ตอนที่ 415
บทที่ 415 พวกคุณตระกูลโตเล็กข่มเหงกันมากเกินไปแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 415 พวกคุณตระกูลโตเล็กข่มเหงกันมากเกินไปแล้ว
"คุณชายบุริศร์ ไม่ทราบว่าคุณรู้ไหมว่าวันนี้ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาและคุณตุลยามาที่นี่?"
"คุณชายบุริศร์ คุณคิดอย่างไรบ้างครับ?"
นักข่าวพากันรุมถาม
พฤกษ์มองไปที่ท่าทางของบุริศร์ และคิดที่จะลงมาช่วยเขา แต่ถูกบุริศร์หยุดไว้
"นายกลับไปเถอะ จำที่ฉันพูดไว้ อย่าพูดเรื่องนี้กับนรมน"
"ครับ แต่ประธานบุริศร์ คุณจะจัดการได้ใช่ไหมครับ?"
"แค่เรื่องพวกนี้เอง ทำไมฉันจะจัดการไม่ได้ล่ะ? ไปเถอะ"
บุริศร์ไล่พฤกษ์ให้ไป จากนั้นเขาก็มองไปที่ผู้สื่อข่าวรอบๆ ตัวเขา และพูดด้วยความเย้ยหยัน "ช่วงนี้ดูพวกคุณสนใจชีวิตส่วนตัวของผมจริงๆ นะครับ ทำไมเหรอ? มีคนให้เงินพวกคุณหรือไง?
ผู้สื่อข่าวหยุดพูดทันที ทุกคนต่างทำตัวไม่ถูก
"คุณชายบุริศร์ชอบพูดตลกจริงๆ นะคะ"
"มันเป็นเรื่องตลกเหรอ พวกคุณคงรู้อยู่แก่ใจ คนอย่างผม พวกคุณก็รู้ว่าอะไรควรเขียนและอะไรไม่ควรเขียน พวกคุณมีความคิดของพวกคุณเอง ผมไม่สนใจว่าคนอื่นจะให้เงินพวกคุณเท่าไหร่ พวกคุณอยากจะเขียนข่าวเกินจริงผมก็ไม่ขัดข้อง แต่ถ้ามันกระทบถึงผม ก็อย่ากล่าวโทษผมที่ไม่ได้แจ้งพวกคุณล่วงหน้านะครับ"
หลังจากพูดจบ บุริศร์ไม่ได้มองไปที่เหล่าผู้สื่อข่าวอีก และก้าวเท้าเข้าไปในบ้านหลังเก่าของตระกูลโตเล็ก
เมื่อคนรับใช้เห็นบุริศร์กลับมา ก็อดตกใจไม่ได้ และรีบไปตอนรับ
"คุณผู้ชายครับ ทำไมคุณถึงกลับมา? คุณนายตระกูลโตเล็กไม่ได้บอกว่า......."
"ไม่เป็นไร"
บุริศร์ยิ้มจางๆ จากนั้นก็ก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน
"ใครมากันเหรอ? ทำไมวันนี้คึกคักจัง?"
บุริศร์พูดขึ้นก่อนที่ตัวเขาจะปรากฏ
ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณนายทวีทรัพย์ธาดาได้พบบุริศร์ บุริศร์ในความทรงจำของคุณนายทวีทรัพย์ธาดานั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่เป็นเพราะตุลยา เธอจึงต้องมาที่นี่
คุณนายตระกูลโตเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเธอเห็นบุริศร์กลับมา และพูดว่า "ไหนว่ามีงานไม่ใช่เหรอ? ทำไมกลับมาเร็วจริงล่ะ?"
"คือว่ามันน่าเบื่อน่ะครับ ก็เลยกลับมาก่อน คุณนายทวีทรัพย์ธาดามาด้วยเหรอครับ?"
บุริศร์ยื่นเสื้อคลุมให้กับคนรับใช้ และไปนั่งตรงหน้าคุณนายทวีทรัพย์ธาดาด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ และไม่แสดงความเคารพใดๆ สำหรับตุลยา เขาไม่แม้จะมองไปที่เธอเลยสักนิดเดียว
นี่เป็นครั้งแรกที่ตุลยามาที่บ้านของตระกูลโตเล็ก
เดิมทีคิดว่าตระกูลทวีทรัพย์ธาดานั้นใหญ่มากแล้ว แต่หลังจากมาที่ตระกูลโตเล็ก ตุลยาก็ยังถึงกับตกใจไปเลย
ตระกูลทวีทรัพย์ธาดามาจากผู้บัญชาการทหาร แม้ว่าจะมีการสืบทอดวัฒนธรรมมาบ้าง และก็จะมีความโบราณเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ตระกูลโตเล็กนั้นแตกต่างออกไป
โครงสร้างทั้งหมดในบ้านของตระกูลโตเล็กสร้างขึ้นตามสไตล์ยุโรป และการตกแต่งภายในก็น่าประทับใจอย่างมาก
ทุกอย่างเป็นของหรูหราราคาแพง แม้แต่โต๊ะไม้มะฮอกกานีตรงหน้านี้ ก็เป็นไม้ชั้นดีราคาหลายสิบล้าน
เมื่อเทียบกับตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแล้ว ตระกูลโตเล็กเป็นคนรวยอย่างแท้จริง
ตุลยาคิดเสมอว่าครอบครัวของเธอในสหรัฐอเมริกากก็ค่อนข้างดี แต่เมื่อเทียบกับตระกูลโตเล็กแล้ว มันเทียบไม่ได้เลย
ไม่น่าแปลกใจที่นรมนจะยึดติดกับบุริศร์ไม่ยอมปล่อย ตราบใดที่เป็นคุณนายของตระกูลโตเล็ก ความมั่งคั่งทั้งหมดนี้จะไม่ตกเป็นของเธอในที่สุด?
ตุลยารู้สึกอิจฉาเมื่อเธอคิดว่านรมนจะมีสิ่งเหล่านี้ในไม่ช้า
ทำไมนรมนถึงได้สิ่งเหล่านี้? แต่เธอไม่ได้อะไรเลย?
ถ้าเธอได้ครอบครองบุริศร์ เธอก็จะได้ทุกอย่างของตระกูลโตเล็ก
ตุลยามองไปที่บุริศร์อย่างชื่นชมยินดี แต่เมื่อเธอพบว่าบุริศร์ไม่ได้มองเธอเลย เธอก็กัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บปวด มองไปราวกับว่ากำลังจะร้องไห้อย่างไรอย่างนั้น
"บุริศร์ ฉัน......."
"คุณมาทำอะไรที่นี่?"
บุริศร์ไม่รอให้ตุลยาพูดจบก็ตัดบทเธอทันที คุณนายทวีทรัพย์ธาดาที่มองท่าทางรังเกียจก็โกรธขึ้นมา
"พวกเรามาที่นี่ทำไมคุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ?"
"ผมไม่รู้จริงๆ ครับ คุณนายทวีทรัพย์ธาดาบอกผมหน่อยได้รึเปล่า?"
บุริศร์ไม่สนใจท่าทีของคุณนายทวีทรัพย์ธาดาเลย
คุณนายทวีทรัพย์ธาดาก็ไม่สนใจท่าทีของบุริศร์เช่นกัน ในความคิดของเธอ เหตุผลที่ไม่ยอมให้บุริศร์กลับมาคืออยากให้เขาหลีกเลี่ยงเรื่องทั้งหมดนี้ ในเมื่อเขากลับมาแล้ว หมายความว่าเขามีวิธีที่จะเผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมด ในฐานะแม่ เธอก็แค่คอยดูเท่านั้น
เมื่อเห็นท่าทางไม่ดีของบุริศร์ คุณนายทวีทรัพย์ธาดาก็อยากจะพาตุลยากลับไปทันที แต่ตุลยาจับมือเธอด้วยท่าทางเสียใจอย่างมาก