บทที่ 663 ไกด์คนนี้มีปัญหา

บทที่ 663 ไกด์คนนี้มีปัญหา

ในแววตาของบุริศร์เต็มไปด้วยความรัก เสียงเพลงที่ร้องก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง ทำให้ผู้หญิงทั้งรถกรีดร้องขึ้นมาทันที

ในสายตาของนรมนกลับมีเพียงแค่บุริศร์

เขาร้องเพลงให้เธอ！

นี่เป็นเรื่องที่แต่ก่อนเธอไม่แม้แต่จะกล้าคิด

เธอยิ้ม พร้อมกับมีน้ำตาคลอเบ้า

หลังจากบุริศร์ร้องเพลงเสร็จ ทั้งรถก็มีความคึกคัก

เขาพูดกับนรมนต่อหน้าทุกคน“คุณภรรยา ผมรักคุณ เรื่องที่โรแมนติกที่สุดในชีวิตของผมคือการได้แก่เฒ่าไปช้า ๆ พร้อมกับคุณ”

ประโยคนี้ทำให้นรมนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว โผเข้าสู่อ้อมแขนของบุริศร์น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจ

“จูบเลย！จูบเลย！จูบเลย！”

ผู้คนโดยรอบเริ่มหยอกล้อ

นรมนรู้สึกเขินอายทันที

เธอเหมือนนกกระจอกเทศขดอยู่ในอ้อมแขนของบุริศร์ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมโผล่หน้าออกมา

บุริศร์ยิ้มเหมือนเด็กได้รับรางวัล ประคองใบหน้าของนรมน ค่อย ๆ ก้มหน้าลงไป

นรมนรู้สึกว่าหัวใจของตนเองเต้นแรงมากขึ้น เหมือนสามารถหลุดออกมาจากทรวงอกได้ทุกเมื่อ

อาการใจเต้นโครมครามนี้แปดปีเพิ่งจะมีให้เห็น เป็นอาการใจเต้นของเด็กสาว คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะทำให้เธอมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เธอเห็นใบหน้าของบุริศร์ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนสุดท้ายมาประกบริมฝีปากสีแดงของเธอ

นรมนรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปทั้งตัว เซลล์ทั่วร่างกายต่างร้องตะโกน กระโดดโลดเต้น

ภายในรถส่งเสียงชมเชยอีกครั้ง

นรมนรีบผลักบุริศร์ลงไปนั่ง ใบหน้าร้อนผ่าว

เห็นนรมนเหมือนแสงแดดยามเช้า บุริศร์นั่งลงข้างเธออย่างพึงพอใจ กลิ่นอายที่คุ้นเคยโอบล้อมทุกประสาทสัมผัสของนรมนทันที

กิจกรรมอื่น ๆ บนรถยังคงดำเนินต่อไป แต่สำหรับนรมนนั้นไม่มีสมาธิฟังแล้ว

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น ในสมองของเธอมีแต่จูบอันลึกซึ้งเมื่อสักครู่นี้

เธอจับชายเสื้อของตนเองแน่น บิดไปบิดมาเหมือนกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ท่าทางน่ารักเช่นนี้บุริศร์เห็นแล้วรู้สึกพึงพอใจ

บุริศร์กุมมือของนรมนเอาไว้ ในครั้งนี้ นรมนไม่ดิ้นหนี ความรู้สึกของการจับมือกันเหมือนในวันก่อนทำให้ทั้งสองคนรู้สึกว่าเวลานี้จะคงอยู่ตลอดไป

ในระหว่างการเดินทางมีความน่าเบื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการท่องเที่ยวในยูนนาน ส่วนมากจะใช้เวลาอยู่บนรถ

หลังจากเกมตอนแรกเริ่ม หลายคนเริ่มง่วงนอน ไกด์จึงให้พวกเขาพักผ่อน หลับตานอนสักพัก รอถึงที่หมายจะเรียกพวกเขา

นรมนอิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของบุริศร์ รู้สึกง่วงอยู่บ้าง

“นอนเถอะ มีผมอยู่ด้วย”

บุริศร์กล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน

นรมนเหลือบมองเขา รู้ว่าอันที่จริงบุริศร์ก็เหนื่อยมาก แต่ยังห่วงใยความรู้สึกของเธอ

เธอกล่าวด้วยภาษามือว่า“นอนด้วยกันเถอะ นี่คือบนรถทัวร์ ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก เมื่อคืนคุณไม่ได้พักผ่อน ใช้โอกาสนี้นอนหลับดีกว่า”

บุริศร์กุมมือของเธออีกครั้ง และกล่าวเสียงเบาว่า“ออกมาข้างนอกต้องระมัดระวังสักหน่อย ถึงอย่างไรต่างก็เป็นคนไม่รู้จักกันมารวมกลุ่มชั่วคราว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ก็จะมีเวลาตอบสนอง ผมไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ง่วงเลย คุณรีบนอนเถอะ ถ้าพลังงานไม่เพียงพอ เดี๋ยวจะทำอะไรไม่ได้นะ”

นรมนรู้ว่าบุริศร์พูดถูกต้อง แต่เธอยังคงเป็นห่วงร่างกายของบุริศร์

“งั้นคุณนอนก่อนดีไหม ฉันจะดูแลให้ รอคุณตื่นฉันค่อยหลับ”

นรมนแสดงความต้องการของตนเอง

เห็นนรมนเป็นห่วงตนเองเช่นนี้ บุริศร์คิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี

เขาส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า“ผมไม่ง่วงจริง ๆ คุณรีบนอนเถอะ หลับตาลงได้แล้ว ไม่งั้นผมจะจูบคุณนะ”

ประโยคนี้ทำให้นรมนอายจนหน้าแดง

เธอรีบมองไปรอบ ๆ เห็นคนอื่นก็หลับตาพักผ่อน มองดูแล้วเหมือนไม่ได้ฟังพวกเขาพูดคุยกัน จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

มิฉะนั้น คงทำให้คนที่ได้ฟังรู้สึกอาย

เธอถลึงตาใส่บุริศร์อย่างไม่พอใจ สุดท้ายก็ไม่อาจเปลี่ยนใจบุริศร์ได้ แต่ยังคงซบไหล่เขาหลับไป

รถกำลังขับอยู่บนทางด่วน จู่ ๆ ก็เกิดสั่นสะเทือนขึ้น ตามมาด้วยการเบรกอย่างกะทันหัน จนทุกคนตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล

บุริศร์รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

เขาปลุกนรมน

นรมนมองไปรอบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ และมองไปที่บุริศร์

เขาก้มไปที่ข้างหูของเธอ และกระซิบว่า“น่าจะมีเรื่องบางอย่าง เก็บของให้เรียบร้อย อีกสักพักพวกเราจะแยกจากกลุ่มนี้”

“แยก？”

นรมนรู้สึกสงสัย

ถ้าแยก เงินที่พวกเขาจ่ายไปก็สูญเปล่า

ราวกับรู้ว่านรมนกำลังคิดอะไร บุริศร์ใช้เสียงที่ได้ยินแค่เพียงสองคนกระซิบว่า“ที่นี่ดูรกร้างเกินไป แถมยังห่างไกลจากชุมชน รถจอดลงอย่างกะทันหัน แต่ไม่มีอุบัติเหตุทางการจราจรอะไร นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย คุณแค่ฟังผมพูดก็พอ เงินเล็กน้อยจำนวนนั้นไม่มีค่าอะไรสำหรับพวกเรา”

เห็นบุริศร์พูดแบบนี้ นรมนจึงมองไปรอบ ๆ จริงด้วย ที่นี่ดูเปลี่ยวสุด ๆ

นรมนพยักหน้าทันที

มีคนเริ่มไถ่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ไกด์ตอบว่าเกิดปัญหาขึ้นกับรถเล็กน้อย ให้พวกเขาอดทนรอคอยสักประเดี๋ยว คนขับรถจะลงไปตรวจสอบ

ในตอนนี้ บุริศร์ลุกขึ้นและกล่าวว่า“พวกเราอยากไปห้องน้ำสักหน่อย รถขับมาตั้งนาน อั้นจนไม่ไหวแล้วเนี่ย”

“ใช่ ๆ ๆ พวกเราจะลงไปห้องน้ำ”

คนอื่น ๆ ก็เริ่มพูดคล้อยตามกัน

ไกด์มองเวลา รถขับมาได้สามชั่วโมงกว่าแล้ว จึงพยักหน้าและกล่าวว่า“ได้ ทุกคนลงไปหาห้องน้ำ แต่รีบกลับมาให้เร็วนะ รถของพวกเราจะซ่อมเสร็จก็ต้องซ่อมเสร็จ”

“เข้าใจแล้ว”