บทที่ 486 กานต์แก่แดดเล็กน้อย

บทที่ 486 กานต์แก่แดดเล็กน้อย

นรมนรู้สึกยุ่งเหยิงขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด

เกี่ยวกับคำถามที่ว่าเด็กจะกลับไปที่ไหน ดูเหมือนเธอจะไม่เคยคิดมาก่อนจริงๆ

พ่อนรมนเห็นนรมนรู้สึกลำบากใจ จึงอดพูดกับแม่ของนรมนไม่ได้ว่า： “คุณเป็นอะไรไปนะ？เด็กจะไปไหนก็ไปเถอะ จะถามทำไม นอกจากนี้ กมลคือคุณหนูของตระกูลโตเล็ก ไม่ควรจะกลับไปตระกูลโตเล็กหรือไง？”

แม่นรมนถูกพูดถึงจึงรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง

“ฉันแค่ถามเท่านั้น กมลชอบกินอาหารที่ฉันทำมากที่สุด ถ้าเธอจะกลับมา ฉันจะได้เตรียมตัวล่วงหน้า”

ได้ฟังแม่นรมนพูดแบบนี้ นรมนยิ่งไม่ค่อยสบายใจ

ตั้งแต่ห้าปีก่อนตอนเธอจากที่นี่ไป พ่อแม่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาหลายปี ตอนนี้มีกมลแล้ว จนพวกเขามีความหวังอยู่ในใจ แต่ตอนนี้นรมนไม่รู้ว่าควรตัดสินใจอย่างไรถึงจะดี

“พ่อคะแม่คะ วันนี้บุริศร์กลับมา พวกเราอาจจะกลับไปตระกูลโตเล็กเพื่อกินข้าวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน พรุ่งนี้ พรุ่งนี้พวกเราค่อยกลับมากินข้าวดีไหม？หนูจะพากานต์มาด้วยกัน”

คำพูดของนรมนทำให้แม่นรมนมีชีวิตชีวาทันที

“ดีๆๆ ！ พรุ่งนี้แม่จะทำกับข้าวรอทุกคนนะ”

ถึงแม้พ่อนรมนจะไม่พูดอะไร แต่ก็มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเล็กน้อย

เห็นว่าการจัดการเล็กน้อยของตนเองสามารถทำให้พ่อแม่มีความสุขได้เช่นนี้ นรมนรู้สึกไม่ดีอย่างมาก

เข้าใจมาตลอดว่าตนเองมีความกตัญญูเพียงพอ ตอนนี้แท้จริงแล้วตนเองเป็นลูกสาวประสาอะไรกัน？

กมลกลับไม่รู้ว่านรมนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ในสมองมีแต่เรื่องจะไปโรงเรียนอนุบาล เธอดึงมือของนรมนอย่างรีบร้อนและกล่าวว่า： “หม่ามี้ รีบไปเถอะ ไม่งั้นจะสายได้นะคะ”

“จ้ะลูก พวกเราไปกันเถอะ”

นรมนบอกลาพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน จากนั้นจึงพากมลขึ้นรถ

จนเมื่อพวกเขาเดินออกไปไกลมาแล้ว พ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธนก็ยังคงยืนอยู่ที่ประตูมองดูรถของพวกเขาขับออกไป ร่างนั้นทำให้นรมนมองเห็นแล้วเจ็บปวดใจจริงๆ

กมลกลับพูดด้วยความตื่นเต้นเป็นพิเศษ： “หม่ามี้ นี่คือกระเป๋านักเรียนใบจิ๋วที่หม่ามี้ซื้อให้หนูใช่ไหมคะ？”

“ใช่จ้ะ กมลชอบไหมคะลูก？”

นรมนหยิบกระเป๋านักเรียนสีชมพูใบจิ๋วส่งให้กมล

“ชอบค่ะ1”

กมลกอดกระเป๋านักเรียนเอาไว้ในอ้อมแขนเหมือนเป็นสมบัติล้ำค่า

ระหว่างทางเหมือนนกน้อยที่กำลังตื่นเต้น พูดเจื้อยแจ้วไม่ยอมหยุด ราวกับมีคำถามมากมายอย่างไม่รู้จบ ส่วนนรมนเองก็ไม่เบื่อที่จะเป็นผู้ให้คำตอบแก่เธอ

เมื่อกลับมาถึงบ้านตระกูลโตเล็ก กานต์เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว มองเห็นรถของนรมนขับเข้ามา คุณนายตระกูลโตเล็กจึงพากานต์ออกมาส่งด้วยตนเอง

“แม่คะ ทำไมแม่ถึงออกมาส่งเอง？ ฉันเข้าไปรับเขาก็ได้ค่ะ”

คุณนายตระกูลโตเล็กมองเห็นวันนี้นรมนดูมีชีวิตชีวาและสีหน้าก็ดูไม่เลว จึงกล่าวด้วยรอยยยิ้ม： “แม่บอกแล้วว่าแม่ไปส่งพวกเขาเองก็ได้ แต่เธอก็ยังจะไปให้ได้ เป็นอย่างไรบ้าง？ร่างกายพอไหวหรือยัง？”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ แม่คะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี แม่ไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะคะ วันนี้บุริศร์กลับมา แม่อย่าพูดเรื่องฉันเข้าโรงพยาบาลต่อหน้าเขานะ เกรงว่าเขารู้เข้าแล้วจะเป็นห่วง”

คำพูดของนรมนทำให้คุณนายตระกูลโตเล็กนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นก็เข้าใจทันที

“เธอไม่อยากให้บุริศร์รู้เรื่องที่เธอถูกจับตัวไปเหรอ？”

“ไม่มีความจำเป็นอะไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว พูดถึงมันอีกฉันก็รู้สึกไม่ดี”

นรมนยิ้มอย่างใจเย็นเป็นพิเศษ แต่คุณนายตระกูลโตเล็กกลับรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

เหตุผลที่เธอไม่ต้องการให้บุริศร์รู้ เพราะกลัวว่าเขารู้แล้วจะโทษตนเอง

เนื่องจากภรรยาของตนเองเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาไม่อยู่เคียงข้าง เป็นผู้ชายคนไหนก็คงต้องคิดว่าตนเองไร้ค่า

แต่ทั้งหมดนี้แต่เดิมควรจะเป็นการได้รับความไม่เป็นธรรมของนรมน ตอนนี้กลับกลืนความไม่เป็นธรรมนี้ลงไปแล้ว ทั้งหมดนี้ก็เพื่อบุริศร์ แล้วจะไม่ทำให้คุณนายตระกูลโตเล็กรู้สึกสะเทือนใจได้อย่างไร？

“รีบไปเถอะ ตอนเที่ยงแม่จะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเอง คืนนี้พวกเราจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน”

“ค่ะ！”

นรมนพากานต์ขึ้นรถ

เปรียบเทียบกับความตื่นเต้นของกมล กานต์กลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก

“พี่ขา พวกเราจะไปโรงเรียนอนุบาลกัน หม่ามี้บอกว่าพี่กับหนูจะได้อยู่ห้องเดียวกับจริงไหม？”

ท่าทางดีใจของกมลก็แผ่ไปถึงกานต์

เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม： “อืม วางใจเถอะ มีพี่อยู่ ไม่มีใครรังแกเธอได้”

“มีคนอยากจะรังแกหนูด้วยเหรอ？ หนูทั้งน่ารัก ทั้งสวยแบบนี้！”

คำพูดของกมลทำให้นรมนกับกานต์หัวเราะขึ้นมาทันที

“หลงตัวเอง”

กานต์ชายตามองเธอ และกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ ว่า： “ไม่ว่าเธอจะสวยมากแค่ไหน ถ้ามีคนรังแกเธอ เธอต้องรังแกมันคืนไปอย่างสาสมให้พี่เข้าใจไหม？ สู้ไม่ไหวไม่เป็นไร สู้ไม่ไหวยังมีพี่ชายคนนี้อยู่”

ได้ยินกานต์พูดแบบนี้ นรมนรู้สึกกลุ้มใจอยู่บ้าง

“กานต์จ๊ะ ทำไมสอนน้องสาวแบบนี้ พวกเราต้องมีความรักและสามัคคี”

กานต์รู้สึกดูถูกคำพูดของนรมนเล็กน้อย เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกมาชัดเจน

แน่นอนว่านรมนสามารถมองเห็นได้ เธอยื่นนิ้วออกไปดีดบนหน้าผากของเขา

“ไอ้เด็กหน้าเหม็น นับวันยิ่งใจกล้านะ กล้าดูถูกแม้แต่หม่ามี้เหรอ？รอกลับไปแด๊ดดี้กลับมา ดูนะหม่ามี้จะไม่บ่นเลย ปล่อยให้แด๊ดดี้จัดการ”

ได้ยินเสียงที่มีความสุขเช่นนี้ของนรมน มุมปากของกานต์โค้งขึ้นเล็กน้อย

ไม่มีเรื่องอะไรที่จะทำให้นรมนมีความสุขได้เท่ากับการกลับมาของบุริศร์ในวันนี้

แน่นอนว่ากานต์รู้เรื่องนี้ดี ในใจก็มีความสุข แต่ปากกลับพูดว่า： “ชิ พูดเหมือนคุณบุริศร์จะสามารถทำอะไรผมได้”

“โห ไอ้เด็กหน้าเหม็น ลูกยังจะกล้าท้าทายแด๊ดดี้ของลูกเหรอ？”

“ก็ประมาณนั้น”

กานต์ตอบอย่างภาคภูมิใจ เมื่อกมลได้ยินก็รู้สึกไม่พอใจ： “ถ้าพี่ทำให้แด๊ดดี้โมโหจนหนีไป หนูจะไม่สนใจพี่เลยตลอดชีวิต”