บทที่ 666 ขับรถยังกล้าถ่ายรูป

บทที่ 666 ขับรถยังกล้าถ่ายรูป

นรมนเห็นบุริศร์ยังมึนงง จึงเอื้อมมือโบกไปมาตรงหน้าเขาอย่างห้ามไม่ได้ ถึงจะทำให้บุริศร์ได้สติกลับมา

“เป็นอะไรไป？”

นรมนถามอย่างสงสัย

บุริศร์มองนรมน คิดไปคิดมา ในที่สุดจึงเอ่ยถามออกมา

“ผมสำหรับคุณแล้ว อะไรคือบรรทัดฐานที่คุณต้องการแยกจากผมไป？”

นรมนนิ่งไปพักหนึ่ง

สำหรับบุริศร์ บรรทัดฐานแต่ก่อนของเธอก็คือ ตราบใดที่ผู้ชายคนนี้รักเธอ ตราบใดที่เขาไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อตนเอง ไม่ว่าเขาจะทำอะไรตนเองก็จะอดทน ในเมื่อเธอรักเขาขนาดนี้ แต่ตอนนี้ภายใต้บรรทัดฐานนี้ ยังรวมไปถึงอีกชีวิตหนึ่ง เธอควรจะทำอย่างไร？

นรมนเองก็ไม่รู้

เธอมองบุริศร์อย่างเงียบ ๆ

ยิ่งนรมนเงียบไปนานเท่าไหร่ หัวใจของบุริศร์ก็ค่อย ๆ จมลงไปทีละน้อย ๆ

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ ตอนนี้นรมนไม่เหมาะที่จะคุยกับเธอในหัวข้อนี้

บุริศร์กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น“ ช่างเถอะ ผมไม่ถามแล้ว พวกเราไปซื้อรถกันเถอะ”

พูดจบ เขาก็เหยียบคันเร่งจนมิด ขับออกไปทันที

ความเร็วของรถทำให้นรมนรู้ว่าตอนนี้บุริศร์อารมณ์ไม่ดี แต่เธอจะสามารถทำอะไรได้？

ตอนนี้ระหว่างพวกเขาก็เป็นแค่เพียงข้อตกลงเจ็ดวัน

เป็นแค่ข้อตกลงจริง ๆ เหรอ？

ทำไมทุกครั้งตนเองจึงหลงไปกับแววตาอ่อนโยนของบุริศร์？

นรมนไม่สบายใจ

เธอหันหน้าออกไปทางนอกหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ที่ผ่านไปไม่หยุด อารมณ์ค่อย ๆ สงบลงเล็กน้อย

หลังจากที่บุริศร์เร่งความเร็วรถมาได้สักพัก ในที่สุดอารมณ์ก็สงบลง

เขาเหลือบมองนรมนข้างกาย เห็นเธอหน้าซีด แต่กลับเอาแต่ไม่ยอมพูด ก็แอบด่าตนเองในใจไม่ได้

ทำไมทุกครั้งต้องให้นรมนมายอมทนกับตนเอง？

แปดปีก่อนก็เป็น แปดปีให้หลังก็เป็น ถึงแม้ตอนนี้จะมีสถานการณ์แบบนี้ นรมนยังคงปล่อยให้เขาระบายอารมณ์

ชีวิตนี้ได้มีภรรยาที่แสนดีเช่นนี้ เขาจึงไม่ต้องการหย่า！ให้ตายก็ไม่ยอม！

หลังจากบุริศร์ตัดสินใจได้จึงชะลอความเร็วของรถลง

เขาเปิดเพลงสบาย ๆ พบว่าเพลงในรถต่างเป็นเพลงที่ปกตินรมนชอบฟัง ในใจของบุริศร์เต็มไปด้วยความหึงหวง

ไอ้กิมจิคนนี้ ยังมีเจตนาดีจริงๆ

เพียงแต่บุริศร์ไม่ได้แสดงออกมา เขาไม่ต้องการให้รู้สึกว่ากิมจิมีตัวตนต่อหน้านรมน

แน่นอนว่านรมนไม่ได้คิดถึงสิ่งเหล่านี้

เพลงสบาย ๆ สามารถผ่อนคลายความรู้สึกของคน ทำให้อารมณ์ดีขึ้น และเสียงเพลงเหล่านี้ยังค่อนข้างไพเราะ

นิ้วมือของเธอค่อย ๆ เคาะตามท่วงทำนอง เคลิบเคลิ้มไปกับเสียงเพลงอย่างช้า ๆ

บุริศร์มองเห็นฉากนี้เข้าจึงเกิดความโลภ อยากให้มีกล้องมาจับภาพช่วงเวลานี้เอาไว้

ในใจคิดเช่นนี้ เขาหยิบมือถือออกมา “แชะ” เสียงถ่ายภาพดังขึ้น ทำเอานรมนตกใจ

“ขับรถให้มันดี ๆ หน่อยสิ！”

นรมนรู้สึกว่าเหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมา

ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรไป？

ขับรถอยู่ยังกล้าถ่ายรูป？

เขามั่นใจทักษะการขับรถของตัวเองมากแค่ไหน？

บุริศร์กลับหัวเราะ และเก็บมือถือไป

ทั้งสองมา ร้าน 4S อย่างรวดเร็ว

หลังจากนรมนลงจากรถ ก็ตรงมาดูรถที่รถจี๊ปขับข้ามประเทศ

บุริศร์เดินตามมาข้างหลัง

เมื่อพนักงานขายรถมองเห็นนรมนก็ไม่มีการต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เนื่องจากนรมนแต่งตัวธรรมดาสุด ๆ แต่หลังจากบุริศร์ลงมาจากรถ พนักงานก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

“คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านต้องการซื้อรถแบบไหนคะ？”

ท่าทางของพนักงานทั้งก่อนและหลังที่มีต่อนรมนกับบุริศร์ เขามองเห็นเต็มสองตา จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“ผมไม่มีปัญญาซื้อหรอก ผมเพียงแค่ขับรถ คุณผู้หญิงตรงหน้าถึงจะเป็นเจ้านายของผม”

“หา? ”

พนักงานรู้สึกแปลกใจ

นรมนได้ยินดังนี้ ก็ถลึงตามองบุริศร์อย่างจนปัญญา

นี่ถ้าคนเมืองชลธีได้ยินเข้า จะไม่ก่อกบฏเหรอ？

“เจ้านายครับ ท่านคิดว่ารถรุ่นนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ？ ผมคิดว่าไม่เลวเลย”

บุริศร์ติดการแสดงเป็นนิสัย รีบก้าวขึ้นไปข้างหน้าแนะนำรถด้านขวามือให้แก่นรมน

นรมนอยากหัวเราะทันที

เธอไอออกมาหนึ่งที จากนั้นจึงส่ายหน้า

บุริศร์รีบกล่าวว่า“ใช่ ๆ ๆ แน่นอนว่าเจ้านายสายตาดีกว่าผม สมรรถนะของรถคันนี้ดี แต่กินน้ำมันเกินไป”

พูดจบ บุริศร์มีท่าทางขี้เหนียวสุด ๆ พนักงานด้านข้างมองเห็นแล้วรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที

นรมนแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

เธอเดินมาตรงหน้ารถจิ๊ปรุ่นใหม่ ตบประตูรถ แสดงให้พนักงานนำกุญแจมาให้ทดลองขับ

บุริศร์รีบวิ่งเข้าไป“เจ้านายครับ การทดลองขับรถเรื่องแบบนี้ให้ถึงมือท่านได้ที่ไหนกัน？ ผมช่วยเองครับ”

พูดจบ เขาก็รับกุญแจจากมือของพนักงาน และขับรถออกไป

พนักงานเห็นบุริศร์ขับไปแล้ว จึงเดินเข้ามาใกล้นรมน เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าว่า“คนสวย เขาคือคนขับรถของคุณจริงๆ เหรอคะ？”

นรมนมองเธอ โยนการ์ดออกไปใบหนึ่ง

พนักงานเห็นนรมนมีท่าทางไม่สนใจตนเองอย่างยิ่ง และมองเห็นท่าทางโยนการ์ดเท๋ ๆ ของเธอ จึงยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่ได้

“คนสวย คันนี้ใช่ไหมคะ？”

นรมนพยักหน้า

เธอกับบุริศร์ต่างศึกษารถมาเยอะมาก เนื่องจากเธอเลือกคันนี้ แน่นอนว่าต้องรู้ว่าสมรรถนะดีทุกด้าน ส่วนบุริศร์แสดงได้ยอดเยี่ยม แต่ยังวิ่งไปทดลองขับรถ ให้โอกาสเธอได้แกล้ง และเธอก็ออมมือให้

พนักงานเดินส่ายสะโพกอย่างสวยงามไปรูดการ์ด

รอจนบุริศร์กลับมา เขานำรถมาจอดตรงหน้านรมน กล่าวว่า“เจ้านายครับ รถคันนี้ไม่เลว！”