ตอนที่ 553
บทที่ 553 ฝันร้าย
October 22, 2026
บทที่ 553 ฝันร้าย
จบกัน！
ความคิดสุดท้ายของนรมนหยุดอยู่ตรงนี้ เธอล้มลงไปทั้งตัวอย่างไม่อาจควบคุมได้
เธอไม่รู้ว่าตนเองจะเป็นอย่างไร และไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะเป็นอย่างไร ทุกอย่างอยู่เหนือการควบคุมของตนเอง
คุณหมอจับเธอไว้ทันทีในขณะที่เธอกำลังล้มลง
ผู้หญิงตรงหน้าช่างมุทะลุและโหดร้ายเสียจริง แต่ก็หน้าตาดีมาก
สายตาของคุณหมอสำรวจไปทั่วบนร่างกายของนรมน จนสุดท้ายจึงวางเธอลงบนเตียงผู้ป่วยด้านข้าง ส่วนตนเองก็จดจ่ออยู่กับการช่วยชีวิตเด็กผู้หญิง
ครั้งนี้นรมนหลับค่อนข้างลึก
ในความฝันเหมือนมีคนกำลังไล่ตามเธออยู่นับไม่ถ้วน ส่วนเธอก็ไม่รู้จะวิ่งไปที่ไหน เห็นแค่เพียงบุริศร์กำลังรอเธออยู่ไม่ไกล
แต่เมื่อเธอกำลังจะเข้าไปใกล้ บุริศร์ก็ถอยหลังออกไปก้าวสองก้าว
“บุริศร์ อย่าไปนะ！”
นรมนร้องเรียก น้ำตาไหลอาบสองแก้ม แม้กระทั่งเร่งฝีเท้าไล่ตาม แต่ยังคงอยู่ห่างจากบุริศร์เหมือนเดิม
“คุณอยู่ที่ไหนกันแน่？คุณรีบกลับมาสิ！”
นรมนตะโกนร้องอย่างเจ็บปวด
เห็นอยู่ชัดเจนว่าระยะห่างไม่กี่สิบเมตร แต่ทำไมจึงรู้สึกเหมือนช่างห่างไกลเหลือเกิน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจแตะต้องได้？
นรมนนั่งคุกเข่าบนพื้นร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดใจ
ขาเรียวคู่หนึ่งเดินเข้ามาในระยะการมองเห็นของเธอ
“ทำไมถึงร้องไห้อีกแล้ว？บอกแล้วว่าไม่อนุญาตให้ร้องไห้ไม่ใช่เหรอ？ร้องไห้เดี๋ยวไม่สวยนะ”
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา นรมนเงยหน้าทันที มองเห็นใบหน้าอ่อนโยนของบุริศร์ยืนอยู่ตรงหน้าของตนเอง แถมยังยื่นมือมาให้เธอ
“บุริศร์！”
นรมนรู้สึกน้อยใจขึ้นมากะทันหัน
เธอโผล่เข้าใส่อ้อมแขนของบุริศร์ทันที
อ้อมกอดของเขายังคงอบอุ่นแบบนี้เหมือนเช่นเคย มันช่างแข็งแรง และทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย มากเสียจนอดคิดถึงอดีตไม่ได้
“ยัยเด็กโง่”
บุริศร์ลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน ยิ้มอย่างเอาใจ
ฝ่ามือของเขายังคงอบอุ่น และให้ความรู้สึกสบายอย่างเช่นเคย
ทันใดนั้นเอง “ฉึก” เสียงของมีคมทะลุผ่านผิวหนังดังขึ้น ตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ทำให้นรมนต้องปล่อยบุริศร์ออกอย่างไม่คาดคิด
เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากหน้าอกของเธอ และคิดไม่ถึงว่าจะเป็นบุริศร์ที่มีรอยยิ้มเอาใจแทงเธอ
“บุริศร์ คุณ……”
นรมนกุมหน้าอก เจ็บจนแทบจะหยุดหายใจ แต่ความอบอุ่นในแววตาของบุริศร์กลับค่อยๆ จางหายไป
“ไม่ แกไม่ใช่บุริศร์ แกเป็นใคร？”
นรมนคิดอยากจะคว้ามือของบุริศร์ แต่น่าเสียดายที่เขาหายไปต่อหน้าของตนเอง
“บุริศร์ บุริศร์”
นรมนกรีดร้องอย่างเจ็บปวด สะดุ้งขึ้นมาทั้งตัว
“คุณฟื้นแล้วเหรอ？”
เสียงคนแปลกหน้าดังขึ้น ทำให้นรมนหันไปมองอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อเธอมองเห็นว่าคนตรงหน้าดูไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง ในสมองก็เกิดไฟฟ้าลัดวงจรชั่วคราว
“ไม่รู้จักฉันเหรอ？”
คุณหมอมองเธออย่างน่าขำและกล่าวว่า： “ก่อนหน้านี้คว้าคอฉันไว้อย่างโหดเหี้ยมสั่งให้ฉันช่วยชีวิตเด็กผู้หญิงเอาไว้ ทำไมหลับไปตื่นหนึ่งก็ลืมหมดแล้ว？”
ได้ยินคุณหมอพูดแบบนี้ นรมนเสียงดังขึ้นทันที
“เด็กผู้หญิงล่ะ？ เธอเป็นอย่างไรบ้าง？”
พูดจบเธอต้องการเลิกผ้าห่มขึ้น แต่กลับหน้ามืด ศีรษะหงายลงไปบนเตียงผู้ป่วย
เมื่อคุณหมอมองเห็นท่าทางของเธอในตอนนี้ จึงกล่าวเสียงเบา： “ตอนนี้คุณอย่าเพิ่งขยับมากเกินไป ร่างกายของคุณแบกรับมาเกินขีดจำกัด ฉันไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของคุณกันแน่ แต่คุณหลับไปสามวันแล้ว”
“สามวัน？คุณพูดว่าฉันหลับไปสามวัน？เป็นไปได้อย่างไร？”
นรมนรู้สึกแค่เพียงตนเองงีบหลับไปเล็กน้อย และแค่เพียงฝันร้าย
ฝันร้าย?
ใช่！
ต้องเป็นฝันร้ายแน่นอน！
ทำไมเธอถึงได้ฝันแบบนั้นนะ?
บุริศร์ไม่มีทางใช้มีดกับเธอแน่นอนจริงไหม？
แต่ฉากในความฝันนั้นช่างชัดเจน และช่างแจ่มแจ้ง ทำให้เมื่อนรมนนึกถึงมันอีกครั้ง ก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเหมือนเดิม แผ่นหลังมีเหงื่อไหลออกมา
หรือว่านั่นคือการเตือนล่วงหน้า？
นรมนไม่รู้ แต่หัวใจเหมือนกับถูกคนขุดจนกลายเป็นหลุมกว้าง เลือดสาดอย่างเจ็บปวด ไม่อาจหยุดมันได้