่ากลับเหมือนคนทำสวนไปเลย ตัดแต่งดอกไม้และต้นหญ้าได้สวยงามเรียบร้อยสุดๆ ทำให้คนมองเห็นแล้วสบายตาสบายใจ
นรมนสามารถลงจากเตียงและเคลื่อนไหวได้แล้ว แต่ว่าบุริศร์ยังไม่ให้เธอออกจากบ้านและตากลม
เธอยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองดูหน้าตาของธิดาและนาวินที่ปรนนิบัติดอกไม้ต้นหญ้า ถึงแม้พวกเขาไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา แต่ว่ามิตรภาพระหว่างพวกเขาทำให้คนรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ
"มองดูอะไรอยู่หล่ะ？"
บุริศร์กอดนรมนจากข้างหลัง
ถึงจะดูแลเอาใจใส่อย่างเต็มที่ก็ตาม มือและเท้าของนรมนก็ยังคงหนาวเย็น ต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง ที่สำคัญเธอเป็นหวัดง่ายมาก ซึ่งทำให้บุริศร์กังวลแบบสุดๆ
นรมนพิงอยู่ในอ้อมอกของบุริศร์โดยตรง พูดเสียงทุ้มต่ำว่า:"คุณดูสิความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขนาดไหน?"
"พวกเขาโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ และชอบพอกันตั้งแต่เด็กๆ ย่อมดีอยู่แล้ว"
บุริศร์ดีกับพวกเขาต่างรู้กันดี ตอนนี้เห็นพวกเขามีผลลัพธ์แบบนี้ ถือว่าสบายใจแล้ว
"ภายหลังหาเวลา จัดงานแต่งให้กับพวกเขาเถอะ"
นรมนเอ่ยปากอย่างกะทันหัน
บุริศร์อึ้งเล็กน้อย
"จัดงานแต่งให้กับพวกเขา？"
"ใช่แล้ว พวกเขายังไม่ถูกขนบธรรมเนียมประเพณีอยู่เรื่อยเลย ในเมื่อต่างมีใจกัน งั้นก็ให้พวกเขาแต่งงานกันเถอะ พวกเขาต่างเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีเพื่อนพ้องและญาติพี่น้อง เราเป็นเจ้าภาพให้กับพวกเขาเถอะนะดีรึเปล่า？"
นรมนพูดอย่างดีอกดีใจ
น้ำเสียงคำพูดของเธอนึกถึงงานแต่งในอดีต ยังมีความเลื่อมใสศรัทธาในความรัก
"ได้เลย！"
บุริศร์เห็นเธอแบบนี้ ไม่รับปากได้ยังไงกันเล่า？
"ฉันไปพูดกับนาวินเอง"
"คุณเป็นถึงท่านประธาน ต้องให้ของขวัญกับเค้าบ้าง คุณกะจะให้อะไรหล่ะ？"
นรมนดีใจสุดๆ
สิบวันที่ผ่านมานี้ เพราะว่ามีคมทิพย์คอยอยู่เป็นเพื่อน อารมณ์ของนรมนจึงดีขึ้นเยอะมากเลยทีเดียว ที่สำคัญยังเบิกบานมากๆอีกด้วย
"คุณอยากให้ฉันให้อะไรกับพวกเขาหล่ะ？"
บุริศร์ฟังนรมนทุกอย่าง
นรมนยืนอยู่เหนื่อยล้าเล็กน้อย จับมือของบุริศร์โดยตรงและนั่งลงไปที่โซฟา ส่วนเธอกลับนั่งอยู่บนตักของบุริศร์
บุริศร์ยื่นแขนออกมากอดเอวของเธอไว้ กลัวเธอจะนั่งไม่นิ่ง และเอาหัวของเธอพิงอยู่ที่บ่าไหล่ของตัวเอง
นรมนดมกลิ่นที่พิเศษในตัวของบุริศร์ พูดเสียงทุ้มต่ำว่า:"เราปกปิดพวกเขาและเตรียมงานแต่งที่ละเอียดปราณีตให้กับพวกเขาดีรึเปล่า？"
"คุณมีไอเดียเจ๋งๆอะไรหล่ะ？ฉันจะบอกคุณนะ ไม่ถึงเวลา คุณอย่าคิดออกไปตากลมเชียวหล่ะ"
คำพูดของบุริศร์คำเดียวทำให้จินตนาการของนรมนพังทลายลงไปโดยสิ้นเชิง
"ตอนนี้ฉันสิบวันแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว คนเค้าพูดกันว่าแท้งลูกเจ็ดวันก็ได้แล้ว"
"ฉันพูดว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้"
เรื่องนี้ บุริศร์ยืนหยัดสุดๆ
ทันทีนั้นนรมนหดหู่ใจเล็กน้อย
"ลดหย่อนหน่อยเถอะนะ ออกไปตอนครึ่งเดือนน่าจะได้แล้วนะ？เวลาห้าวันเตรียมงานแต่งของพวกเขา ก็ได้แล้ว"
"นรมน ไม่ถึงยี่สิบวัน คุณอย่าคิดไปไหนเชียวนะ"
คำพูดนี้ของบุริศร์ทำให้นรมนเหมือนกับลูกโป่งที่ลมรั่วไหล อ่อนระทวยอยู่บนกายของเขาโดยตรง
"บุริศร์ คุณจงใจอยากจะให้ฉันเบื่อตายใช่รึเปล่า？ถึงตอนนั้นคุณจะได้ไปหาเมียน้อยถูกต้องมั๊ย？ฉันรู้แล้วแหละ คุณมีความคิดแบบนี้！คุณอย่าแก้ตัวเลย ฉันไม่ยอมรับคำตอบโต้！"
นรมนไร้เหตุผลอย่างกับเด็กๆ นี่เธอเกือบจะเบื่อตายแล้วจริงๆนะ
สิบวันที่ผ่านมานี้บุริศร์ไม่อนุญาตให้เธอเล่นมือถือ และไม่อนุญาตให้เธอดูทีวี พูดว่าสายตาเสีย ยิ่งไม่ให้เธอเล่นเกมส์ดึกๆดื่นๆ
เธอเหมือนกับนักโทษ นี่ก็ไม่อนุญาต นั่นก็ไม่อนุญาตใกล้จะเบื่อตายอยู่แล้ว
ตอนนี้ไม่ง่ายเลยนะอยากฉวยงานแต่งของธิดากับนาวินออกไปสูดอากาศบ้าง ยังถูกบุริศร์มองจนทะลุปรุโปร่งซะงั้น
ชีวิตแบบนี้อยู่ไม่ได้แล้วจริงๆ
บุริศร์กลับไม่สนใจกับการที่เธอไร้เหตุผลเช่นนี้ พูดแบบเรียบเฉยว่า:"เดี๋ยวต้องทานยาแล้วนะ"
"ไม่ทาน！"
นรมนงอนโดยตรง
เห็นหน้าตาท่าทางที่งอนอย่างกับเด็กๆ บุริศร์พูดอย่างยิ้มแย้มว่า:"เดี๋ยวกานต์กับกมลจะมา คุณแน่ใจนะว่าไม่ทานยา？ถึงตอนนั้นคุณเอาไข้หวัดของคุณติดให้กับพวกเขา ฉันจะคอยดูสิว่าคุณจะทำยังไง？"
"อะไรนะ？พวกเขาจะมา？ทำไมคุณไม่พูดตั้งแต่แรก ？”
นรมนกระโดดขึ้นมาจากอ้อมอกของของบุริศร์โดยตรง
"คุณช้าๆหน่อย！"
บุริศร์ตกใจจนหัวใจจะหยุดเต้นไปแล้ว
ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงซุ่มซ่ามจังเลยตอนนี้
เขาอยากดึงนรมนไว้ นรมนกลับวิ่งไปที่ข้างโต๊ะโดยตรง ดื่มยาลงไปอึกเดียวก็หมดแก้วไปเลย
"อ้า ขมจังขมจัง！"
เธอดื่มหมด ใช้มือพัดปากไปมา เดี๋ยวก็แลบลิ้นเดี๋ยวก็หดลิ้น น่ารักสุดๆ