บทที่ 678 พวกเขาคาดการณ์ว่าเป็นการพลีชีพ

บทที่ 678 พวกเขาคาดการณ์ว่าเป็นการพลีชีพ

“อย่า! บุริศร์!”

เสียงนลินกลายเป็นเน้นหนัก

บุริศร์ไม่ใช่ไม่อยากจอดรถ แต่ความรู้สึกปวดศีรษะเหมือนศีรษะจะแยกออกจากกันมันทำให้เขาอยากได้ยาโดยเร็ว ยาถูกเขาทำกลิ้งไปกลิ้งมา บินออกไปแล้ว

ขณะที่เขาเหยียบเบรก เพราะความเร็วรถมันเร็วเกินไป ไม่สามารถจอดได้ มันหันหน้าลงหน้าผาทันที

“อ๊าก!”

เสียงนลินดังขึ้นข้างหูเขา

บุริศร์รู้ว่าตัวเองจบเห่แล้ว!

หน้าผาสูงขนาดนี้ โอกาสรอดในการตกลงไปมีน้อยเกินไป

ในหัวสมองเขาคิดถึงแต่นรมน

ไม่รู้ว่าหลังจากนรมนรู้ข่าวร้ายของเขาแล้วจะทนได้ไหม

เขาไม่ได้ตั้งใจ

เขาอยากใช้ชีวิตที่เหลือกับเธอจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสแล้ว

ศีรษะบุริศร์ปวดจนแทบแตกแล้ว แต่เขาก็ยังหยิบโทรศัพท์ออกมาขณะที่รถกำลังตกลงไป เพื่อส่งข้อความหานรมน

“นรมน จำไว้นะ ฉันรักคุณ!”

ข้อความนี้ถูกกระแทก เขาแก้ไขมันอยู่นานมาก แขนถูจนเป็นรอยก็ยังไม่ยอมโยนโทรศัพท์ทิ้ง

เมื่อเขาเห็นว่าข้อความส่งสำเร็จ เขาก็ยิ้ม ยิ้มอย่างสบายใจ

เขามีคำพูดมากมายเป็นหมื่นๆ คำอยากจะพูด แต่เขาไม่มีเวลาแล้ว

เขารู้ว่านรมนจะเข้มแข็ง

เธอจะต้องเข้มแข็งแน่นอน

เพื่อลูกๆ เธอจะต้องเข้มแข็งใช่ไหม?

บุริศร์ยิ้มขณะตกลงมาจากหน้าผาด้วยกันกับนลิน มีแค่หยดน้ำตาไหลมาจากหางตา

หลังจากนรมนจัดหาที่พักให้มายด์เรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เธอหยิบขึ้นมาดู บุริศร์ส่งข้อความมา

เห็นข้อความด้านบน นรมนก็ยิ้มเล็กน้อย

ผู้ชายคนนี้จะทำอะไรอีก?

เธอส่งข้อความกลับไปหาบุริศร์ “เมื่อไรคุณจะกลับมา? เราไปกินอะไรอร่อยๆ กัน”

แต่บุริศร์ไม่มีการตอบสนองเลย

นรมนคิดว่าเขากำลังขับรถอยู่ กำลังยุ่ง เลยไม่ได้สนใจ

เพราะเรื่องในครั้งนี้ มายด์ได้รับความตื่นตกใจ นอนหลับไม่สนิท นรมนคอยอยู่ข้างๆ เธอตลอดเวลา

เมื่อเวลาผ่านไป บุริศร์ก็ยังไม่กลับมา

นรมนไม่ค่อยสบายใจแล้ว

เขาไปไหน?

ไม่ใช่ว่าให้เขากลับมาตั้งนานแล้วเหรอ?

และเรื่องที่มายด์ถูกส่งออกมา ทำไมเขาถึงวางใจให้เธอจัดการด้วยตัวเอง?

นรมนส่งวีแชทหาบุริศร์อีกครั้ง

“คุณอยู่ไหน? กลับเมื่อไร?”

แต่ทางด้านบุริศร์ก็ไม่มีข่าวใดๆ เลย

นรมนไม่ยอมแพ้ โทรหาบุริศร์อย่างต่อเนื่อง

โทรศัพท์โชว์ขึ้นว่าอยู่ในสถานะไม่สามารถเชื่อมต่อได้

ไม่สามารถเชื่อมต่อได้?

นรมนไม่ค่อยสบายใจแล้ว

เธอไปหากิมจิ หวังว่าเขาจะสามารถช่วยเธอตามหาข่าวบุริศร์

กิมจิดีใจมาก ในที่สุดนรมนก็มาใช้เขาอีกครั้ง

เขาพาคนออกไปตามหา

เมื่อมายด์ตื่นขึ้นมา นรมนก็สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ก็ยังฝืนยิ้มเรียกมายด์มาทานอาหาร แต่ตัวเองกลับไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด

เห็นว่าท้องฟ้าด้านนอกมืดลงแล้ว

นรมนลุกขึ้นมาดึงผ้าม่าน จู่ๆ หัวใจก็เจ็บ ความรู้สึกนั้นเหมือนมีคนฉีกมัน เจ็บจนเธอย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว

“พี่ พี่เป็นอะไร?”

มายด์รีบมาข้างๆ เธอ แสดงท่าทางถามขึ้น

“ไม่เป็นอะไร”

นรมนแสดงท่าทางตอบกลับ แต่สีหน้ายังคงซีดเซียวเล็กน้อย

มายด์พยุงเธอนั่งบนโซฟา รินน้ำร้อนให้เธอดื่มหนึ่งแก้ว

นรมนถือแก้วน้ำ นึกถึงที่บุริศร์มักชอบรินน้ำร้อนให้ตน แต่ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?

ทำไมติดต่อไม่ได้ล่ะ?

นรมนรู้สึกความปวดใจของตัวเองไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก

เธอส่งข่าวให้คมทิพย์ แต่ไม่รู้ว่าควรพูดกับคมทิพย์อย่างไร สุดท้ายก็วางโทรศัพท์ลง

เวลารอนั้นนานเป็นพิเศษ

นรมนให้มายด์ไปนอน และตัวเองนั่งโซฟารอคอย

ท้องฟ้าด้านนอกมืดลงเรื่อยๆ จิตใจนรมนก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

บุริศร์คงไม่เกิดอุบัติเหตุอะไรหรอกใช่ไหม?

ไม่ เป็นไปไม่ได้!

นรมนรีบปฏิเสธความคิดนี้

ฝีมือบุริศร์ดีมากขนาดนั้น เขาไม่มีทางเป็นอะไร

แต่เมื่อคิดถึงอาการปวดศีรษะของบุริศร์ นรมนก็ไม่สบายใจขึ้นมา

เธอเดินวนไปวนมาในห้องรับแขก ก่อนดวงอาทิตย์ขึ้นจนปลาสีขาวปรากฏตัว ก็ยังคงไม่ได้ข่าวของบุริศร์เลย และโทรศัพท์ก็โทรไม่ติดด้วย

จิตใจนรมนหนักอึ้งทีละนิด

เมื่อกิมจิกลับมา สีหน้าท่าทางนรมนซีดเซียวเป็นพิเศษ

เธอเห็นกิมจิ รอคอยผลสรุปจากกิมจิอยู่

กิมจิฝืนทนไม่ค่อยไหวจริงๆ พูดขึ้น “นายหญิง หาไม่เจอครับ บางทีประธานบุริศร์อาจจะแค่หลงทาง เรารอกันอีกหน่อย”

แววตาเขากะพริบ ขณะที่พูดไม่กล้าสบตานรมนโดยตรง

นรมนลุกพรวดยืนขึ้นมา

“ตัวเขาล่ะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

นรมนพิมพ์ในโทรศัพท์ถามขึ้น กิมจิรีบพูด “ไม่เป็นอะไรจริงๆ ฝีมือประธานบุริศร์ดีมากขนาดนั้น เขาจะไม่เป็นอะไร”