บทที่ 342 มีตาหามีแววไม่

บทที่ 342 มีตาหามีแววไม่

"เฮอ！"

นรมนอด​ที่จะหัวเราะ​​ออกมา​โดยตรงไม่ได้​

สำหรับคมทิพย์ที่ผ่านมาส่วนใหญ่​ได้ยินมากกว่า ยังไม่ทันได้รู้จัก คิดมาโดยตลอดว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นเด็กสาวที่เรียบร้อย อย่างน้อยเป็นคนสวยที่อ่อนแอและขี้ป่วย ตอนนี้ถึงกับเจอหน้ากันปุ๊บก็ถูกกมลใช้ปืนฉีดน้ำเย็นเข้ามาที่หน้าเต็มๆ เธออึ้งไปเลยทั้งคน

กานต์​พูดแบบดิ้นรนว่า:"คุณ​น้าทิพย์ครับ น้ารีบปล่อยผมลงมาเถอะนะครับ！น้องสาวผมปกป้องผมมากเลยนะ"

"น้ารีบปล่อยพี่ชายหนูนะ！"

กมลถือปืนฉีดน้ำเข้ามาอีกครั้ง ตาโตๆที่แวววาวคู่นั้นจ้องหน้าคมทิพย์อย่างไม่ให้คลาดสายตา

คมทิพย์หันไป​มอง​นรมนแบบหดหู่ใจเล็กน้อย เห็นนรมนหัวเราะจนเสไปเสมา โมโห​ซะจนตัวเองเกือบตาย

"คนสวย หนูมีเหตุผลหน่อยได้มั๊ย？ครั้งที่แล้วพี่ชายหนูขายน้าไป ให้น้าอยู่ที่สุสานตั้งหนึ่งคืน น้าตกใจจนเกือบเป็นโรคหัวใจไปเลย เรื่อง​นี้​น้าต้องเคลียร์กับเขาให้รู้เรื่อง"

ได้ยินคมทิพย์พูดแบบนี้ปุ๊บ กานต์​หดคอโดยไม่รู้ตัว​

นรมนรู้แค่ว่าคมทิพย์ถูกเจตต์โยนออกไป สำหรับรายละเอียดระหว่างนั้นเธอไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ ตอนนี้​ได้ยินคมทิพย์พูดแบบนี้ แววตาของนรมนมองไปที่​กานต์​ทันที​

กานต์​รู้สึก​ว่า​วันนี้ตัวเองต้องโชคร้ายแน่ๆ เขาทำปากจู๋แล้วพูดว่า:"ผมจะไปรู้ได้ไงหล่ะครับว่าอาเจตต์จะทำเรื่องแบบนั้นกับน้า？ตอนนั้นผมก็ใจร้อนเกินไป อีกอย่างอาเจตต์กับน้าต่างรู้จักกัน ผมถึงทำแบบนั้น"​

"พูดแบบนี้นายมีเหตุผลของนายสินะ？ไอ้เด็กบ้า มีคำโบราณว่าไว้คำนึงนายไม่เคยได้ยินหรือไง？ฉันไม่ได้ฆ่าใคร แต่ใครคนนั้นกลับตายเพราะฉัน นายต้องรับผิดชอบนะไม่รู้รึไง？ดูท่าตอนนี้นายยังไม่รู้สึกว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว！"

คมทิพย์พูด​ถึงเรื่องนี้ปุ๊บก็โมโหเหลือเกิน

กมลรีบเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จับแขนของคมทิพย์และ​พูดว่า:"ต่อให้พี่ชายหนูวางอุบายน้าก็ตาม น้าเป็นถึงผู้ใหญ่เชียวนะถึงกับสู้เด็กคนนึงไม่ได้ น้ายังมีหน้ามาหาเรื่องพี่ชายหนูอีกหรอ？"

"เชอะ！"

คมทิพย์รู้สึก​ว่า​ตัวเองมีปากแต่แก้ตัวไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เด็กน้อยคนนี้เป็นเด็กขี้ปกป้องอีกต่างหาก

"คนสวย หนูต้องเข้าใจสิจ้า พี่ชายหนูทำผิดเองนะ"

"หนูไม่สน น้าปล่อยพี่ชายหนูเลยนะ！ปล่อยสิคะ！"

กมลเขย่าแขนของคมทิพย์ แต่ว่าแขนของคมทิพย์ไม่กระทบกระทั่ง​เลยด้วยซ้ำ​ กมลโมโห​จนหยิบปืนฉีดน้ำออกมาโดยตรงและฉีดเข้าไปที่หน้าของคมทิพย์

"ใครให้น้ารังแกพี่ชายหนู！และใครให้น้าไม่ปล่อยตัวพี่ชายหนู！"

คมทิพย์ตั้งตัวไม่ทัน ถูกปืนฉีดน้ำยิงใส่ตัวอีกครั้ง โกรธซะ​จนตะโกนออกมาอย่างเสียงดัง

"นรมน เธอจะสั่งสอนลูกของเธอมั๊ย？ไปกันใหญ่แล้วนะ！"

นรมนเห็นกมลทำเกินไปแล้วจริงๆ รีบเอ่ยปากขึ้นมา

"กมล หยุดนะ！ห้ามทำแบบนี้กับน้าคมทิพย์！น้าเป็นผู้อาวุโสนะ！"

"แต่ว่าเธอรังแกพี่ชายนะคะ！"

กมลทำปากจู๋อย่างน้อยอกน้อยใจ รู้สึก​ว่า​ใกล้จะร้องไห้ออกมาแล้ว

กานต์​เอ็นดูทันที

"กมลไม่เป็นไรนะ พี่กับน้าคมทิพย์แค่ล้อเล่นกันเฉยๆ ใช่มั้ย​หล่ะครับ​คุณ​น้าทิพย์？"

แววตาของกานต์มองไปทางคมทิพย์แบบซึ่งๆหน้า

ไม่รู้​ว่า​เป็นภาพลวงตาของคมทิพย์รึเปล่า จู่ๆเธอรู้สึกว่ากานต์ตรงหน้าเหมือนเป็นบุริศร์ที่ก๊อปปี้ออกมาชัดๆ ท่าทางนั้น แววตานั้น เหมือนกันอย่างกับแกะ！

เธออึ้​งไปแป๊บนึงโ​ดยไม่รู้ตัว​ จากนั้นปล่อยตัวกานต์และพูดว่า:"ไอ้เด็กบ้าเอ้ย！"

คมทิพย์คมทิ​พย์ขยี้ผมของกานต์แรงๆ แรงนั้นทำให้กานต์โมโหแต่แสดงออกมาไม่ได้

กานต์​ฟื้นฟู​อิสระ​ปุ๊บ รีบดึงกมลมาที่ข้างหลังตัวเอง จากนั้น​ก้มตัวลงไปทำ​ความเคารพ​ให้กับคมทิพย์และพูดว่า:"น้า​ทิพย์ครับ ขอโทษ​ด้วย​นะ​ครับ​ ครั้งก่อนเป็นความผิดของผมเองผมขอโทษคุณน้ากับการกระทำของผมด้วยนะครับ รบกวน​คุณ​น้าเห็นแก่ที่่ผมอายุยังน้อย และเป็นเด็กซึ่งไม่รู้เรื่องราว​ อย่าถือสาผมเลยนะครับ"

คำพูดเหล่านี้พูดซะจนคมทิพย์ไม่รู้​จะตอบยังไงดี

หากเธอยังถือสากานต์ต่อไป เธอก็จะกลายเป็นคนขี้น้อยใจไปเลย หากว่าไม่ถือสา ไอ้เด็กบ้าคนนี้สีหน้าท่าทางไม่ได้ยอมรับผิดจากใจจริงเลยด้วยซ้ำ

คมทิพย์โมโห​จนกัดฟันไว้ ยังไม่ได้พูดอะไร กมลชะโงกหัวออกมาจากข้างหลังกานต์ มองดูการต์ เห็นกานต์พยักหน้า ถึงพูดกับคมทิพย์ว่า:"น้า​ทิพย์ ขอโทษ​ด้วยนะ​คะ​ เมื่อกี้หนูไม่ควรทำแบบนั้นกับคุณน้า คุณ​น้าอย่าโกรธหนูเลยได้มั๊ยคะ？"

ครั้งนี้คมทิพย์ถือว่ามองออกแล้ว ที่แท้กานต์เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับกมล และเพื่อไม่ให้นรมนลำบากใจถึงได้ขอโทษให้กับตัวเอง

มองเห็น​กานต์​ที่่เข้าอกเข้าใจและรู้เรื่องราว​ ความโมโห​ใน​ใจของคมทิพย์ก็หายไปแล้ว

"น้าไม่ได้โกรธ ก็พูดไปแล้วนี่น่ะ ล้อเล่นกับพี่ชายหนูเฉยๆ หนูชื่อกมลใช่มั๊ย？"

"ค่ะ！"

กมลพยักหน้า ยังกลัวๆอยู่บ้าง

คนที่เธอสัมผัสมีไม่มาก ยิ่งกว่า​นั้นกลัวคนแปลกหน้ามาก ถ้าหาก​ไม่ใช่คมทิพย์เข้ามาปุ๊บก็จับคอเสื้อของกานต์ซะทีเดียว คาดว่ากมลก็ไม่ออกมาและมุ่งไปที่คมทิพย์หรอก

ตอนนี้​เธอเหมือนถอยกลับไปในเปลือกไข่ของตัวเอง ตาโตๆคู่นั้นมีความไม่สบายใจแฝงด้วย

คมทิพย์เห็น​อาการของกมล ตอนนี้เห็นเด็กคนนี้เป็นแบบนี้ เอ็นดูโดยไม่รู้ตัว​

"รู้จักกันใหม่อีกครั้งนะจ๊ะ น้าชื่อคมทิพย์ เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของคุณแม่หนูนรมน หนูเรียกน้าว่าน้าทิพย์ได้เลย และเรียกน้าว่าแม่บุญธรรมได้อีกด้วย！"

คมทิพย์ชอบกมลเป็นพิเศษ

หน้าตาที่อ่อนแอของเธอทำให้คนเอ็นดูมากเลยทีเดียว

"แม่บุญธรรม？"

กมลเรียกไปหนึ่งครั้งด้วยความสงสัย ทำให้คมทิพย์ดีอกดีใจสุดๆ

"จ้า​！ลูกบุญธรรม​！ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ ดีกว่าพี่ชายหนูเยอะเลย！"

คมทิพย์ดีใจจนเกือบอุ้มกมลขึ้นมา

เห็นหน้าตาที่ดีอกดีใจของเธอ กานต์​พูดแบบดูถูกดูแคลน​ว่า:"กมลแค่สอบถามไปซ้ำๆเอง ไม่ได้​เรียกน้าด้วยความใจจริงหรอก คุณ​น้​าทิพย์ครับ！"

"ไอ้เด็กบ้า ไม่พูดจาได้ไหมเนี่ย？ฉันนี่แปลกใจจริงๆเลย เกิดออกมาจากพ่อแม่เดียวกันแท้ๆ น้องสาวนายทำให้คนชอบขนาดนี้ ทำไมนายถึงได้ทำให้คนเกลียดขนาดนี้นะ？"

คมทิพย์รู้สึก​ว่าดวงชะตาของ​ตัวเองอาจจะชงกับกานต์