ตอนที่ 551
บทที่ 551 นับว่าเธอโชคดีไม่เลว
October 22, 2026
บทที่ 551 นับว่าเธอโชคดีไม่เลว
“นี่คืออะไรเหรอ？”
นรมนรู้สึกสงสัย
คุณหมอสองจิตสองใจเล็กน้อย และตอบเสียงเบาว่า： “นี่คือยาเสริมความแข็งแกร่งชนิดหนึ่งที่ผมศึกษาและวิจัยขึ้นมา เมื่อคนได้ใช้มัน ร่างกายจะมีความแข็งแกร่งยาวนานต่อเนื่องกันถึงจะค่อยๆหมดแรงไป เพียงแต่ยานี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ และมีข้อเสียเล็กน้อย ตอนนี้ผมยังไม่ได้ศึกษามันให้กระจ่างแจ้ง ผมรู้ว่าตอนนี้ร่างกายของคุณอ่อนล้า ออกจากที่นี่ไปไหนไม่ได้ แต่ถ้าหากคุณใช้ยาตัวนี้ คุณจะสามารถมั่นใจได้ว่าคุณจะมีเวลาเพียงพอที่จะออกไปจากที่นี่ได้？”
นรมนขมวดคิ้วเบาๆ
“ทำไมคุณถึงพกยาแบบนี้มาด้วย？”
“ผมไม่ได้ทำการศึกษาวิจัยหรือไง？พูดกับคุณตามตรงนะ คฤหาสน์หลังนี้มีคุกใต้ดิน และด้านในมีคนจำนวนหนึ่งมาให้ผมทดลองยา ดังนั้นผมจึงพกติดตัวมาด้วย”
ได้ยินคุณหมอพูดเช่นนี้ นรมนรู้สึกโมโหเล็กน้อย
“คุณเอาชีวิตของคนมาทดลองกับยา？”
เธออดนึกถึงป้าโอขึ้นมาไม่ได้
คุณหมอของครอบครัวนี้ช่างน่าเกลียดชังเหมือนป้าโอ！
คุณหมอเห็นนรมนโมโห จึงรีบกล่าวต่อว่า： “นี่ไม่ใช่ความคิดของผม แต่เป็นของเลิฟ เขาบอกว่าคนของที่นี่คือนักโทษ เป็นพวกที่ไม่น่าให้อภัย ดังนั้น……”
“แล้วนักโทษไม่ใช่คนหรือไง？พวกคุณมีสิทธิ์อะไรถึงไปปฏิบัติต่อชีวิตของผู้อื่นแบบนั้น？แล้วผลข้างเคียงของยานี้คืออะไร？”
“ผมยังไม่ทราบจริงๆ เพิ่งจะศึกษาและวิจัยออกมา จึงตัดสินใจนำมาทดลอง เพียงแต่ทฤษฎีกล่าวไว้ว่า ยาที่ยืดเวลาความแข็งแกร่งของร่างกายก็เหมือนเป็นการใช้ชีวิตมากเกินไป และใช้กำลังมากเกินไป ผมคิดว่าอาการหลังจากนั้นน่าจะทำให้คนยิ่งอ่อนแอลง”
ได้ฟังคุณหมอพูดแบบนี้ คิ้วของนรมนยิ่งขมวดแน่นกว่าเดิม
“นี่คือความคิดที่คุณกำลังพูดถึงใช่ไหม？นี่คุณตัดสินใจให้ฉันเป็นหนูทดลองยาเหรอ？คุณช่างกล้าดีนัก！”
นรมนกล่าวประโยคนี้ออกมา คุณหมอตกใจแทบจะลงไปคุกเข่า
“คุณนายบุริศร์ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ นะครับ แต่ตอนนี้ผมก็ไม่มีวิธีอื่นที่จะทำให้คุณออกไปจากที่นี่ได้ สภาพร่างกายของคุณ อย่าพูดถึงว่าจะออกไปจากคฤหาสน์เลย ถึงแม้คุณจะออกไปได้ คงเดินได้ไม่ถึงห้าสิบกิโลเมตร คุณก็ยังจะล้มลงมาเหมือนเดิม ถึงตอนนั้นจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไม่มีใครสามารถรู้ได้แน่ชัด”
“ถ้าฉันใช้ยานี้ จะสามารถไปถึง เมืองAไหม？”
นั่นคือสถานที่ที่ร่องรอยของบุริศร์สูญหายไป และเป็นสถานที่ที่เกิดเรื่องขึ้นกับเจตต์ตอนนี้นรมนนึกออกเพียงแค่ที่นั่น
คุณหมอลองคำนวณระยะห่าง และตอบเสียงเบา： “เกือบจะได้ แต่หลังจากถึงแล้วคุณอาจจะอ่อนแอลงได้”
“ยานี้มีกี่ขวด？”
“คุณนายบุริศร์ คุณอย่าทำอะไรเลอะเลือนสิ！การใช้กำลังของร่างกายมากเกินไปครั้งเดียวก็อันตรายแล้ว คุณไม่สามารถใช้มากเกินไปหลายครั้งได้ ถ้าเกิดเหตุการณ์ที่ไม่แน่นอนขึ้นกับคุณ ผมไม่อาจชี้แจงกับเลิฟได้ ถึงตอนนั้นประธานเคนต้องฆ่าผมแน่ๆ ”
คุณหมอได้ยินนรมนถามเช่นนี้ อดรู้สึกกังวลขึ้นมาไม่ได้
“ประธานเคน？คุณคือคนของประธานเคน？”
“ที่นี่ทุกคนคือคนของประธานเคน ประธานเคนได้ยินมาว่าคุณนายบุริศร์ถูกตรินท์บีบบังคับและควบคุมเอาไว้ จึงให้เลิฟไปหาคุณนาย แต่ไม่รู้ว่าทำไมเลิฟจึงพาคุณนายมาที่นี่ เดาว่าประธานเคนต้องการคุ้มครองความปลอดภัยของคุณนาย”
คำพูดของคุณหมอทำให้นรมนยิ้มขึ้นมาอย่างเย็นชา
“คุ้มครองความปลอดภัยของฉัน？ใช้วิธีแบบนี้เชิญฉันมา？ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่าการเชิญคนมาต้องทำให้สลบไปด้วย”
ได้ยินนรมนถากถาง คุณหมอไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปอย่างไร
ส่วนนรมนเองก็ไม่หวังจะได้ข้อมูลที่มีประโยชน์จากปากของเขามากนัก
เธอพูดกับคุณหมอว่า： “ช่วยแสดงแผนผังกับการป้องกันของที่นี่ให้ฉันที ฉันรับรองว่าจะไม่ทำร้ายคุณ แต่ถ้าคุณไม่ร่วมมือ ฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ”
“ได้ๆๆ ผมจะวาดให้คุณ”
คุณหมอให้ความร่วมมืออย่างยิ่ง วาดภาพแผนที่ให้แก่นรมน นอกจากนั้นนรมนยังได้ยาน้ำมาจากเขาด้วย
“เพื่อไม่ให้คุณต้องมาพัวพัน ขอโทษด้วยนะ”
เพิ่งจะพูดจบลง นรมนทำให้คุณหมอสลบไปอย่างรวดเร็วทันที
มองยาขวดเล็กในมือ นรมนรู้สึกลังเลใจ
ผลลัพธ์ที่ตามมาจากการใช้กำลังของร่างกายมากเกินไปอาจจะยิ่งกว่าที่คุณหมอพูดไว้ก็เป็นได้ แต่สิ่งที่คุณหมอพูดก็เป็นความจริง พละกำลังของเธอในตอนนี้ อย่าพูดถึงว่าไปถึง เมืองAเลย แค่อยากจะออกไปให้ห่างหลังจากออกจากที่นี่ก็กลายเป็นปัญหา
ตอนนี้ในเวลานี้ เธอเกลียดสภาพร่างกายของตัวเองจริงๆ เธอไม่อยากเป็นหลินไต้หยู่ (นางเอกขี้โรคอ่อนแอของนิยายความฝันในหอแดง ) กลับเอาแต่อยู่ในตระกูลโตเล็ก ตอนที่บุริศร์กับเจตต์ต้องการตนเองที่สุดกลับกลายเป็นแบบนี้
อยากจะลองเดิมพันดูสักครั้งไหม？
นี่ไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป
นรมนมองยาขวดเล็ก นึกถึงบุริศร์ และนึกถึงเจตต์ ดูเหมือนเธอจะสามารถหวนคิดถึงท่าทางของบุริศร์ที่รักตนเองออก
ผู้ชายคนนั้น มักจะคิดถึงเธอก่อนเสมอ
นึกถึงการดูแลหลังจากตนเองแท้งลูกหนึ่งเดือน มุมปากของนรมนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน
การมีคนรู้ใจสักคนในชีวิตก็เพียงพอแล้ว
วันนี้คนรู้ใจของเธอ สามีของเธอเกิดเรื่องขึ้นที่ เมืองA เธอจะพาพวกเขาออกมาถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม
คิดถึงตรงนี้ นรมนยิ้มบางๆ ดึงฝาออกอย่างไม่ลังเล กรอกยาน้ำเข้าปากของตนเองโดยตรง
ยาน้ำไม่มีรสชาติใด เหมือนดื่มน้ำตามปกติ แต่ร่างกายกลับร้อนขึ้น เหมือนกับพลังงานในร่างกายมารวมตัวกัน จากนั้นก็ค่อยๆ เผาไหม้ขึ้นมา
นรมนรู้สึกมีพละกำลังไปทั่วร่างกาย เหมือนเธอกลับคืนสู่ภาพเดิมที่เธอเคยเป็นเมื่อก่อนตอนยังไม่ป่วย
เหลือบมองคุณหมอ นรมนนึกถึงคำพูดของเขา และนำยาน้ำที่เหลือทั้งหมดของคุณหมอไป
แผนที่ของคุณหมอมีความชัดเจนมาก
นรมนค้นพบเครื่องหมายตำแหน่งของช่องลมเหล่านั้นอย่างไม่คาดคิด
ถ้าเธอสามารถกำจัดบอดี้การ์ดหน้าช่องลมได้ เธอก็จะสามารถใช้ช่องลมออกไปได้
เมื่อคิดแผนรับมือเรียบร้อย เธอจึงรีบปีนออกไปทางหน้าต่าง โดยอาศัยตำแหน่งบนแผนที่หาตำแหน่งช่องลม