บทที่ 664 ฟังคุณภรรยา

บทที่ 664 ฟังคุณภรรยา

บุริศร์มองนรมน และตอบด้วยรอยยิ้ม“แต่ก่อนคุณอยากไปที่ไหน พวกเราจะไปที่นั่น เพียงแต่พวกเราจะไปกันเอง”

“เพราะอะไรเหรอ？”

นรมนสงสัยมาก

ในเมื่อที่นี่ไม่ใช่เมืองชลธี ดินแดนกว้างใหญ่ไพศาลที่มีทรัพยากรมากมาย พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ที่ไหน ดังนั้นจึงเลือกใช้บริษัททัวร์

ตอนนี้บุริศร์บอกว่าพวกเขาจะไปกันเอง นรมนจึงไม่เข้าใจ

บุริศร์อธิบายเสียงเบา“ถ้าไม่ได้บังเอิญเจอนลิน พวกเราจะทำอะไรก็ได้ แต่บังเอิญเจอนลินไปแล้ว พวกเราต้องเตรียมป้องกันสักหน่อย เธอทำบริษัททัวร์ ต้องมีการติดต่อกับบริษัททัวร์เหล่านี้แน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเบื้องบนสนับสนุนการพัฒนาการท่องเที่ยวของที่นี่ เธอผ่านเบื้องบนได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เหตุการณ์เมื่อสักครู่ รถเสียจริง หรือพวกเขามีอุบายอะไร พวกเราเองก็ไม่รู้แน่ชัด การหลีกเลี่ยงอันตรายเป็นหนทางเดียวที่ดีที่สุดของพวกเรา”

ได้ฟังบุริศร์พูดแบบนี้ นรมนถึงจะเข้าใจ

อยู่ข้างกายบุริศร์ นรมนเคยชินกับการไม่ใช้ความคิดไปแล้ว

เฮ้อ！

นี่เป็นนิสัยที่ไม่ดีเลย！

นรมนแอบคิดในใจ

เสียงด้านล่างค่อยๆ เบาลง จนสุดท้ายก็เงียบไป

บางทีคนพวกนั้นอาจคิดไม่ถึงว่าบุริศร์กับนรมนจะขึ้นมาบนภูเขา หรือพวกเขาอาจไม่คาดหวังให้การเดินทางล่าช้า ไม่ว่าอย่างไรก็ตามพวกเขาไปแล้ว

นรมนหิวน้ำ แต่เมื่อจะหยิบน้ำขึ้นมาก็นึกได้ว่า กระเป๋าวางอยู่บนรถ

ตอนนี้พวกเขาไม่มีอาหารและน้ำ อยู่ห่างไกลจากผู้คน ควรจะทำอย่างไรดี？

บุริศร์มองริมฝีปากแห้งของนรมน จึงหยิบน้ำขวดเล็กออกมาจากกระเป๋าและส่งให้

“ดื่มสักหน่อย เติมน้ำให้ร่างกาย”

นรมนอึ้งไปหมด

ทำไมเขาถึงมีน้ำดื่ม？

ทันใดนั้นนรมนจำได้ว่าหลังจากเจอนลิน ตอนที่กำลังจะขึ้นรถ บุริศร์ซื้อน้ำสองขวด

และเธอดื่มหมดไปขวดหนึ่งแล้ว เธอไม่เห็นน้ำของบุริศร์ คิดว่าเขาใส่ไว้ในกระเป๋า หรืออาจจะดื่มหมดแล้ว นึกไม่ถึงว่าบุริศร์จะเก็บไว้ในกระเป๋า

สามารถพูดได้ว่า ตั้งแต่ตอนนั้น บุริศร์ก็เตรียมป้องกันไว้แล้ว

นรมนศรัทธาในความรอบคอบของบุริศร์เป็นอย่างยิ่ง

เห็นบุริศร์ก็มีท่าทางกระหายน้ำ นรมนจึงส่งขวดน้ำให้แก่เขา

คุณแบกฉันขึ้นภูเขา เสียพลังงานไปมากกว่าฉัน และยังสูญเสียน้ำไปอย่างรวดเร็วอีกด้วย คุณดื่มเถอะ”

มองเห็นภาษามือของนรมน บุริศร์ตอบด้วยรอยยิ้ม“ผมไม่ดื่ม คุณดื่มเถอะ เส้นทางแค่นี้สำหรับผมไม่มีปัญหา”

นรมนรู้ บุริศร์กำลังปลอบโยนเธอ

ตอนนี้มีน้ำเพียงขวดเดียว ถ้าลงไป ยังไม่รู้ว่านานแค่ไหนถึงจะเจอรถผ่านมาแถวนี้ ถ้าพวกเขาเดินเท้า น้ำขวดนี้จะมีค่าอย่างยิ่ง

บุริศร์ต้องการประหยัดเพื่อให้เธอดื่มแน่นอน

นรมนเปิดขวดน้ำออกอย่างดื้อรั้น จากนั้นจึงวางไว้ที่มุมปากของบุริศร์ ความหมายชัดเจนคือ ถ้าบุริศร์ไม่ดื่ม เธอก็ไม่ปล่อยมือ

เห็นนรมนยืนกรานเช่นนี้ ในใจของบุริศร์รู้สึกอบอุ่น สุดท้ายจึงยอมดื่มหนึ่งคำและส่งให้ กล่าวว่า“เอาล่ะ คุณรีบดื่มเถอะ ดื่มหมดก็ไม่เป็นไรนะ ผมดูแผนที่บนมือถือแล้ว มีร้านค้าอยู่ไม่ไกล พวกเราสามารถไปซื้อน้ำดื่มที่นั่นได้”

ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ ถึงนรมนจะดื่มเข้าไปหลายคำ เพียงแต่เพราะร้อนอบอ้าวเกินไป ดื่มไปหลายคำก็ไม่มีประโยชน์

เธอกลับเก็บขวดน้ำลง

“เป็นอะไรไป กระหายน้ำก็ดื่มไปสิ ไม่ได้บอกคุณแล้วหรือไง？ไม่ไกลจากนี้มีร้านค้า ถึงแล้วค่อยซื้ออีก”

นรมนกลับส่ายหน้าและกล่าวด้วยภาษามือว่า“เหลือไว้เถอะ คุณก็พูดเอง ไม่ไกลจากนี้มีร้านค้าอยู่ ดังนั้นอดทนสักหน่อยก็ได้”

บุริศร์รู้ นรมนเหลือเอาไว้เพื่อเป็นทางหนีทีไล่ของพวกเขา

เขาหัวเราะ และไม่พูดอะไร จากนั้นจึงแบกนรมนลงไป

นรมนต้องการเดินเอง แต่บุริศร์ไม่เห็นด้วย

หลังจากทั้งสองลงมาจากภูเขา บุริศร์หอบแฮกๆ

นรมนเห็นรถทัวร์ขับออกไปนานแล้ว ตรงนี้ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย บนถนนก็ว่างเปล่าไม่มีรถสักคัน

เธอรีบหยิบมือถือออกมาต้องการดูว่าที่นี่คือที่ไหน เมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดห่างออกไปไกลแค่ไหน แต่เมื่อหยิบมือถือออกมาเธอพบว่าสัญญาณที่นี่ไม่ค่อยเสถียร

ดังนั้นบุริศร์พูดได้อย่างไรว่าดูจากแผนที่ในมือถือมีร้านค้าอยู่ห่างออกไปไม่ไกล？

ในใจของนรมนรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข แต่กลับมีความขมขื่นและปวดใจอยู่ด้วย

โชคดีที่เธอไม่ได้ดื่มน้ำไปจนหมด มิฉะนั้นยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร

เห็นนรมนสบตาของตนเอง และเห็นมือถือในมือของนรมน บุริศร์จึงรู้ว่าเธอรู้ว่าตนเองโกหกเธออีกครั้ง

เขากลับกล่าวอย่างไม่รู้สึกผิดสักเล็กน้อย“คุณจะฉลาดไปทำไมเมื่ออยู่ต่อหน้าผม？ ให้คุณดื่มก็ดื่มไปสิ”

นรมนถลึงตามองเขาอย่างไม่พอใจ กล่าวด้วยภาษามือว่า“ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไร？”

“หาที่รอสักพัก หรือจะเดินดูไปเรื่อยๆ คุณตัดสินใจได้เลย”

ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ นรมนรู้ว่า เขาให้อำนาจการตัดสินใจแก่ตนเองอีกครั้ง