บทที่ 665 ไม่ซื่อสัตย์เพียงครั้งเดียว อีกร้อยครั้งก็เชื่อถือไม่ได้

บทที่ 665 ไม่ซื่อสัตย์เพียงครั้งเดียว อีกร้อยครั้งก็เชื่อถือไม่ได้

บุริศร์เห็นนรมนทำท่าทางครุ่นคิด ก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เขาโอบกอดเธอไว้แน่น กล่าวเสียงเบาว่า“วางใจเถอะ มีผมอยู่ทั้งคน คนอื่นไม่มีโอกาสทำร้ายคุณอีก”

นรมนเพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร

บุริศร์รู้ว่าเรื่องบางเรื่องต้องค่อยเป็นค่อยไป

นักท่องเที่ยวคนอื่นบ่นพึมพำไปทั่ว

นรมนไม่สบายใจ ถ้าเป็นเช่นนี้ แล้วเมื่อไหร่พวกเขาจะออกไปจากที่นี่ได้？

ในขณะนั้นเอง รถจี๊ปคันหนึ่งขับเข้ามา จอดลงตรงหน้านรมนกับบุริศร์

“ประธานบุริศร์ คุณนาย หัวหน้าทีมให้พวกเราขับรถมา”

นรมนอึ้งไปเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันจะมีการตอบสนองว่าหัวหน้าทีมเป็นใคร บุริศร์ก็รับกุญแจรถ และกล่าวกับนรมนว่า“ ไปเถอะ ขึ้นรถ”

เมื่อนักท่องเที่ยวคนอื่นมองเห็นบุริศร์มีรถ ก็ทำตัวสนิทสนมขึ้นมาทันที

“พี่ชาย ถ้าพวกเราจะให้เงินพี่ แล้วพวกพี่พาพวกเราไปด้วยกันจะเป็นอย่างไร？”

นรมนมองผู้คนเหล่านี้ ส่วนใหญ่ไม่คุ้นเคย ถึงแม้จะอยู่บนรถทัวร์ เธอก็ไม่ได้สนใจมาก

บุริศร์กลับดึงนรมนขึ้นรถทันที และตอบกลับไปอย่างไม่แยแส“ขอโทษด้วยนะ พวกเรามีธุระต้องทำ ไม่สะดวกพาทุกคนไปด้วย อีกสักพักเดี๋ยวก็มีรถทัวร์ผ่านมา พวกคุณรอสักหน่อย”

พูดจบ เขาก็ไม่รอปฏิกิริยาของคนอื่น ปิดหน้าต่างและเหยียบคันเร่ง พุ่งออกไปทันที

นรมนคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับการกระทำของบุริศร์

หลังจากขับรถไปได้สักพัก บุริศร์ถึงจะเอ่ยถามขึ้นมา“คิดว่าผมโหดร้ายไปไหม？”

“ไม่！ออกมาข้างนอก ต้องระมัดระวังตัว คนพวกนั้นมากหน้าหลายตาเกินไป ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นยังไง ถ้าให้ขึ้นรถมา เกิดความขัดแย้งขึ้นจะไม่ดี”

นรมนตอบด้วยภาษามือ

บุริศร์รู้สึกว่านรมนโตแล้ว

นรมนคนเมื่อก่อนจะหวังดีให้คนเหล่านั้นขึ้นมา แต่เมื่อสักครู่เธอไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะมองเห็นปัญหาเช่นนี้ บุริศร์ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกโล่งอกหรือรู้สึกเสียใจดี

แน่นอนว่านรมนมองแววตาที่ยุ่งเหยิงของบุริศร์ไม่ออก เธอก็อึดอัดมาก รู้สึกสับสนเล็กน้อยกับสิ่งที่ตนเองทำอยู่ตอนนี้ แต่เธอรู้ว่า นี่คือวิธีการลดความเสียหายที่ดีที่สุด

รถขับเข้าไปในหมู่บ้านใกล้ๆ สายตาแหลมคมของนรมนมองเห็นรถทัวร์ที่พวกเขาเคยนั่ง

เธอดึงบุริศร์ และพูดด้วยภาษามือ“พวกเราจะไม่อยู่ที่นี่ ขับผ่านไปเลย”

เห็นได้ชัดว่า บุริศร์ก็มองเห็นรถทัวร์คันนั้นเช่นกัน

เขาพยักหน้า ขับผ่านด้านข้างของคนขับรถทันที เพราะแง้มหน้าต่างไว้เล็กน้อย นรมนกับบุริศร์จึงได้ยินคนขับรถคุยโทรศัพท์กับใครสักคน“ทำพวกเขาวิ่งหายไป พวกเราตามหาแล้ว แต่หาไม่เจอ ผมรออยู่ที่นี่แล้ว เดาว่าพวกเขาจะมาที่หมู่บ้านนี้”

แววตาของนรมนเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

โชคดีที่บุริศร์รอบคอบ มิฉะนั้นตอนนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นอย่างไร

ไม่ต้องคิดก็รู้ เรื่องนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกับนลินแน่นอน ในเมื่อที่นี่ พวกเขารู้จักคนไม่เยอะ และนลินกับพวกเขาก็มีความขัดแย้งมาโดยตลอด

นึกถึงว่าตลอดเส้นทางการท่องเที่ยวมีคนแบบนี้จ้องมองตนเองอยู่เสมอ นรมนรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

แต่เธอไม่อยากพูดกับบุริศร์

บุริศร์ก็กำลังคิดถึงปัญหานี้ เพียงแค่กลัวนรมนคิดมาก จึงไม่พูดออกมา

ทั้งสองคนขับรถอย่างเงียบๆ ในไม่ช้าก็เข้าสู่อีกหมู่บ้านหนึ่ง

หมู่บ้านนี้ดูธรรมดามาก และมีผู้คนไม่เยอะ บริเวณทางเข้าหมู่บ้านมีตลาดนัดเล็กๆ ขายผลไม้ตามฤดูกาลโดยเฉพาะ

นรมนมองเห็นสละที่ตนเองชอบกิน และยังมีมังคุด เธอดึงบุริศร์โดยไม่รู้ตัว

บุริศร์นำรถจอด และกล่าวเสียงเบา“คุณรออยู่บนรถนะ ผมจะลงไปซื้อให้คุณ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องรอผม ขับออกไปคนเดียวได้เลย”

ในขณะที่พูด บุริศร์ส่งกุญแจให้นรมน

นรมนนิ่งไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากบุริศร์ลงจากรถไป เธอก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาโดยพลัน

ไม่ได้มาเที่ยวที่นี่หรอกเหรอ？

ทำไมต้องอกสั่นขวัญหายด้วย？

ความรู้สึกแบบนี้ทำให้นรมนรู้สึกไม่ดีมากๆ

เครื่องหมายที่เป็นเอกลักษณ์บนรถทำให้นรมนนึกอะไรขึ้นมาได้

หัวหน้าทีม？

กิมจิ？

นรมนยังจำได้ว่ากิมจิทำร้ายตนเองและตระกูลทวีทรัพย์ธาดา ในใจรู้สึกอึดอัด

และในตอนนี้เอง มีเบอร์แปลกหน้าส่งข้อความเข้ามา

“ผมรู้ว่าท่านไม่ต้องการเห็นหน้าผม และไม่อยากใช้งานผม แต่อาณาจักรรัตติกาลเป็นของท่าน นายหญิง ผมเพียงแค่ปฏิบัติหน้าที่แทนชั่วคราว วันนี้เพียงแค่ท่านออกคำสั่งมา ทุกคนของอาณาจักรรัตติกาลก็จะฟังท่าน และผมจะจากไป ผมรู้ว่าการที่ผมทำร้ายท่านไม่อาจชดเชยได้ คำขอโทษเท่าไหร่ก็ไม่มีค่า แต่ได้โปรดให้ผมได้ชดเชยให้ท่านสักหน่อยเถอะครับ ส่งเรื่องของนลินมาให้ผม ส่วนท่านก็เที่ยวกับประธานบุริศร์ให้มีความสุข ไม่ต้องเป็นกังวล”

นรมนอ่านข้อความบนมือถือ รู้สึกทุกข์ใจอย่างยิ่ง

เธอเคยเห็นกิมจิเป็นคนของตนเองจริง ๆ มากเสียจนพยายามทำทุกอย่างเพื่อกิมจิ กลับคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วกิมจิจะยืนอยู่เคียงข้างคุณนายตระกูลโตเล็ก

เธอไม่อาจตำหนิได้ ถึงอย่างไรคุณนายตระกูลโตเล็กก็เลี้ยงดูกิมจิจนเติบโตมา แต่เธอก็ไม่อาจให้อภัยได้ ในเมื่อกิมจิทรยศเธอ

ในสมองของนรมนกลับไปคิดถึงเรื่องราวตอนที่ได้อยู่กับกิมจิก่อนหน้านี้ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเสียใจ

เธอส่งข้อความกลับไปทันที

“ไม่ต้องส่งข้อความมาหาฉันอีก และเธอก็ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว ก็ยากที่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันทำได้คือลืมมันไปซะ จากนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ส่วนเรื่องอื่นฉันไม่ต้องการให้มาพัวพันกันอีก”

หลังจากส่งไปเสร็จ นรมนก็บล็อกเบอร์มือถือนั้นทันที

เมื่อกิมจิมองเห็นข้อความที่นรมนส่งมา ก็อดยิ้มอย่างขมขื่นไม่ได้

ความเป็นไปได้ระหว่างเขากับนรมนที่จะเป็นเพื่อนกันไม่มีเลยจริงๆ ใช่ไหม？

เขาลองส่งข้อความไปหานรมนอีกครั้ง แต่เมื่อมีการแจ้งเตือนส่งมา กิมจิก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาอีกครั้ง

นรมนเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาสนใจ แต่วันนี้แม้แต่เพื่อนยังเป็นไม่ได้ ความรู้สึกนี้จะติดตัวเขาไปตลอดชีวิต ทำให้เขาใช้ชีวิตอยู่ในความเสียใจไปตลอด

นรมนกลับไม่สนใจว่ากิมจิจะคิดอย่างไร

เธอส่งข้อความหาคมทิพย์ ถามว่าหาเงินให้เธอสักก้อนได้ไหม