บทที่ 559 กรุณายืนยันตัวตนของคุณ

บทที่ 559 กรุณายืนยันตัวตนของคุณ

“หม่ามี้ หม่ามี้อยากดูไหม ？ผมมีภาพแคปหน้าจออยู่”

คำพูดของกานต์ทำให้นรมนหน้าแดงขึ้นมา

“ไม่ดู หม่ามี้ไม่ได้สนใจตรงนั้นของเขา”

“ดูได้ครับ เปรียบเทียบดูว่าใหญ่กว่าของคุณบุริศร์หรือเปล่า ผมยังไม่ได้แอบดูของคุณบุริศร์เลย”

นรมนแทบจะสำลักน้ำลายของตนเองตาย

“ถ้าลูกไม่อยากโดนแด๊ดดี้ของลูกฟาด ทางที่ดีอย่ามีความคิดนี้เลย”

นรมนไม่อาจเข้าใจได้ว่าในสมองของกานต์กำลังคิดอะไรอยู่

ทันใดนั้นเอง เสียงของแก้วตาจากด้านนอกก็ดังขึ้น

“คุณชลลี่ คุณอยู่ไหมคะ？”

นรมนชะงักไปเล็กน้อย ทำไมถึงลืมปัญหานี้ไปได้นะ？

“อยู่ค่ะ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ว่าง อีกสักพักฉันจะลงไปหาคุณ ฉันกำลังคุยโทรศัพท์อยู่”

นรมนตอบผ่านประตูไป

ถึงแม้แก้วตาจะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เพียงแต่โรงแรมของตนเองมีกล้องวงจรปิดและบอดี้การ์ดอยู่ทุกที่ นรมนไม่มีทางหนีพ้น จึงอดกล่าวไม่ได้ว่า： “ได้ค่ะ รบกวนคุณชลลี่รีบหน่อยนะคะ คุณต้องรู้ว่า บัตรผ่านทางในมือของฉันมีไม่มาก ตอนนี้ค่อนข้างเคร่งครัด วันนี้เพิ่งจะมีมาอีกสามท่าน ฉันไม่สามารถเก็บไว้เพื่อคนคนเดียวได้”

“เข้าใจแล้ว”

คิ้วของนรมนขมวดแน่น

คนมาที่นี่เยอะเช่นนี้ แท้จริงแล้วเมืองได้ดินนี้มีพลังอะไรที่ทำให้คนหลงใหลอยู่？

นรมนยิ่งรู้สึกแปลกใจ

กานต์ได้ยินสิ่งเหล่านี้ จึงเอ่ยถามเสียงเบา： “หม่ามี้ หม่ามี้เจออุปสรรคเหรอครับ”

“ใช่จ้ะ มีอุปสรรคเล็กน้อย”

นรมนคิดไปคิดมา ในเวลานี้ เดาว่ากานต์จะสามารถช่วยตนเองได้ ก่อนหน้านี้กลัวเขาจะรู้ จึงไม่ได้บอกอะไรกับเขา คิดไม่ถึงว่ากานต์จะรู้ด้วยตนเอง

วันนี้คนที่สามารถแก้เรื่องเร่งด่วนของเธอคงจะมีแค่เพียงกานต์

“กานต์ เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ว่าหม่ามี้เป็นใคร หม่ามี้จึงใช้ชื่อปลอม ในขณะนี้พวกเขาต้องการตรวจบัตรประชาชน และตอนนี้หม่ามี้ไม่สามารถเอาออกมาได้ ลูกพอมีทางออกไหม？”

ถ้าเป็นเด็กทั่วไป นรมนอาจจะไม่ถามแบบนี้ แต่อีกฝ่ายคือกานต์ เธอคิดว่าตนเองควรจะลองดู

กานต์ขมวดคิ้วเบาๆ

“หม่ามี้ใช้ชื่อว่าอะไรเหรอ？”

“ชลลี่”

“หม่ามี้สามารถบอกพวกเขาได้ว่าบัตรประชาชนของหม่ามี้หายไป และให้พวกเขาตรวจสอบทางอินเทอร์เน็ตแทน เพราะถึงแม้ตอนนี้จะทำบัตรประชาชนออกมา หม่ามี้ก็เอาไม่ได้ เพียงแต่ถ้าเป็นบนอินเทอร์เน็ต ผมสามารถช่วยหม่ามี้ทำบัตรประชาชนขึ้นมาชั่วคราว รับรองว่าจะไม่มีปัญหาเมื่อพวกเขาตรวจสอบ เพียงแต่อย่าใช้เวลามากเกินไป เพราะต้องเจาะเข้าระบบรักษาความปลอดภัยของตำรวจ หม่ามี้บอกว่าตนเองเป็นคนที่ไหนครับ？”

คำพูดของกานต์ทำให้นรมนรู้สึกใจเย็นลง

“เปล่าจ้ะ แค่ไม่ใช่เมืองชลธีก็พอ”

“เข้าใจแล้วครับ หม่ามี้ผมขอเวลาสามนาที”

ได้ยินกานต์พูดแบบนี้ นรมนค่อนข้างรู้สึกแปลกใจและเกินความคาดหมาย

“สามนาที？ลูกใช้แค่สามนาทีก็พอเหรอ？ ไม่เป็นไรนะ ลูกไม่ต้องรีบ หม่ามี้สามารถดึงเวลาพวกเขาได้ สิบนาที หรือจะครึ่งชั่วโมงก็ได้”

“หม่ามี้ เวลานานเกินไปจะดึงดูดความสงสัยจากคนอื่นได้ หม่ามี้วางใจเถอะ ผมสามารถจัดการได้ในสามนาที”

กานต์พูดจบก็วางสาย

เขารีบกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว

เรนนี่ด้านข้างมองดูรหัสที่กานต์เคาะลงไปซึ่งตนเองไม่รู้จักทั้งหมดนี้ จึงอดที่จะมองเขาอย่างชื่นชมไม่ได้ และในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าตนเองต้อยต่ำ

เธออายุมากกว่ากานต์หลายปี แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะสู้อะไรกานต์ไม่ได้เลย วันนี้ยืนอยู่กับกานต์ จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงความแตกต่าง จนแม้แต่มีความรู้สึกอยากหนีไป

กานต์กำลังยุ่งอยู่กับการเจาะเข้าไปในระบบรักษาความปลอดภัยของตำรวจ แน่นอนว่ามองไม่เห็นท่าทางที่รู้สึกว่าตนเองต้อยต่ำของเรนนี่ เขาค้นหาอย่างรวดเร็ว หาที่ว่างในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกลออกไป

เขาป้อนบัตรประชาชนปลอมของนรมนเข้าไปอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังทำการแก้ไขวันเกิดปีเกิดและเลขบัตรประชาชนด้วย

หลังจากทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เป็นเวลาสามนาทีพอดี

กานต์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย มองเวลาอย่างมั่นใจในตนเองสุดๆ ไม่ช้าไม่เร็ว สามนาทีพอดี

คำนวณเวลาได้อย่างแม่นยำ กานต์โทรหานรมน

“หม่ามี้ จัดการเรียบร้อยครับ”

“จริงเหรอ？”

นรมนรู้สึกเหมือนตนเองฝันไป

มีลูกอัจฉริยะก็ไม่เลว！เป็นความช่วยเหลือจากพระเจ้าอย่างแท้จริง

กานต์กล่าวอย่างลำพองใจ： “แน่นอนอยู่แล้วครับ ให้มันรู้ซะบ้างว่าฝีมือใคร ผมจะส่งข้อมูลของบัตรประชาชนให้หม่ามี้ดู หม่ามี้จำไว้นะครับ อย่าพูดผิดเด็ดขาด ใช่แล้วหม่ามี้ สถานที่นี้เป็นที่ห่างไกล ผมไม่กล้าใช้คนที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง แต่ถ้าไม่มีตัวตนอะไรก็คงไปเมืองใต้ติดไม่ได้ ผมจึงให้คนที่อาณาจักรรัตติกาลติดต่อมหาเศรษฐีทางนั้นชื่อว่าอันวา หม่ามี้แค่บอกว่าเป็นลูกเลี้ยงของอันวาก็พอครับ มาเมืองใต้ดินเพื่ออันวา”

ได้ยินว่าลูกชายจัดการทั้งหมดให้เรียบร้อย นรมนดีใจสุดๆ

“จ้ะ ขอบคุณมากนะลูกชาย”

“ไม่ต้องเกรงใจครับ！”

กานต์พูดจบก็ส่งข้อมูลบัตรประชาชนให้นรมน

นรมนมองใบหน้าของตนเองที่ปรากฏบนระบบรักษาความปลอดภัยของตำรวจ อดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกไม่ได้

เธอรีบจดจำข้อมูลลงไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นสูดลมหายใจเข้าลึก เปิดประตูเดินออกไป

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย！”

นรมนตะโกนออกมาอย่างฉับพลัน

แก้วตาเป็นคนแรกที่รีบเข้ามา

“คุณชลลี่ เป็นอะไรไปคะ？”