บทที่ 657 ยังคงเป็นรสชาติเดิม

บทที่ 657 ยังคงเป็นรสชาติเดิม

หลังจากบุริศร์ออกมา ก็รู้สึกว่าตนเองด้อยกว่าเล็กน้อย ทำไมแค่ให้นรมนดุด่าสักทีความโกรธก็หมดไป？

เห็นชัดเจนว่าเธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ใช้ภาษามือ แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของภาษามือเธอด้วยซ้ำ แต่จากการแสดงออกของเธอบุริศร์ก็รู้ว่านรมนไม่พอใจ

ภรรยาไม่มีความสุข ผลลัพธ์ที่ตามมาจะร้ายแรงมาก

เขาไม่สนว่าคนอื่นจะมองเขาอย่างไร อาจจะพูดว่าเขากลัวเมีย จึงได้เดินคอตกออกมา

แต่หลังจากออกมา ความโกรธของบุริศร์ก็ไม่เหลือแล้ว ในเมื่อไม่สามารถโมโหใส่นรมนได้ งั้นผู้เชี่ยวชาญเศษสวะที่ก่อให้เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นก็ซวยไปแล้วกัน

บุริศร์หยิบมือถือโทรหาพฤกษ์

“ไม่ว่านายจะใช้วิธีอะไร ฉันต้องการให้ผู้เชี่ยวชาญเศษสวะคนนั้นเข้าคุก อีกอย่าง ถึงแม้จะเข้าไปแล้ว ก็อย่าทำให้มันอยู่ในนั้นอย่างมีความสุข”

เมื่อพฤกษ์ได้รับคำสั่งก็รู้ว่า ผู้เชี่ยวชาญคนนี้ทำให้บุริศร์ไม่พอใจแน่นอน เขาไม่ได้พูดอะไร ทำตามคำสั่งโดยตรง

นรมนถูกส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินไม่นาน คมทิพย์กับปัญญ์ก็รีบมา

พวกเขามองเห็นบุริศร์นั่งอยู่ตรงทางเดินด้านนอก จึงรีบถามว่า “นรมนเป็นอย่างไรบ้าง？”

บุริศร์มองพวกเขา และตอบกลับไปอย่างเย็นชา “เป็นอย่างไรบ้าง？พวกเธอยังเป็นห่วงอยู่ด้วยเหรอ？พวกเธอทำมาเป็นพูดเป็นห่วงนรมนมาก คิดไม่ถึงว่าจะปล่อยให้เธอก่อเรื่องแบบนี้！พวกเธอรู้หรือเปล่า อาการแพ้สามารถถึงตายได้เลยนะ！”

ปัญญ์ถูกด่าไม่กล้าตอบกลับไปสักคำ

เขารู้ว่านรมนมีแผน แต่ไม่คิดว่าแผนของนรมนจะเป็นเช่นนี้

“จะตะโกนทำไม？เสียงของนายดังมากเลยใช่ไหม？มีฝีมือมีความสามารถ ทำไมนายไม่ทำให้ผู้เชี่ยวชาญคนนี้หายไปจากเมืองBเลยล่ะ？”

แค่พูดถึงตรงนี้ บุริศร์ก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

“ฉันขัดขวางไม่ให้มันมาที่นี่แล้ว ใครกันล่ะที่เป็นคนส่งเที่ยวบินพิเศษไปรับมันมา？ทำร้ายคนของฉันที่รอตรงทุกปากทางจนรออย่างเสียเปล่า”

ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ ปัญญ์กระแอมไอออกมาอย่างไม่สบายใจ จากนั้นจึงรีบหันหน้าหนีไป

คมทิพย์เข้าใจทันที ดูเหมือนปัญญ์ไปยืมตัวมา

เพียงแต่ถึงแม้จะเป็นแบบนี้แล้วยังไงล่ะ？

คมทิพย์ยังคงพูดอย่างไม่ยอม “ถึงแม้พวกเราจะไปรับมาเขาแล้วยังไงล่ะ？พวกเราไม่ได้ทำเพื่อนรมนหรือไง？หรือว่านายอยากให้เธอเป็นใบ้ไปตลอดชีวิต？ใช่สิ นรมนกลายเป็นใบ้ที่ตระกูลโตเล็กไม่ใช่เหรอ？”

ประโยคนี้เหมือนกริชที่แหลมคม กรีดเข้าไปในหัวใจของบุริศร์ทันที จนเลือดสด ๆ หยดลงมา

เขาเงียบไปโดยพลัน

ปัญญ์รู้สึกว่าคมทิพย์พูดเกินไปแล้ว จึงรีบดึงข้อมือของเธอเอาไว้ และพูดเสียงเบาว่า “พี่ พอเถอะ”

“พออะไรกัน ？คนอื่นรังแกยังไม่ยอมพูดอะไร นี่แกกลัวเขาขนาดนี้เลยเหรอ？หรือการที่โดนเขาต่อยให้สองหมัด มันทำให้ความกล้าของแกหายไปหมดแล้ว？”

คมทิพย์โมโหสุด ๆ

แค่มองเห็นบุริศร์ก็รู้สึกโมโห

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลนรมนเป็นอย่างดี จะให้ชีวิตที่ดีที่สุดแก่นรมน ตอนนั้นเธอจะวางใจมอบนรมนให้เขาได้อย่างไร？

แต่ทว่าตอนนี้ คนดีกลับกลายเป็นแบบนี้ในวันนี้ แถมเขายังทำเสียงดังต่อหน้าเธออย่างไม่ละอายใจ

คมทิพย์ยิ่งคิดยิ่งโมโห จึงพูดออกไปว่า “คุณรีบไปเถอะ อย่ามาอยู่ตรงนี้ให้นรมนเจ็บปวดอีกเลย”

บุริศร์โตมาขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนไล่ แต่เขากลับรู้สึกสิ้นหวังจนพูดโต้แย้งกลับไปไม่ออก

ในขณะนั้นเอง นรมนก็ถูกเข็นออกมา

“คุณหมอ เธอเป็นอย่างไรบ้างคะ？”

คมทิพย์รีบวิ่งเข้าไปหาทันที จงใจดันบุริศร์ไปด้านหลัง ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้

บุริศร์ขมวดคิ้วแน่น แต่กลับไม่ได้ทำอะไรคมทิพย์ เพราะถึงอย่างไรเธอก็จริงใจกับนรมน

ปัญญ์มองเห็นบุริศร์เป็นแบบนี้ ก็อดรู้สึกเห็นใจเขาขึ้นมาไม่ได้

บุริศร์รู้สึกอัดอั้นตันใจจริง ๆ

เขาตกอยู่ในจุดที่ถูกคนเห็นใจตั้งแต่เมื่อไหร่？แถมยังถูกเด็กที่อายุน้อยกว่าตนเองเห็นใจ จนรู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่ง แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เมื่อคุณหมอมองเห็นบุริศร์ ก็นิ่งไปชั่วคราวอย่างไม่รู้ตัว แต่ยังคงรีบตอบคมทิพย์กลับไปอย่างรวดเร็ว

“คุณนรมนปลอดภัยดี ถึงแม้เธอจะดูค่อนข้างน่าเป็นห่วง แต่ตัวของคุณนรมนเองรู้ดี รับประทานของที่แพ้ไปนิดเดียว และมาได้ทันเวลามาก ตอนนี้จะไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง หลังจากนี้ให้ดื่มน้ำเยอะ ๆ ระวังอย่ารับประทานของพวกนั้นอีกก็พอ”

ได้ฟังคุณหมอพูดแบบนี้ คมทิพย์กับปัญญ์และบุริศร์พวกเขาต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อนรมนถูกเข็นเข้าห้องพักผู้ป่วย บุริศร์ก็ไม่อยู่แล้ว

คมทิพย์พูดด้วยความโกรธ “แกดูสิ นี่เรียกว่าเป็นห่วงนรมนเหรอ？ก็แค่ทำเป็นเอาหน้าจริง ๆ ผู้ชายแบบนี้อย่าไปสนใจ ฉันจะบอกแกให้นะ อย่าไปยืนอยู่กับเขาอีกได้ยินไหม？ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าพี่ไม่ยอมแยกแยะกับแกน้องชายคนนี้ ”

ปัญญ์ไม่กล้าพูดออกมาสักคำ

ตอนนี้คมทิพย์แผ่รังสีไปทั่ว เขาปิดปากไว้จะดีที่สุด

คมทิพย์มองนรมนที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย กล่าวอย่างโมโหจนแทบหายใจไม่ทันว่า “วุ่นวายจริง ๆ เพื่อคนที่ไร้ค่าคนหนึ่งคนต้องทรมานตัวเองแบบนี้ ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แกก็อีกคน ก่อเรื่องวุ่นวายตามไปด้วย นี่ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ แกจะทำอะไรทันไหม！”

ปัญญ์รู้สึกคับข้องใจ แต่ไม่กล้าอ้าปากพูดออกมา

ในไม่ช้านรมนก็ฟื้นขึ้น เมื่อมองเห็นคมทิพย์กับปัญญ์อยู่ข้างกาย ก็มองไปด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว เมื่อไม่พบบุริศร์ ดวงตาก็ปรากฏความผิดหวังเล็กน้อย

คมทิพย์เห็นสีหน้าของเธอชัดเจน จึงยื่นนิ้วมือออกไปจิ้มตรงหน้าผากของนรมนและถามอย่างโมโหว่า “มองอะไร？เธอยังคาดหวังให้เขาอยู่ตรงนี้เหรอ？หรือจะบอกว่าที่เธอทรมานตัวเองแบบนี้เพื่อจงใจให้เขารู้สึกสงสาร？นรมน ถ้าเธอกล้าพูดว่าใช่ เชื่อไหมว่าฉันจะฟาดเธอเลยนะ”

นรมนหัวเราะก๊ากออกมา

เธอทำภาษามือ “ฉันไม่เป็นอะไร เธอก็น่าจะรู้ว่า ฉันทำเรื่องต่าง ๆ อย่างมีขอบเขต”

“มีขอบเขตกะผีสิ！มีขอบเขตยังเป็นแบบนี้ ถ้าไม่มีขอบเขตเธอยังคิดจะทำอีกเหรอ？”

เผชิญหน้ากับการตำหนิของคมทิพย์ นรมนเอาแต่เงียบลูกเดียว เธอรู้ว่าตอนนี้ตนเองพูดอะไรออกไปก็จะโดนด่าทันที ดังนั้นเธอจึงหยุดฟัง