บทที่ 662 วันนี้ผมจะร้องเพลงให้คุณเพลงหนึ่ง

บทที่ 662 วันนี้ผมจะร้องเพลงให้คุณเพลงหนึ่ง

นลิน？

ทั้งสองไม่คาดคิดว่าจะบังเอิญเจอนลินที่นี่！

ตอนแรกนลินถูกบุริศร์บังคับส่งออกไปจากเมืองชลธี เล่ากันว่าส่งออกไปต่างประเทศ ทำไมตอนนี้จึงมาปรากฏตัวที่นี่？

เห็นได้ชัดว่า นลินก็เห็นนรมนกับบุริศร์เหมือนกัน

สำหรับนรมน นลินมีความเคียดแค้น แต่สำหรับบุริศร์ เธอรักแต่ไม่อาจได้ครอบครอง

วันนี้ได้เจอพวกเขาทั้งสอง นลินก็แปลกใจเช่นกัน

นับว่าบุริศร์มีปฏิกิริยาอย่างรวดเร็ว

“ไป！พวกเราไปเลือกบริษัททัวร์อื่นเถอะ”

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม การได้มาเจอกับนลินที่นี่ บุริศร์ก็ไม่ต้องการใช้บริษัททัวร์นี้กับนรมนอีก

นลินเรียกพวกเขาเอาไว้

“ประธานบุริศร์ คุณนายบุริศร์ ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะคะ！”

นลินยิ้มกว้าง ไม่เหมือนกับท่าทางเมื่อก่อนที่เมืองชลธี

นรมนอดไม่ได้ที่จะปลงกับสิ่งต่าง ๆ บนโลกที่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะได้มาพบกันที่นี่ และในวันนี้ เธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะกล่าวทักทายนลิน

บุริศร์ดึงนรมนไปไว้ด้านหลังเพื่อปกป้องทันที และเอ่ยถามอย่างเย็นชา“ฉันจำได้ว่าเธออยู่ต่างประเทศ ใครใช้ให้เธอกลับมา？”

“ประธานบุริศร์ ท่านช่างชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่จริง ๆ ที่นี่ยูนนาน ไม่ใช่เมืองชลธี นี่ท่านยังต้องการแบนฉันต่ออีกเหรอคะ？ในต่างประเทศ ฉันไม่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิต และภาษาก็ไม่เหมือนกัน ประธานบุริศร์ต้องการให้ฉันอดตายอยู่ที่ต่างประเทศเหรอคะ？”

คำพูดของนลินเหมือนเป็นการฟ้องร้อง

บุริศร์กล่าวอย่างไม่แยแส“ฉันจำได้ว่าฉันให้เงินเธอไปก้อนหนึ่งแล้ว เงินก้อนนั้นถ้าใช้ให้ดี สามารถอยู่ได้ถึงอายุหกเจ็ดสิบปี”

“ประธานบุริศร์ ความหมายของท่านในตอนนั้นคือต้องการให้ฉันออกไปจากชีวิตพวกท่าน ไม่ทำลายชีวิตของพวกท่าน ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่ก็เหมือนกัน ถ้าพวกท่านไม่มา ชีวิตนี้พวกเราก็คงไม่ได้มาพัวพันกันอีก พูดมาถึงตรงนี้ ฉันยังต้องขอบคุณประธานบุริศร์ เงินที่ท่านมอบให้ฉันเพียงพอที่จะให้ฉันซื้อบ้านที่นี่ได้ และยังสามารถเปิดบริษัททัวร์เล็กๆ พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้อีก ก็ไม่เลวนะคะ เป็นอย่างไรบ้าง？ประธานบุริศร์กับคุณนายบุริศร์มาเที่ยวที่นี่เหรอคะ？”

ราวกับว่านลินจะลืมเรื่องทุกอย่างก่อนหน้านี้ไปแล้ว ดูเข้าถึงได้ง่ายเป็นพิเศษ

นรมนนึกถึงเรื่องทุกอย่างในตอนแรก ก็ค่อนข้างรังเกียจ

เธอหันตัวเดินไป

บุริศร์เห็นนรมนเดินไป จึงเอ่ยอย่างไม่แยแส“เปิดร้านของเธอเองให้ดีเถอะ ส่วนพวกเรามาทำอะไร ไม่ใช่กงการของเธอ”

พูดจบ เขาก็รีบตามนรมนไปอย่างรวดเร็ว

“นรมน รอด้วย！”

บุริศร์รู้ นรมนอาจจะนึกถึงความทรงจำที่ไม่มีความสุขเมื่อก่อนขึ้นมา เขารีบกล่าวว่า：ถ้าคุณไม่โอเค ผมจะส่งคนไปเอาตัวเธอออกไป รับรองเลยว่าเธอจะไม่มาขวางหูขวางตาคุณ”

นรมนได้ยินบุริศร์พูดเช่นนี้ จึงหยุดเดินทันที

นลินออกไปจากชีวิตของพวกเขานานแล้ว ตอนนี้อาศัยอยู่ที่นี่ก็ถือว่าโอเค ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามาที่นี่ อาจจะเป็นอย่างที่นลินพูดจริงๆ ชีวิตนี้พวกเขาจะไม่มีวันได้มาพัวพันกัน

คิดถึงตรงนี้ นรมนถอนหายใจอย่างโล่งอก และกล่าวด้วยภาษามือว่า“ไม่เป็นไร ฉันแค่อยากออกมาเดินเฉย ๆ ”

“พวกเราเปลี่ยนบริษัททัวร์กันเนอะ？”

“ค่ะ！”

นรมนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ทิ้งเรื่องนี้ออกไปจากสมอง เพียงแต่บุริศร์กลับให้พฤกษ์ติดต่อว่ามีคนของพวกเขาอยู่ในยูนนาน ถ้าหากมี ให้ส่งคนมาตามดูนลิน

เขายังไม่วางใจนลิน

นลินไม่กลับไปหาพวกเขาที่เมืองชลธี ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่เก็บความเกลียดชังไว้ในใจ บุริศร์ยังจำได้ว่าตอนนั้นนลินถูกตนเองส่งออกไปอย่างไร

เหตุผลที่เธอไม่กลับมา อาจเพราะตอนนี้ตนเองยังไม่มีความแข็งแกร่ง

วันนี้เขากับนรมนมาที่นี่ตัวเปล่า ใครจะรู้ว่าที่นี่นลินมีความช่วยเหลือจากภายนอกหรือเปล่า？

ถ้าเธอต้องการต่อต้านนรมนจริงๆ เขาไม่ต้องการอยู่นิ่งเฉยเกินไป

หลังจากพฤกษ์ฟังจบ ก็เริ่มจัดแจงคนอย่างรวดเร็ว

ที่นี่ไม่มีคนของตระกูลโตเล็ก แต่มีคนของอาณาจักรรัตติกาล

หลังจากพฤกษ์บอกเรื่องนี้กับบุริศร์ บุริศร์ก็เงียบไปพักหนึ่ง

ตอนนี้กิมจิเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างของอาณาจักรรัตติกาล และในตอนแรกกิมจิถูกคุณนายตระกูลโตเล็กสั่งให้ปฏิบัติต่อนรมนอย่างไร บุริศร์ยังคงจำได้ขึ้นใจ

วันนี้เขากลับไม่กลัวว่ากิมจิจะทำอะไรนรมน แต่เขากลัวว่านรมนจะไม่อยากเจอกิมจิ

เนื่องจากนรมนเป็นคนที่ไม่สามารถให้อภัยคนที่หักหลังได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกิมจิบีบบังคับจนคุณนายทวีทรัพย์ธาดาถึงแก่ชีวิต

แต่ตอนนี้ถ้าปล่อยให้นลินทำอะไร บุริศร์ก็ไม่อาจยอมได้เช่นกัน

คิดอยู่สักพักหนึ่ง เขาจึงกล่าวว่า“บอกกิมจิให้ส่งคนมาที่นี่ แต่อย่าให้นรมนรู้ถึงการมีอยู่ของเขา ในกรณีที่นรมนเกิดอันตรายเพราะการมีอยู่ของเขา ฉันจะยุบอาณาจักรรัตติกาลอย่างไม่สนใจทุกอย่าง ถึงแม้จะคู่ควรกับตระกูลโตเล็กจริง ๆ ฉันจะไม่ลังเลเลย”

คำพูดของบุริศร์หนักแน่น พฤกษ์รู้ถึงความสัมพันธ์ของคุณและโทษในนั้นไปโดยปริยาย

เขานำคำพูดเหล่านี้ส่งต่อให้กับกิมจิทันที

แน่นอนว่านรมนไม่ได้ยินสิ่งเหล่านี้ เนื่องจากบุริศร์ไม่อยากให้เธอรู้

เธอแค่รู้ว่าเขาคุยโทรศัพท์ ส่งวีแชท และไม่รู้ว่ากำลังยุ่งกับอะไร แต่เธอสามารถเดาออกได้อยู่บ้าง

ในเมื่อที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของบุริศร์ หลังจากเจอกับนลิน เขาต้องการจัดการอะไรที่ยังสามารถเข้าใจหรือให้อภัยได้