ตอนที่ 552
บทที่ 552 เธอยังมีลมหายใจ
October 22, 2026
บทที่ 552 เธอยังมีลมหายใจ
“เถ้าแก่เนี้ย ฉันของดูมือถือของคุณได้ไหม？”
นรมนก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่สามารถควบคุมตนเองได้ ทันทีที่เอ่ยประโยคนั้นออกไป ก็ทำเถ้าแก่เนี้ยตื่นตัว
“ดูอะไร？นี่เธอสามารถดูได้เหรอ？เธอรู้ไหมมือถือเครื่องนี้แพงแค่ไหน？ถ้าทำเสียขึ้นมาจะมีปัญญาชดใช้หรือ？”
“ฉันจะชดใช้เอง！”
“เธอจะชดใช้ฉันก็ไม่ให้ดูหรอก จะมาเข้าพักหรือทำอะไร？เข้าพักก็เช็คอิน แต่ถ้าจะมาถามทางก็เชิญออกไปซะ”
เห็นได้ชัดเจนว่าท่าทีของเถ้าแก่เนี้ยที่มีต่อนรมนนั้นช่างแตกต่างจากเจตต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนรมนหน้าตาสวยงามเช่นนี้ เธอจึงยิ่งรู้สึกน่าหมั่นไส้
แต่นรมนก็ไม่ถือสา กลับยิ้มและกล่าวว่า： “คนสวย ฉันมาเข้าพัก คุณคงไม่มีเหตุผลที่จะไล่แขกออกไปข้างนอกใช่ไหม？”
“จ่ายเงิน เช็คอิน ฉันพูดไว้ก่อนนะ ที่นี่ไม่สนใจว่าเธอจะอยู่หรือไม่อยู่ ต้องจ่ายเงินมาก่อน”
เถ้าแก่เนี้ยถูกนรมนเรียกว่าคนสวยจึงอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย
นรมนกล่าวด้วยรอยยิ้มต่อ： “ได้เลย ฉันขอจ่ายล่วงหน้าสิบวันได้ไหม？”
“เธอจะเข้าพักสิบวัน？เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ？”
เถ้าแก่เนี้ยถามขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ที่นี่คือสถานที่ห่างไกลและทุรกันดาร แถมยังไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวอีกด้วย มองดูนรมนแต่งกายไม่เหมือนคนที่นี่ ทำไมถึงอยากมาพักที่นี่สิบวันนะ？
เธอจึงอดนึกถึงเจตต์ก่อนหน้านี้ไม่นานขึ้นมาไม่ได้
ผู้ชายคนนั้นก็แต่งกายค่อนข้างดี ดูใจกว้าง น่าเสียดาย……
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เถ้าแก่เนี้ยจึงกล่าวขึ้นมาอย่างฉับพลัน： “พอดีฉันเพิ่งนึกออก โรงแรมของเรามีแขกเข้าพักเต็มแล้ว จึงไม่มีห้องว่าง เธอไปดูโรงแรมอื่นเถอะ จากตรงนี้ไปทางทิศใต้ประมาณห้ากิโลเมตรมีโรงแรมอิมพีเรียลอยู่ สภาพแวดล้อมไม่เลว เธอสามารถลองไปดูได้”
เห็นเถ้าแก่เนี้ยผลักไสตนเองไปข้างนอก สมองของนรมนทำงานอย่างรวดเร็ว
“เถ้าแก่เนี้ย ฉันเห็นว่าแขกของคุณที่นี่ก็ไม่ได้เยอะ แล้วจะไม่มีห้องได้อย่างไร？ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่จ่ายเงินคุณซะหน่อย คุณทำอะไรของคุณเนี่ย？”
“เธอจะมายุ่งอะไรด้วย？ฉันแค่ไม่อยากให้เธอพักที่นี่แล้วจะทำไม？ รีบออกไปซะ！”
เถ้าแก่เนี้ยสีหน้าเปลี่ยนทันที
ดวงตาของนรมนหรี่ลงเล็กน้อย ในจังหวะที่มือของเถ้าแก่เนี้ยยื่นออกมา จึงจับข้อมือของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว และยังออกแรงเล็กน้อย
“โอ๊ย！ เจ็บๆๆ ！แกปล่อยฉันนะ ！ฉันจะบอกแกให้ ฉันไม่ใช่คนที่แกจะมายั่วโมโหได้ง่ายๆ ถ้าแกไม่ปล่อยฉัน ฉันจะทำให้แกต้องเสียใจภายหลัง！”
เถ้าแก่เนี้ยมีท่าทางดุร้าย แต่สำหรับนรมนแล้ว ทั้งหมดนี้เปล่าประโยชน์
เธอใช้มืออีกข้างเอื้อมไปแย่งมือถือจากมือของเถ้าแก่เนี้ย ถือไว้ในมือและตั้งใจดู
เถ้าแก่เนี้ยรีบตะโกนขึ้น
“เอามือถือของฉันคืนมานะ！ไม่งั้นฉันจะแจ้งความ！”
“มือถือของแก？ แกแน่ใจว่าเป็นมือถือของแก？ แกไม่รู้รหัสเปิดมือถือตัวเองเหรอ？”
คำพูดเหน็บแนมของนรมนทำให้สีหน้าของเถ้าแก่เนี้ยยิ่งเพิ่มความน่าเกลียด
“ฉันจะลืมไม่ได้หรือไง？”
“ได้！เพียงแต่ว่า นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่มือถือของแกนะ ถ้าแกยังดึงดันบอกว่าเป็นของแกก็ไม่เป็นไร พวกเราจะไปโรงพักด้วยกัน เพื่อคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ รหัสเปิดมือถือของฉันแกไม่รู้ แต่ฉันรู้！”
พูดจบ นรมนก็ปลดล็อกมือถือตรงหน้าเถ้าแก่เนี้ยโดยตรง
“แก แก แก……”
“เพื่อนของฉันอยู่ที่ไหน？”
นรมนสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที แรงบนมือก็หนักขึ้นเยอะมาก
เถ้าแก่เนี้ยรู้สึกว่ามือของตนเองกำลังจะถูกหัก
“แกปล่อยฉันก่อน！ปล่อยฉันแล้วฉันจะบอกแก！”
ลูกตาของเถ้าแก่เนี้ยกลอกไปมา
นรมนมองความคิดที่แท้จริงของเธอออก เมื่อตนเองปล่อยมือเธออาจจะวิ่งหนีไป แต่นรมนต้องการผลลัพธ์เช่นนี้
เธอแกล้งทำเป็นอ่านความคิดของเถ้าแก่เนี้ยไม่ออก เอ่ยถามเสียงเบาว่า： “ฉันปล่อยแกแล้วแกจะบอกว่าเพื่อนของฉันอยู่ที่ไหนใช่ไหม？”
“ใช่ๆๆ เพียงแค่แกปล่อยฉัน ฉันจะบอกแก！”
เถ้าแก่เนี้ยรีบร้องขอ
นรมนคิดไปคิดมา จึงปล่อยมือของเถ้าแก่เนี้ย
ทันใดนั้นเอง เถ้าแก่เนี้ยก็สาดสิ่งของที่เหมือนกับผงแป้งหรือผงหินปูนใส่นรมนอย่างไม่ทันตั้งตัว
ถึงแม้นรมนจะมีการเตรียมตัวมาแล้ว ก็ยังถูกบังคับให้ก้าวถอยหลัง มากเสียจนกระทั่งหลับตาลง
อาศัยช่องว่างระหว่างนี้ เถ้าแก่เนี้ยวิ่งหนีออกไปทันที วิ่งตรงไปในทิศทางเดียวอย่างรวดเร็ว
นรมนเช็ดใบหน้า แววตามีความเยือกเย็นอยู่บ้าง
เธอเหลือบมองมือถือ บันทึกการโทรครั้งสุดท้ายเป็นหมายเลขโทรศัพท์ตั้งโต๊ะของโรงแรมนี้จริงๆ
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เถ้าแก่เนี้ยคนนี้ต้องรู้ว่าเจตต์ไปที่ไหนแน่นอน
คิดถึงตรงนี้ นรมนรีบตามออกไป แต่น่าเสียดาย เถ้าแก่เนี้ยเหมือนกับปลาไหล หายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที
นรมนรู้สึกแค้นเคือง คิดไม่ถึงว่าจะทำให้คนอย่างเถ้าแก่เนี้ยหนีไปจากเงื้อมมือของตนเอง
เธอตามหาไปทั่วบริเวณโดยรอบอีกครั้ง ก็ยังคงหาไม่เจอเหมือนเดิม
ในขณะที่เธอกำลังท้อใจ ทันใดนั้นพบว่ามีกลุ่มคนกำลังมุงอยู่ข้างแม่น้ำ
นรมนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จึงเดินเข้าไป
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ？”
“คนตาย ในแม่น้ำมีคนตาย”
เด็กคนหนึ่งบอกกับนรมนโดยตรง
หัวใจของเธอหล่นวูบ
คงจะไม่ใช่บุริศร์หรือเจตต์ใช่ไหม？