บทที่ 592 ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคุณคงไม่เจ็บใช่ไหม

บทที่ 592 ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคุณคงไม่เจ็บใช่ไหม

“ออกไป! ออกไปซะ! ไม่ต้องยื่นใบลาออกให้ฉัน ไม่อยากทำก็ไสหัวไปเลย! ฉันจะบอกพวกแกให้นะ วันนี้พวกแกลาออกไป ต่อไปถ้าอยากกลับมา มันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว!”

เสียงโกรธของเจตต์ดังผ่านมา

นรมนเห็นเจตต์โกรธขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ภายในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยคน แต่เหลือตำแหน่งของเจตต์เพียงคนเดียว

เจตต์นั่งอยู่บนรถเข็น ใบหน้าเดิมทีที่หล่อเหลาตอนนี้โกรธจนบิดเบี้ยวนิดหน่อย

เขากวาดเอกสารตรงหน้าลงกับพื้นทั้งหมด สภาพโกรธแค้นและตกอยู่ในที่นั่งลำบากทำให้นรมนเห็นแล้วปวดใจทันที

“ประธานเจตต์ เราก็ต้องกินข้าวนะ ห้ามล้มไปพร้อมกับบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลสิ?”

พนักงานคนหนึ่งไม่ชอบที่เห็นสภาพเจตต์เป็นแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น

“ล้มเหรอ? บริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลจะไม่ล้มละลาย ไม่มีทางเด็ดขาด”

มือของเจตต์จับที่เท้าแขนของรถเข็นไว้แน่น

คำว่า “ล้ม” คำนี้เหมือนมีดสั้นแทงทะลุหน้าอกเขา

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าบนโลกใบนี้มีคนจะซ้ำเติมมาก แต่ไม่คิดว่าคนพวกนี้จะมาเร็วขนาดนี้ เร็วจนเขาไม่มีแรงต่อต้านเลยสักนิด

“ช่างเถอะ ประธานเจตต์ ทนต่อไปก็ไม่มีความหมาย เราก็ทำที่บริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลมาตั้งหลายปีแล้ว ถ้าดูจากความรู้สึก ฉันจะให้คำแนะนำที่จริงใจกับประธานเจตต์ ต่อไปอันไหนต้องให้อภัยก็ต้องให้อภัย ควรก้มหัวก็ต้องก้ม ไม่มีใครอยู่สูงส่งไปชั่วชีวิต”

คำพูดของพนักงานทำให้สีหน้านรมนหนักอึ้งทันที

“ใครบอกว่าไม่มีใครสูงส่งไปชั่วชีวิต? เขาทำได้! ถึงจะขาหัก เขาก็ยังเป็นเจตต์ เป็นคุณชายเจตต์ที่ดำเนินงานอย่างรวดเร็วและเฉียบขาดในด้านธุรกิจ และเขาก็ยังมีตระกูลโตเล็กของเราหนุนหลังอยู่”

เมื่อประโยคนี้ของนรมนพูดออกไป ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที

เมื่อเจตต์ได้ยินเสียงนรมนก็ตกตะลึงนิดหน่อย เขาหันศีรษะกลับไปโดยไม่รู้ตัว สบตากับนรมนพอดี

แววตานรมนมีความปวดใจและเสียใจเล็กน้อย

ทันใดนั้นเจตต์รู้สึกตกอยู่ในที่นั่งลำบากสุดๆ เขาอยากจะหารูมุดเข้าไป

เขาไม่อยากให้นรมนรู้สภาพตัวเองที่เป็นแบบนี้มากที่สุด

เห็นบุริศร์ข้างกายนรมน ความโกรธของเจตต์ก็พุ่งตรงไปที่เขาทันที

“นายก็มาหัวเราะเยาะฉันใช่ไหม? นายมาคนเดียวก็ได้นี่ พานรมนมา เพื่อให้เธอเห็นสภาพท้อแท้ของฉันเหรอ?”

“เจตต์ ฉันไม่มีอารมณ์ทะเลาะกับนาย วันนี้ฉันมาเป็นคนขับรถให้ภรรยาฉัน นายตวาดใส่ฉันให้น้อยๆ หน่อย”

บุริศร์ไม่ได้โกรธ แค่พูดเรียบๆ

นรมนเห็นเจตต์เป็นแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปสองก้าว

“เจตต์!”

“พวกเธอออกไปให้หมด! ออกไป!”

เจตต์ลงความโกรธไปที่พนักงานเหล่านั้นทันที

เดิมทีคนที่มาห้องทำงานเจตต์ก็เพื่อมาลาออก ตอนนี้ได้ยินเจตต์พูดแบบนี้ ก็รีบหันตัวเดินไป

มีหลายคนเห็นบุริศร์มา ก็ระมัดระวังในพฤติกรรม พูดขึ้นว่า “ประธานเจตต์ เราทำงานต่อกันเถอะ ยังไงอยู่ที่บริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลมานานขนาดนี้แล้ว เราก็อยากก้าวหน้าและปลดเกษียณไปพร้อมกับบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุล”

“ออกไป!”

ตอนนี้เจตต์ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว

ทำไมนรมนต้องมาเห็นตัวเองในสภาพจนตรอกที่สุดด้วยนะ?

หลังจากคนในห้องทำงานออกไปหมดแล้ว นรมนก็เดินมาตรงหน้าเจตต์

“ขาดีขึ้นไหม?”

“คุณมาเพื่อแสดงความเห็นใจฉันเหรอ? หรือมาสมเพชฉัน? หรือเพราะว่าฉันขาหัก ก็เลยเอาเงินมาฟาดหัวฉันตรงๆ?”

น้ำเสียงเจตต์ไม่ดีอย่างยิ่ง

แต่นรมนไม่โกรธ พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ฉันแค่มาเยี่ยมคุณ และบุริศร์ก็มาช่วยคุณ”

“ช่วยฉัน? เห็นตอนนี้ฉันโชคร้ายแบบนี้ มีความสุขมากเลยใช่ไหมล่ะ? คงไม่ใช้โอกาสนี้ซื้อกิจการบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลหรอกนะ? เพราะมันเป็นสไตล์ของคุณชายบุริศร์ยังไงล่ะ! ทำไม? กำลังรอให้บริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลตกต่ำอยู่เหรอ?”

ดวงตาเจตต์มองตรงไปที่บุริศร์ มีความรู้สึกสับสนอยู่ในนั้น

บุริศร์กำลังมองเขา แล้วพูดขึ้นเรียบๆ “นายต้องการหมดอาลัยตายอยากฉันก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ถ้านายอยากให้ฉันซื้อบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลจริงๆ ฉันก็ทำได้นะ เจตต์ ฉันจะให้งานตระกูลรัตติกรวรกุล ถึงมันจะไม่ได้ทำให้นายกู้คืนตระกูลรัตติกรวรกุลได้ทันที แต่ก็จะไม่ถึงขนาดล้มละลาย นายจะยังโวยวายอะไร?”

“ฉันโวยวายอะไร? ฉันเต็มไปใจไปช่วยชีวิตนาย ฉันไม่ต้องการให้บุริศร์อย่างนายมาให้ทาน!”

พูดไปพูดมา เจตต์ก็ยอมรับไม่ได้ที่ตอนนี้บุริศร์ปรากฏต่อหน้าเขาด้วยท่าทีแบบนี้

นรมนก็ค่อนข้างโกรธแล้ว

“เจตต์ เกียรติของคุณหรือบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลสำคัญกว่ากัน? ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน คุณก็ไม่ไปเมือง A หรอก ถ้าคุณไม่ไปเมือง A ตอนนี้ก็คงไม่เป็นแบบนี้ สุดท้ายแล้วนรมนอย่างฉันก็ติดหนี้คุณไปแล้ว บุริศร์ให้คุณร่วมมือทำงานด้วย ทำไมคุณต้องพูดว่าให้ทาน? งานที่เขาให้เป็นงานเล็กๆ ทั่วไปเหรอ? ถ้าบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลไม่มีความสามารถ เขาจะให้คุณไหม? คุณคิดว่าเราใช้เงินฟาดคุณเหรอ? คุณคิดว่ามิตรภาพระหว่างเราแค่งานเดียวมันก็จบได้เลยไหม? ถ้าคุณคิดแบบนี้ ถ้างั้นก็ดี คุณไม่ต้องรับน้ำใจเราไว้ก็ได้ จากนั้นก็รอดูบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลล้มละลาย ถึงตอนนั้นคุณอับจน ไม่ต้องการเจอฉันอีกแล้วใช่ไหม? คุณอยากเห็นฉันให้เงินคุณบนถนนเหรอ?”

ประโยคนี้ของนรมนพูดอย่างใจดำนิดหน่อย

เจตต์แค่รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว