บทที่ 558 ได้ยินเสียงเป็นทุกข์ของหม่ามี้จากปลายสาย

บทที่ 558 ได้ยินเสียงเป็นทุกข์ของหม่ามี้จากปลายสาย

“ทำไมคะ？คุณชลลี่ไม่เต็มใจหรือคะ？”

สีหน้าของแก้วตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

นรมนรู้ดี เกรทมาที่นี่แบบนี้ แก้วตาจึงสงสัยเกี่ยวกับตัวเธอ แม้กระทั่งสงสัยผู้หญิงทุกคน วันนี้วิธีที่ดีที่สุดคือนำบัตรประชาชนออกมาเพื่อพิสูจน์ตัวตน แต่ประจวบเหมาะกับบัตรประชาชนนี้ สร้างความลำบากให้นรมนในตอนนี้

“ไม่ค่อยเต็มใจค่ะ”

นรมนตอบเบาๆ เมื่อมองเห็นสีหน้าของแก้วตามีความอึดอัดมากขึ้น ถึงจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม： “เพียงแต่ถ้าผู้จัดการแก้วตาต้องการจะดู ฉันก็สามารถให้ดูได้ค่ะ ฉันจะกลับห้องไปเอามาให้”

“คุณชลลี่ ฉันไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ ตราบใดที่ฉันได้เห็นบัตรประชาชนของคุณ ฉันก็สามารถช่วยคุณทำบัตรผ่านทางเมืองใต้ดินได้ ฉันรับรอง”

ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ สีหน้าของแก้วตาถึงจะดูดีขึ้นมาบ้าง

นรมนยิ้ม จากนั้นหันตัวเดินไปที่ห้อง เพียงแต่ในใจกลับไม่ค่อยเป็นสุข

บัตรประชาชน

เธอจะไปทำบัตรประชาชนของชลลี่ได้ที่ไหน？

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ทุกอย่างออนไลน์ แค่ตรวจดูก็รู้

นรมนเดินกลับห้องด้วยความกลุ้มใจ เธอรู้สึกว่าภายในห้องอบอ้าวเล็กน้อย จึงเปิดหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดานออก พบว่ารอบโรงแรมเต็มไปด้วยบอดี้การ์ด

ดูเหมือนไม่ว่าจะเป็นเกรทหรือแก้วตา ต่างระมัดระวังตัวขึ้นมา ถ้าออกไปตอนนี้ ไม่มีทางทำได้แน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอีกสามวันเธอมีนัดกับยมราช ถึงแม้จะหาที่อยู่ของเจตต์กับบุริศร์ไม่เจอ เธอก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อความเป็นความตายของมายด์

หัวคิ้วของนรมนขมวดเข้าหากันแน่น

ทำอย่างไรดี？

ทันใดนั้น มือถือของเธอก็ดังขึ้น

นรมนเหลือบมองมือถือ เป็นกานต์ที่โทรเข้ามา

“กานต์ ว่าไงลูก？”

เสียงของนรมนกลับไปเป็นปกติ

แต่กานต์กลับไม่พูดอะไร ทำให้นรมนรู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย

“กานต์？”

“หม่ามี้ หม่ามี้อยู่ที่ไหน？”

เสียงของกานต์ค่อนข้างเศร้าสร้อย

นรมนคิดว่ากานต์รู้สึกอึดอัดกับเรนนี่ จึงถามเบาๆ ：หม่ามี้อยู่ข้างนอก กานต์เป็นอะไรจ๊ะ？ดูเหมือนลูกจะอารมณ์ไม่ดี ทะเลาะกับเรนนี่เหรอ？”

“หม่ามี้อยู่ที่ เมืองAเหรอครับ ？”

ประโยคนี้ของกานต์ทำให้นรมนตะลึงไปทันที

“หม่ามี้อยู่ที่ เมืองAใช่ไหมครับ？เกิดเรื่องขึ้นกับคุณบุริศร์ใช่ไหม？”

การยิงคำถามเป็นชุดของกานต์ทำให้นรมนไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร

“กานต์ ลูกฟังหม่ามี้พูดนะ จะไม่มีทางเกิดเรื่องขึ้นกับแด๊ดดี้ของลูก หม่ามี้รับรอง”

“ถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นกับคุณบุริศร์ หม่ามี้ไม่มีทางไปเมืองAหรอก หม่ามี้ ผมเพิ่งกลับมาจากตระกูลโตเล็ก”

ประโยคนี้ของกานต์ทำให้นรมนนั่งแทบไม่ติด

“ลูกกลับไปตระกูลโตเล็ก？ลูกกลับไปทำอะไร？ มีใครทำอะไรลูกหรือเปล่า？ ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน？”

นรมนรู้สึกกังวลมากจริงๆ

เธอกำชับไม่ให้กานต์กลับไป ตระกูลโตเล็กตอนนี้อยู่ในการควบคุมของตรินท์ แม้แต่คุณนายตระกูลโตเล็กก็แทบไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ ใครจะรู้ว่าตรินท์จะทำอะไรกับเขาเมื่อกลับไป

กานต์ได้ยินว่านรมนเป็นห่วงตนเอง จึงรีบตอบว่า： “ผมไม่ได้เข้าไปครับ ผมนั่งรถไป เห็นว่าบอดี้การ์ดที่ประตูเปลี่ยนคนแล้ว ผมจึงไม่ได้เข้าไป ผมโทรหาคุณย่า แต่คนรับใช้บอกว่าคุณย่าไม่สบายหลับไปแล้ว แต่ไหนแต่ไรคุณย่าไม่เคยไม่รับสายผม ดังนั้นผมจึงเจาะเข้าระบบรักษาความปลอดภัยของตระกูลโตเล็ก และพบว่าคุณย่าถูกคนควบคุมเอาไว้ ส่วนกมลกับกิจจาไม่อยู่ ผมจึงโทรหากิจจาอีก จึงได้รู้ว่าหม่ามี้ปิดบังเรื่องราวมากมายกับผม สำหรับหม่ามี้แล้ว กานต์เป็นคนนอกเหรอครับ？”

พูดมาถึงตอนสุดท้าย เสียงของกานต์เศร้าสร้อยและเป็นทุกข์เล็กน้อย

นรมนได้ยินว่ากานต์กำลังเข้าใจผิด จึงรีบตอบว่า： “มันไม่ใช่นะลูก กานต์ หม่ามี้แค่เพียงไม่อยากให้ลูกที่อายุน้อยต้องแบกรับภาระมากมายเช่นนี้ หม่ามี้กำลังปกป้องลูกอยู่ ไม่หวังให้ลูกต้องเข้ามาเกี่ยวข้องจนได้รับความเจ็บปวดเข้าใจไหม？”

“แต่ว่าหม่ามี้ ผมก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องขึ้นกับหม่ามี้ ถึงแม้ผมจะไม่ได้ชอบคุณบุริศร์ขนาดนั้น แต่ถึงอย่างไรเขาก็คือแด๊ดดี้ของผม เกิดเรื่องขึ้นกับเขา ผมจะไม่ยุ่งไม่สนใจได้อย่างไร？คุณบุริศร์ไม่อยู่ ผมก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในครอบครัว ผมต้องปกป้องหม่ามี้กับน้องสาวครับ”

ดวงตาของนรมนชุ่มชื้นขึ้นมา

“ลูกชาย หม่ามี้ซาบซึ้งมาก แต่ลูกยังเป็นเด็ก หม่ามี้เพียงแค่หวังให้ลูกสามารถเติบโตอย่างมีความสุขเหมือนคนอายุเดียวกัน ลูกเข้าใจไหม？หม่ามี้ไม่หวังให้ลูกแบกรับสิ่งเหล่านี้ที่ลูกไม่อาจแบกรับได้ในวัยนี้ ถ้าเป็นไปได้ หม่ามี้อยากจะให้สิ่งแวดล้อมที่สงบกับลูกจริงๆ ทำให้ลูกสามารถเติบโตอย่างไร้กังวล”

“มันจะต้องมีวันนั้น หม่ามี้ มันจะต้องมีแน่นอน”

ความคาดหวังของกานต์แน่วแน่มาก

เขากล่าวว่า： “หม่ามี้ หม่ามี้อยู่ที่ เมืองAคนเดียวได้อย่างไร？กิจจาบอกว่าหม่ามี้ไม่ได้พาใครไปด้วย คุณอาเจตต์ก็เกิดเรื่องขึ้น แม้แต่คุณบุริศร์กับคุณอาเจตต์ก็เกิดเรื่องขึ้น แล้วหม่ามี้จะฉายเดี่ยวคนเดียวได้อย่างไรครับ？”

“หม่ามี้โอเค มีลูกกับกมลแถมยังมีกิจจารอหม่ามี้อยู่ที่บ้าน หม่ามี้ทำได้แน่นอน”

นรมนต้องการทำให้กานต์คลายกังวล กลับได้ยินเขาพูดว่า： “หม่ามี้อย่าอวดดี ผมรู้ทุกอย่างหมดแล้ว หม่ามี้ออกจากลานเขตทหารก็ถูกเลิฟจับไป ถึงแม้หม่ามี้จะโชคดีหนีออกมาได้ แต่พอมาถึง เมืองA หม่ามี้ยังคงไม่ค่อยราบรื่นเหมือนเดิมใช่ไหม？”

“ลูกรู้ได้อย่างไร？”

นรมนรู้สึกน่ากลัวเกินไป โชคดีที่เป็นลูกชายของตนเอง ถ้าเป็นศัตรู เกรงว่าตนเองจะตายอย่างไรก็ไม่รู้

เธอสามารถยืนยันได้ว่า ในอนาคตกานต์จะต้องเก่งเหมือนบุริศร์

กานต์กลับกล่าวด้วยรอยยิ้ม： “หม่ามี้กลัวอะไร？ผมไม่ทำร้ายหม่ามี้หรอก เพียงแต่ผมติดตั้งเครื่องระบุตำแหน่งบนตัวของหม่ามี้ ส่วนเรื่องอื่น แต่ตรวจก็รู้แล้ว ตราบใดที่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของหม่ามี้ การใช้สอยอย่างอื่นก็สามารถดูความสัมพันธ์ของคุณบุริศร์กับหม่ามี้

“ไอ้เด็กหน้าเหม็น คิดไม่ถึงว่าจะกล้าติดตามแม่ของตัวเอง ลูกอยากโดนตีก้นใช่ไหม？”

ถึงแม้นรมนจะตำหนิ แต่สามารถฟังออกได้ ว่ามีความภูมิใจค่อนข้างมาก

กานต์กล่าวด้วยรอยยิ้ม： “หม่ามี้ นี่ผมเป็นห่วงหม่ามี้นะ คนทั่วไปผมไม่พยายามไปตรวจสอบหรอกครับ”