บทที่ 414 คนตระกูลทวีทรัพย์ธาดาคงหลงๆ ลืมๆ ไปจริงๆ

บทที่ 414 คนตระกูลทวีทรัพย์ธาดาคงหลงๆ ลืมๆ ไปจริงๆ

"ตังเม? หมายความว่าอย่างไร?"

ธิดาดูเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่าง

นรมนบอกพวกเขาเกี่ยวกับภาพถ่าย

จู่ๆ นาวินก็พูดขึ้น "ผมคิดว่าผมรู้ว่าตังเมอยู่ที่ไหน ผมได้ยินมาว่าเธอมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง ที่ทำงานในคาสิโน"

เมื่อได้ยินสิ่งที่นาวินพูด บุริศร์ก็นึกถึงนักข่าวก่อนหน้านี้

"บ่อนการพนันตะวัน?"

"ครับ!"

นาวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ราวกับว่าเขาไม่คิดว่าบุริศร์จะรู้เรื่องนี้

นรมนก็คิดเช่นกัน

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง แสดงว่าเมื่อครู่คนพวกนั้นก็มุ่งมาหาฉัน ถ้าฉันไม่ได้ออกมาละก็......"

บุริศร์จับมือของเธอและพูดขึ้น "ไม่เป็นไร คุณยังมีผมไม่ใช่หรือไง? ผมเป็นดาวนำโชคของคุณนะ"

ด้วยความอวยตัวเองของชายคนนี้ นรมนเพียงมองเขาด้วยสายตาเอือมระอา และเบื่อหน่ายที่จะพูดอะไร

"พฤกษ์ ส่งคนไปจับเพื่อนของตังเมมาให้ฉันอย่างเงียบๆ ที"

บุริศร์รู้ว่ามีบุคคลนี้อยู่ที่นั่น และเขาจะไม่ปล่อยไปอย่างแน่นอน

นาวินให้ที่อยู่ของคนคนนั้นแก่พฤกษ์ และพฤกษ์ไม่รอช้า รีบไปทำอย่างรวดเร็ว

หลังจากรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว บุริศร์ก็ค่อนข้างโล่งใจ

"คุณอยากขึ้นไปพักผ่อนไหม? คุณยังไม่หายดีเลย และตอนนี้คุณก็เหนื่อยมากด้วย ไปนอนสักหน่อยเถอะ พอถึงเวลาทานข้าวแล้วผมจะไปเรียก ที่นี่คือบ้านของเรา ไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัยอย่างแน่นอน คุณสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจจนกว่าคุณจะตื่นเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของบุริศร์ นรมนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง คนเดียวในโลกที่รู้จักเธอดีที่สุดก็คือบุริศร์

นรมนพยักหน้าแล้วขึ้นไปชั้นบน

"ธิดา ตอนเย็นทำซุปไก่ให้คุณนายสักหน่อย ช่วงที่เธออยู่ข้างนอกไม่ได้กินดีเท่าไหร่"

"ค่ะ ประธานบุริศร์"

ธิดาและนาวินเดินออกไปแล้ว

ตอนนี้บุริศร์ก็ไม่มีอะไรทำ จึงเดินตามนรมนขึ้นไปชั้นบน ไม่ว่านรมนจะผลักไสอย่างไร เขาก็ยังดึงดันจะอยู่กับนรมน จนทำเอานรมนหน้าแดงอย่างไม่มีทางเลือก

เมื่อรีบไปที่บ่อนการพนันตะวัน คนที่นาวินพูดถึงก็ไม่อยู่ที่นั่นแล้ว และนักข่าวก็ดูเหมือนว่าจะไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเช่นกัน ไม่เหลือร่องรอยใดๆ เลย

เมื่อผู้คนในคาสิโนเห็นพฤกษ์ ก็คิดว่าบุริศร์อยู่ที่นี่อีกครั้ง จึงรีบพูดว่า "ประธานเจตต์ยังอยู่ที่บริษัท ผมเกรงว่าคงไม่ได้มาแล้ว ดังนั้นวันนี้คงต้องให้คุณชายบุริศร์กลับไปก่อน"

พฤกษ์ไม่ได้อธิบายอะไรมาก และรีบออกจากบ่อนการพนันตะวัน ทันที ก่อนจะรีบไปที่บ้านของคนคนนั้นอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครอยู่ในบ้านของคนคนนั้นเลย

ข้าวของในบ้านถูกโยนกระจัดกระจายไปทั่ว ดูเหมือนว่าคนคนนั้นจะรับรู้ ถึงได้หนีไปเช่นนี้

พฤกษ์รีบโทรศัพท์บุริศร์ทันที

"ประธานบุริศร์ ดูเหมือนนาครจะหนีไปแล้วครับ ในบ้านเละเทะ ในคาสิโนก็ไม่อยู่"

"เข้าใจแล้ว"

บุริศร์ค่อนข้างไม่พอใจกับคำตอบนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ บางทีอาจมีข่าวเกี่ยวกับนาครมาจากเจตต์ก็ได้

นรมนยังคงหลับอยู่ เพราะได้กลับมาที่บ้านตัวเองแล้ว ถึงได้นอนหลับอย่างสบายใจมากขึ้น บุริศร์จึงไม่กังวลมากนัก

เขาให้คนปกป้องดูแลนรมนอย่างดี ก่อนที่เขาและพฤกษ์จะขับรถไปที่งานประมูล

เจตต์กำลังง่วงอย่างมาก แต่การประมูลในตอนนี้ของตรินท์กำลังตึงเครียด และยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แม้ว่าเขาจะชนะการประมูลในครั้งนี้แต่ก็ไม่ได้ทำเงินมากนัก แต่ถ้าเขาไม่เอามัน เขาก็ไม่สามารถสบายใจได้

เมื่อคิดว่าทั้งหมดนี้จัดทำโดยบุริศร์ เจตต์ก็คิดอยากจะฆ่าบุริศร์

ไอ้เลวนี่!

หลังจากต่อสู้มานาน ทำไมถึงได้ไม่มีใครยอมใครเลย?

ในระหว่างช่วงพัก เจตต์เพิ่งได้นั่งลง เขาต้องการเรียกสติตัวเองด้วยชาสักถ้วย แต่บุริศร์ก็คว้าคอเสื้อของเขาและดึงขึ้นมา

"เฮ้เฮ้เฮ้ บุริศร์ คุณจงใจหาเรื่องใช่ไหม?"

เจตต์รู้สึกหงุดหงิด นอกจากบุริศร์ที่กล้าลากเขาออกจากห้องรับรองได้ ก็ไม่มีใครแล้ว

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เจตต์ยังคงสงสัยว่าตัวเองจะเอาชนะบุริศร์ได้หรือไม่ แต่ตอนนี้เขาแทบรอไม่ไหวที่จะสู้กับบุริศร์สักตั้งแล้ว

บุริศร์ไม่ได้ตั้งใจที่จะหาเรื่องเขา ก่อนจะยื่นถ้วยกาแฟให้เขา ซึ่งทำให้เจตต์ชะงักไปเช่นกัน

"คุณวางยารึเปล่า?"

"อึดอย่างคุณ ไม่ตายง่ายๆ หรอกครับ รีบดื่มจะได้สดชื่น ผมมีอะไรจะถาม"

บุริศร์จุดบุหรี่

เจตต์ยิ้มเยาะและพูดว่า "ถ้าคุณมีอะไรจะถามผมแล้วผมต้องตอบคุณเหรอ? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร?"

"เกี่ยวกับนรมน คาสิโนของคุณถูกเปิดเผยแล้ว และวันนี้นักข่าวก็เพิ่งเข้ามา"

ทันทีที่บุริศร์พูดคำเหล่านี้ เจตต์ก็ตกตะลึง จากนั้นก็เริ่มกังวล

"คุณพูดอะไร?"

ผมบอกว่า ที่คุณคิดว่าสามารถซ่อนภรรยาของผมไว้ในคาสิโนอย่างแนบเนียนได้ แต่คุณกลับไม่รู้ว่าได้ตกเป็นเป้าหมายแล้ว?"

"เป็นไปไม่ได้!"

เจตต์ตกใจมาก แต่ก็ยังพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ

บุริศร์มองมาที่เขาอย่างเย็นชาและพูดว่า "คุณสามารถโทรไปถามได้"

เจตต์รู้สึกเสมอว่าบุริศร์กำลังตีกรอบตัวเอง จึงรีบหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาเพื่อโทรหาคนในคาสิโน และเจตต์ก็ต้องตกใจกับคำพูดของอีกฝ่าย

"เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร?"

"นายรู้จักนาครไหม?"

"รู้จัก เขาคือพนักงานเก่าแก่ในคาสิโนของผมเอง ทำไมเหรอ?"