ตอนที่ 651
บทที่ 651 ไม่ได้ต้องการคุณ
October 31, 2026
บทที่ 651 ไม่ได้ต้องการคุณ
หัวใจของบุริศร์ถูกแทงอย่างโหดเหี้ยมจนรู้สึกเจ็บปวด
เขาเคยเป็นที่สำคัญที่สุดของนรมน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นชายอื่นไปแล้วเหรอ？หรือว่าระหว่างตนเองกับนรมนจบลงแล้วจริงๆ ？
ไม่ใช่ว่านรมนจะมองไม่เห็นแววตาที่เจ็บปวดของบุริศร์ เพียงแต่เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไร และจะสามารถอธิบายได้อย่างไร และเมื่ออธิบายไปแล้วจะเป็นอย่างไร？
เธอทำได้เพียงแค่มองบุริศร์ ด้วยแววตายากที่จะเข้าใจ
สุดท้ายบุริศร์ก็ทำไม่ลง
ภายใต้แววตาเช่นนี้ของนรมน เขาจะยังทำอะไรกับปัญญ์ได้อีก มันจะไร้มนุษยธรรมมากเกินไป
ปัญญ์กลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ปีนขึ้นจากด้านหลังของนรมน ต่อยไปที่บุริศร์ทันที
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบในการชกต่อย
เดิมทีบุริศร์ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยกับปัญญ์ แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ชอบแกว่งเท้าเข้าหาเสี้ยน ยั่วยุตนเองอีกแล้ว
และในครั้งนี้บุริศร์เตะปัญญ์ลอยออกไปทันที
“อ๊าก！”
ปัญญ์ร้องด้วยความเจ็บปวด กระเด็นออกไปไกลกว่าร้อยเมตร
นรมนมองบุริศร์อย่างตำหนิ จากนั้นจึงรีบวิ่งไปทางปัญญ์
“โอ๊ย โอ๊ย! ซี่โครงของผมหักหมดแล้ว！เปลหาม！ผมต้องการเปลหาม！ไม่ไหวแล้ว เจ็บจังเลย！”
ปัญญ์ร้องตะโกนหน้าตาบิดเบี้ยว
นรมนเห็นเขาเจ็บปวดเช่นนี้ จึงรีบพยุงเขา
ศีรษะของปัญญ์พิงบนไหล่ของนรมนรนหาที่ตายอีกครั้ง แถมยังโอบเอวของเธอแน่น ตะโกนด้วยความรู้สึกไม่เป็นธรรม “เจ็บๆๆ ！ผมเจ็บ！”
นรมนรู้สึกแย่มากๆ
สำหรับเธอแล้ว บุริศร์ยังถือว่าเป็นคนของตนเอง ตอนนี้บุริศร์ตีปัญญ์จนกลายเป็นแบบนี้ แล้วเธอจะอธิบายกับคมทิพย์อย่างไร？จะไม่ละอายใจต่อปัญญ์ที่ดูแลมานานกว่าหนึ่งเดือนได้อย่างไร？
บุริศร์มองเห็นท่าทางแบบนี้ของปัญญ์ แทบอยากจะเตะเขาให้คว่ำอีกครั้งจริงๆ
ไอ้เด็กคนนี้มันจงใจแน่ๆ
มองเห็นนรมนประคองปัญญ์อย่างเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ บุริศร์ก้าวขึ้นไป
“คุณจะทำอะไร？ผมจะบอกให้นะ ตอนนี้ผมเป็นคนที่บาดเจ็บจนพิการ คุณทำให้ผมบาดเจ็บ แด๊ดดี้ของผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่” ปัญญ์พูดเหมือนเด็ก
บุริศร์ถามอย่างถากถาง “แกเป็นเด็กสามขวบเหรอ？”
“หมายความว่าอะไร？”
“โตขนาดนี้ยังจะขี้ฟ้อง แกเป็นผู้ชายหรือเปล่าเนี่ย？”
บุริศร์นำคำพูดถากถางก่อนหน้านี้ของเขาไม่นานส่งคืนให้แก่ปัญญ์ตามเดิม
ใบหน้าของปัญญ์แดงก่ำ ทำไมถึงไม่สามารถเอาชนะคนตรงหน้าได้เลย
ทันใดนั้นเองเขาก็ซุกเข้าไปในอ้อมแขนของนรมน พูดด้วยความเจ็บใจ “พี่นรมนครับ เขารังแกผม”
“ไม่รู้จักโตสักที”
บุริศร์กลอกตามองบนใส่เขาอีกครั้ง จากนั้นจึงดึงเขาออกมาจากอ้อมแขนของนรมน พาดเขาไว้บนไหล่เดินตรงไปสนามหญ้าหน้าโรงพยาบาล
“โอ๊ยๆๆ คุณช้าลงหน่อยสิ ผมเจ็บนะ！คุณประคองคนเป็นหรือเปล่าเนี่ย？”
ปัญญ์ส่งเสียงโวยวายไม่ยอมหยุด
บุริศร์เพียงแค่มองเขาอย่างไม่แยแสและกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวนรมนจะเหนื่อย แกคิดว่าฉันจะเต็มใจพยุงแกเหรอ？”
“ช่างมันเถอะ หรือเป็นเพราะว่าคุณหึง？ คุณกลัวว่าผมจะฉวยโอกาสครอบครองพี่นรมนอย่างสบาย ๆ ใช่ไหม？ต่างก็เป็นผู้ชาย ใครจะไม่รู้ล่ะ”
ปัญญ์พูดอย่างคนที่ค่อนข้างมีประสบการณ์
บุริศร์ไม่ได้โต้แย้ง
นรมนเห็นทั้งสองคนที่เพิ่งจะทะเลาะกันอยู่ดี ๆ ก็คืนดีกันขึ้นมาในเวลานี้ เธอไม่อาจเข้าใจรูปแบบพฤติกรรมระหว่างผู้ชายไปได้ชั่วขณะ
เพียงแต่เห็นพวกเขาสองคนเดินออกไปไกล นรมนจึงรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
คุณหมอเพิ่งจะออกมาจากห้องผู้ป่วยของกานต์ ก็มองเห็นบุริศร์พยุงปัญญ์มาจากด้านหลังโรงพยาบาล ก็นึกถึงคำพูดของกานต์ขึ้นมา คุณหมอหยุดก้าวเดินชั่วคราว
“ประธานบุริศร์ มีอะไรให้ช่วยไหม？”
“ช่วยดูให้ผมหน่อย”
บุริศร์ส่งปัญญ์ให้แก่คุณหมอ
คุณหมอมองบุริศร์ พบว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ก็ยิ้มออกมาทันที และรับตัวปัญญ์มา
ปัญญ์ตะโกนไปทางด้านหลังอย่างไม่ยินยอม “พี่นรมน พี่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนผม ผมกลัวเข็มฉีดยา”
นรมนรีบพยักหน้า กลับถูกบุริศร์ดึงข้อมือเดินออกไปทันที เขาเดินไปพลางพร้อมพูดกับปัญญ์ว่า “แกควรจะหย่านมได้แล้ว”
“บุริศร์ คุณมันระยำ ！”
ปัญญ์กัดฟันกรามอย่างโมโห เขาไม่สามารถทำอะไรบุริศร์ได้เลย จึงทำได้เพียงปล่อยให้คุณหมอพาเขาเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
นรมนเมื่อถูกบุริศร์จับสองมือเอาไว้ จึงเริ่มดิ้นอย่างไม่รู้ตัว กลับได้ยินบุริศร์บอกว่า “ ต้องการหย่า ทางที่ดีตอนนี้ฟังผมก่อน”
การเคลื่อนไหวของนรมนหยุดลงทันที จากนั้นก็เงียบลง
เดิมทีนี่คือผลลัพธ์ที่บุริศร์ต้องการ แต่เห็นเธอเชื่อฟังจริงๆ ก้นบึ้งหัวใจของบุริศร์ระเบิดความโกรธออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ นึกถึงความสนิทสนมกลมเกลียวของนรมนกับปัญญ์ ความโกรธที่ติดอยู่ข้างใน แทบจะแผดเผาตัวของเขาเอง
“คุณอยากจะหย่ากับผมจนรอแทบไม่ไหวแล้วเหรอ？”
นรมนนิ่งไปอีกครั้ง จากนั้นจึงพยักหน้า
สีหน้าของบุริศร์ดูน่าเกลียดสุดๆ
“ถ้าผมบอกว่าผมเสียใจ ผมไม่ต้องการหย่าล่ะ？”
นรมนเงยหน้าขึ้นทันที เหมือนจะคิดไม่ถึงว่าบุริศร์จะพูดแบบนี้
บุริศร์พูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น “อย่ามองผมแบบนั้นสิ สำหรับคุณผมไม่เคยมีหลักการที่ยึดถือ ผมเคยคิดว่าคุณจะไม่สามารถข้ามปัญหานี้ไปได้เพราะเรื่องของคุณย่าของคุณ ดังนั้นผมจึงต้องการหย่า ผมช่วยให้คุณสมหวัง แต่ผมยอมรับว่าการหย่าไม่ได้หมายความว่าผมจะปล่อยคุณไป ผมรู้ว่ามันยากมากที่จะให้คุณยอมรับผมใหม่ แต่ผมไม่กลัว ผมยังมีเวลาทั้งชีวิตรอคอยคุณกลับมา แต่นรมน ผมไม่อยากเห็นคุณใกล้ชิดสนิทสนมกับชายอื่น คุณเป็นของผม！”
เขาจับไหล่ของนรมนอย่างกังวล ด้วยแรงอันหนักหน่วง จนทำให้นรมนรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย
นรมนขมวดคิ้ว พูดด้วยภาษามือ “ฉันหย่ากับคุณ ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น”