บทที่ 378 คิมฆ่าตัวตาย

บทที่ 378 คิมฆ่าตัวตาย

นรมนไม่ค่อยสบายใจ แต่ก็รู้ว่า ถ้าตัวเองยังอยู่ที่นั่นต่อ คิมอาจจะไม่พูดอะไรออกมา

ไม่รู้ว่าทำไม เธอมีความรู้สึกว่าวันนี้คิมแปลกๆไป หรือว่าโดนตระกูลทวีทรัพย์ธาดาทำอะไรมาอีก?

หรือว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตจริงๆ?

นรมนไม่รู้ แต่ก็ไม่เคยถามออกไป

เธอไม่อยากถามเรื่องของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา กลัวว่าถ้าถามแล้ว จะได้เรื่องที่คุณนายทวีทรัพย์ธาดาเชื่ออกเชื่อใจตุลยา

นรมนอ่อนไหวกับเรื่องนี้มาก

ดังนั้นในตอนที่คิมบอกให้เธอกลับก่อน เธอจึงเลือกที่จะกลับ

หลังจากขึ้นมาบนรถ เธอก็พูดกับบุริศร์ว่า “คุณรู้สึกว่าวันนี้หัวหน้าคิมแปลกๆไปไหม?”

“ไม่นะ ทำไมเหรอ?”

บุริศร์กับคิมรู้จักกันแค่เวลาสั้นๆ พอได้ยินนรมนถามมาแบบนี้ เขาก็ชะงัก

“เปล่า ฉันคงคิดมากไปเอง ฉันรู้สึกว่าวันนี้เธอดูเศร้าๆ”

“บางทีเธออาจจะคิดถึงพ่อของคุณก็ได้”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนพยักหน้า

คงใช่ เพราะตอนที่ได้เห็นแววตาของคิมที่มีต่อชินทร ก็รับรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังเศร้า

“ในชีวิตของคนเราเรื่องที่เศร้าที่สุดก็คือการที่คนรักต้องพรากจากกัน ถึงความรักจะยังอยู่ แต่ตัวคนกลับไม่อยู่แล้ว ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมานี้เธอจะใช้ชีวิตยังไงนะ”

นรมนถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ

จู่ๆเธอก็กำคอเสื้อของบุริศร์แล้วพูดว่า “คุณต้องตายทีหลังฉันนะ ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยว ไม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับการคิดถึงคุณ”

“เพ้อเจ้ออะไรอยู่ เราจะอยู่ด้วยกันจนผมหงอก จะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า ผมรับปากคุณ ว่าผมจะไม่ตายก่อนคุณอย่างแน่นอน”

“คุณพูดแล้วนะ”

นรมนรู้ว่าคำพูดของตัวเองไม่ค่อยเป็นมงคล แต่เธอก็ยังพูดออกมา เธอรู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป

“ครับ!”

บุริศร์ไม่ได้คิดมากกับคำพูดที่ไม่มีมูลสายปลายเหตุของเธอ จากนั้นทั้งสองคนก็ขับรถออกไป

กานต์กับกมลถูกทิ้งไว้ที่คฤหาสน์ตระกุลโตเล็กเป็นเวลาสองวัน ในระหว่างนี้จึงถือเป็นการให้บุริศร์และนรมนได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง แต่เอาตามความจริงก็คือคุณนายคิดถึงเด็กๆก็เลยเอามาอยู่ด้วย

หลายปีมานี้คุณพ่อและคุณแม่นรมนลำบากมามากแล้ว จึงกลับไปพักผ่อนที่บ้าน

ส่วนคมทิพย์กับพฤกษ์ก็ไม่รู้ว่ากำลังยุ่งอยู่กับอะไร ช่วงนี้ถึงได้ออกเช้ากลับค่ำตลอด เหมือนกับว่าเรื่องของเจตต์จะจบไปแล้ว แม้ว่าเจตต์จะไม่ได้ออกมาขอโทษอะไรเลย แต่ดูเหมือนพฤกษ์กับตระกูลรัตติกรวรกุลจะไม่ได้ติดต่ออะไรกันแล้ว

ทุกอย่างดูเหมือนคลื่นลมที่เงียบสงบ จนกระทั่งได้รับสายโทรศัพท์จากธรณี ความสุขในชีวิตของนรมนก็พลันพังทลายลง

คิมฆ่าตัวตาย!

นรมนนิ่งอึ้งกับเรื่องที่ได้รับรู้

เธอยังจำท่าทางเมื่อสองวันก่อนตอนที่คิมเอาของขวัญวันเกิดมาให้เธอ จากนั้นเธอก็นึกไปถึงแววตาแสนรักของคิมตอนที่มองภาพชินทรบนป้ายหิน แล้วทำไมถึงฆ่าตัวตายล่ะ?

นรมนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่ได้

คิดมาตลอดว่าตัวเองไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนี้ แต่ตอนนี้เพิ่งได้รู้ ว่าความรู้สึกมากมายมันฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ เดิมทีคิดว่าไม่ต้องไปใส่ใจก็ได้ เพราะกลัวว่าตัวเองจะพลอยโดนทำร้ายไปด้วย จึงจงใจมองข้ามทุกอย่าง ตอนนี้เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เธอถึงได้รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ ความรู้สึกผูกพันทางสายเลือดทำให้เธอเจ็บจนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

"เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง? สองวันก่อน เธอยังดีๆอยู่เลยนะ!"

นรมนมองมาที่บุริศร์พร้อมกับน้ำตาไหลพราก

บุริศร์เองก็คิดไม่ถึงว่าคิมจะเลือกทำแบบนี้

ผู้หญิงคนนั้นเข้มแข็งถึงขนาดนั้น ทำไมถึงเลือกทำอย่างนี้ล่ะ?

"หยุดร้อง เราไปดูที่โรงพยาบาลกันเถอะ"

บุริศร์เองก็ไม่รู้ว่าควรต้องปลอบนรมนอย่างไรดี

ทั้งสองตรงไปยังโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ ในตอนที่ได้เห็นธรณี นรมนก็ร้อนรนในทันที

"คุณอา แม่ฉันเป็นยังไงบ้าง?"

เมื่อเธอพูดออกมา คุณนายทวีทรัพย์ธาดาก็หันขวับมาทันที ในตอนที่เห็นนรมน ก็ตวาดออกมาด้วยความโกรธ

"แกพูดอะไรกับแม่แกกันแน่? หลังจากเธอกลับมาเธอถึงได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แกรู้ไหม เธอไม่ได้แค่ฆ่าตัวตายอย่างเดียว แต่ยังจะเอาตุลยาไปด้วย! เธอวางยาพิษให้ตุลยากิน! ฉันรู้ว่าแกไม่ชอบตุลยา แต่แกก็ไม่สมควรบอกให้แม่แกพาน้องแกไปตาย เพียงเพราะแกไม่ชอบ"

"แม่ หยุดพูดได้แล้ว!"

ธรณีหมดคำจะพูดกับแม่ตัวเองจริงๆ

ด้านนรมนกลับนิ่งไป

"หมายความว่ายังไง? ทำไมบอกว่าแม่ฉันต้องพาตุลยาไปตายด้วย? ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

นรมนจับแขนเสื้อของธรณีเอาไว้

ธรณีถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า "ไม่รู้ว่าพี่สะใภ้เป็นอะไรไป สองสามวันมานี้เธอถึงได้จัดการทุกเรื่อง แล้วบอกว่าจะพาตุลยากลับอเมริกา ฉันกับแม่ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ จนกระทั่งวันนี้ พี่สะใภ้ทำอาหารให้ตุลยากิน ทั้งสองคนกินข้าวด้วยกัน หลังจากกินเสร็จก็เกิดเรื่องขึ้น คุณหมอวินิจฉัยว่า ในอาหารมีสารพิษอยู่ด้วย"

"เป็นไปได้ยังไง?"

นรมนอึ้งอยู่กับ

แม้เธอจะรู้ว่าคิมไม่ชอบตุลยา แต่การพาตุลยาไปตาย มันไม่ดูเกินจริงไปหน่อยเหรอ?

อีกอย่างเธอก็รู้สึกว่าคิมไม่มีทางทำอะไรแบบนี้แน่

คุณนายทวีทรัพย์ธาดาร้องไห้พร้อมกับพูดออกมาว่า "คิมเป็นลูกสะใภ้ที่ดี ยัยตุลยาก็เป็นเด็กดี แล้วทำไมแกถึงไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป?"

"ฉันเปล่า"