ตอนที่ 593
บทที่ 593 ท้องฟ้าถล่มก็ยังมีคุณบุริศร์อยู่
October 22, 2026
บทที่ 593 ท้องฟ้าถล่มก็ยังมีคุณบุริศร์อยู่
“นายกลายเป็นผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไร?”
คำพูดของบุริศร์ทำให้เจตต์กลัดกลุ้มเล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีปัญหา ก็พูดอย่างอายๆ “นรมน ฉันไม่รู้จริงๆ ขอโทษนะ”
นรมนหันศีรษะไปมองบุริศร์
“เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นกับกิจจา? คุณทิ้งกิจจาไว้ที่ยมราชจริงๆ เหรอ? คุณทำแบบนี้ได้ยังไง? เขาได้รับความอยุติธรรมเท่าไรคุณไม่รู้เหรอ?”
นรมนสงสารกิจจาเป็นพิเศษ
บุริศร์ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “เรากลับบ้านไปคุยกัน”
นรมนไม่ได้กวนต่อ หันตัวไปมองเจตต์แล้วพูดขึ้น “ทางที่ดีคุณทำงานให้โดดเด่นหน่อยนะ ไม่งั้นฉันจะดูถูกคุณจริงๆ แล้ว นรมนอย่างฉันเนี่ยไม่คบเพื่อนที่ไม่ทะเยอทะยานหรอกนะ”
“ไม่หรอก คุณคอยดูแล้วกัน”
เจตต์มั่นใจในตัวเองทันที
บุริศร์เห็นเขากลับมามั่นใจเหมือนเดิม ก็ดึงมือนรมนแล้วพูดขึ้น “เรากลับไปกันเถอะ ร่างกายคุณยังไม่หายดี ออกมานานเกินไปไม่ได้”
“ใช่ๆๆ คุณรีบกลับไปพักผ่อนเร็วๆ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันทางนี้ ฉันจะสบายดี”
เจตต์รีบพูดขึ้น
นรมนมองบุริศร์และเจตต์ และไม่ได้พูดอะไร หันตัวเดินออกไปจากห้องทำงานทันที
บุริศร์มองเจตต์ แล้วพูดเสียงทุ้ม “นี่นายแก้แค้นฉันเหรอ? กลับครอบครัวฉันสงบสุขใช่ไหม?”
“นายไม่ดีเองต่างหาก กิจจาก็เป็นลูกศิษย์ฉันนะ นายอนุญาตฉันแล้วไม่ใช่เหรอ? นายส่งลูกศิษย์ฉันไปให้คนอื่นแล้ว? ถ้าฉันเป็นนรมน ฉันก็จะโทษนายเหมือนกัน”
เจตต์ไม่ได้ต่ำต้อยไปกว่าบุริศร์เลยในสถานการณ์ปัจจุบัน เขายังคงเป็นเจตต์คนเดิม
บุริศร์พยักหน้าแล้วพูดขึ้น “ได้ ได้เลย”
เห็นนรมนเดินไปไกลแล้ว บุริศร์ก็รีบเดินตามไป
“นรมน คุณฟังฉันอธิบายก่อน”
นรมนขึ้นรถไปอย่างขุ่นเคือง
หลังจากบุริศร์ขึ้นรถแล้ว เห็นนรมนน้ำตาคลอ ก็อดสงสารไม่ได้
“คุณไม่ต้องเสียใจนะ นี่เป็นความตั้งใจของกิจจา ฉันถามเขาแล้ว ตราบใดที่เขายินยอม ฉันจะไม่ให้เขาไป จริงๆ นะ และก็ไม่ได้ปฏิบัติกับเขาแย่เกินไป ยมราชเป็นอาจารย์อาของโพนี่ ตอนแรกฆ่าลูกชายตัวเองตายเพราะโรคซึมเศร้าหลังคลอด ตอนนี้มองกิจจาเป็นลูกชายตัวเอง เธอต้องทำดีกับเขาอย่างแน่นอน”
บุริศร์บอกเหตุผลทีละเรื่องไม่หยุด แต่นรมนไม่มีการตอบสนองอะไร ยังคงเสียใจมาก
“นรมน คุณได้ยินฉันพูดไหม?”
แต่นรมนพูดอย่างเศร้าโศก “มันเป็นเพราะฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน กิจจาจะไม่เป็นแบบนี้”
“อันนี้โทษคุณไม่ได้ ถ้าต้องโทษจริงๆ โทษฉันดีกว่า”
นรมนไม่ได้เถียงอีก แต่เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงไม่เลิกอินกับเรื่องนี้
บุริศร์เห็นเธอเป็นแบบนี้ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี พาเธอกลับบ้าน
หลังจากกลับถึงบ้าน นรมนเพิ่งลงรถ บุริศร์ก็อยากกอดเธอ แต่เธอปฏิเสธ
เธอเดินเข้าบ้านไปทีละก้าว
“หม่ามี้!”
ทันใดนั้นเสียงกานต์ก็ลอยมา
นรมนตกตะลึงเล็กน้อย ร่างเล็กพุ่งออกมาโผเข้าหาอ้อมกอดนรมนทันที
“หม่ามี้ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? หม่ามี้เป็นยังไงบ้าง?”
ดวงตากานต์แดงก่ำ ดูน่าสงสารสุดๆ
หัวใจนรมนอ่อนลงทันที
“หม่ามี้ไม่เป็นอะไร ขอบคุณนะลูกชาย ขอบคุณที่ช่วยหม่ามี้หาแด๊ดดี้ของหนู”
“หม่ามี้ไม่เป็นอะไรก็ดีที่สุดแล้วฮะ แต่กิจจาไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ตอนแรกผมจะตอบตกลงคำขอของผู้หญิงคนนั้น ให้เธอช่วยหม่ามี้ แต่ใครจะไปรู้ว่ากิจจาลอบโจมตีผม ไม่คิดว่าเขาจะลอบโจมตีผม!”
พอกานต์คิดถึงเรื่องนี้ก็โกรธเป็นพิเศษ
กิจจาคนนั้นที่เดิมทีโง่เง่า ทำไมถึงกล้าลอบโจมตีเขาล่ะ? ไม่ใช่แค่นี้ เขายังนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปเมือง A เพียงลำพังอีกด้วย? นี่ควรเป็นสิ่งที่เขาต้องทำสิ
ได้ยินกานต์พูดเรื่องนี้ นรมนก็ยิ่งเสียใจ
“หม่ามี้จะพากิจจากลับบ้านให้ได้”
“จริงเหรอฮะ? หม่ามี้ ผู้หญิงคนนั้นดุมากขนาดนั้น จะต้องปฏิบัติกับกิจจาไม่ดีแน่ๆ หม่ามี้ต้องพากิจจากลับมาให้ได้นะโอเคไหม? เขาเป็นพี่น้องกับผม ผมจะไม่ให้เขาทนทุกข์อยู่ข้างนอก”
ประโยคนี้ของกานต์ทำให้ดวงตาบุริศร์กะพริบเล็กน้อย เขานึกถึงตรินท์ขึ้นมา
ไม่รู้คุณนายตระกูลโตเล็กออกมาตอนไหน ได้ยินกานต์พูด ก็พูดขึ้น “ดูสิ หลานชายฉันยังรู้ว่าห้ามให้พี่น้องตัวเองทนทุกข์อยู่ข้างนอก”
ประโยคนี้อธิบายได้ว่าเป็นความนัยที่แฝงอยู่
บุริศร์เหลือบมองคุณนายตระกูลโตเล็ก คุณนายตระกูลโตเล็กก็มองเขา สายตาสองคนสบกันกลางอากาศ ระเบิดลำแสงที่ต่างกันออกมา
“พี่น้องก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าเป็นพี่น้องแบบไหน และไม่จำเป็นต้องเป็นพี่น้องกัน”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนตกตะลึงนิดหน่อย
หมายความว่าอย่างไร?
ทำไมเธอมักจะรู้สึกว่าระหว่างบุริศร์และคุณนายตระกูลโตเล็กมีความเห็นไม่ตรงกัน
มันคือภาพลวงตาของเธอเหรอ?
“บุริศร์ เป็นอะไร?”
“ไม่มีอะไร คุณขึ้นข้างบนไปพักก่อนเถอะ”
บุริศร์ยิ้มเรียบๆ แล้วพูดกับกานต์ “เด็กแสบ พาหม่ามี้ลูกขึ้นไปพักผ่อนไป เธอเหนื่อยมากแล้ว”