บทที่ 707 คุณไม่จำเป็น

บทที่ 707 คุณไม่จำเป็น

ทั้งร่างนิตากลายเป็นเลือดอาบเต็มตัว แต่ยังคงกอดเจตต์ที่หมดสติไว้แน่น

ธาวิณีให้ผู้กระทำความผิดอื่นๆ ของเธอหยิบของต่างๆ ขว้างใส่ตัวนิตา

นิตาในตอนนี้เหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว แต่อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยเจตต์

นรมนรู้สึกสะเทือนใจ

ความรู้สึกในเวลานี้มันส่งผลกระทบมากเหลือเกิน

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินไปข้างหน้าเตะชายสองคนนั้นกระเด็นทันที และเตะธาวิณีลงกับพื้น เหยียบใบหน้าเธอโดยตรง

“ไอ้เลว! ใครยะ? ใครทำฉัน? แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ฉันเป็นน้องสาวชนก!”

ธาวิณีกำลังร้องโวยวาย เมื่อหันศีรษะไปเห็นนรมนก็ตกตะลึงเล็กน้อย

ไม่คิดว่าจะเป็นเธอ?

“ฉันรู้จักแก แกคือนรมนไม่ใช่เหรอ? เจ้านายของนิตา มาเซ็นสัญญากับพี่ชายฉัน ฉันจะบอกแกให้ ทางที่ดีแกอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่งั้นฉันจะให้พี่ชายฉันไล่พวกแกออกไปจากที่ พี่ชายฉันเป็นหัวหน้าที่นี่!”

ธาวิณีไม่กลัวเลยสักนิด ถึงขนาดยิ่งร้องโวยวายอย่างดื้อด้าน ยิ่งนรมนเป็นคนที่เจตต์ชอบ เธอยิ่งก้าวร้าวมากขึ้น

เมื่อนิตาเห็นนรมน ก็อ้าปากยิ้มขึ้นมา

“ประธานนรมน คุณมาแล้วเหรอ?”

เสียงของเธอแผ่วเบา มุมปากมีเลือดไหลออกมา ไม่รอให้นรมนพูดอะไร ศีรษะเธอก็ทิ่มลง เป็นลมไปทันที

“โพนี่!”

นรมนรีบแสดงท่าทางเรียก

โพนี่รีบเดินมาข้างหน้าตรวจสอบอาการบาดเจ็บของนิตา

“ไม่ค่อยดีแล้ว เนื้อเยื่ออ่อนหลายที่ฟกช้ำ อาจมีเลือดออกภายในร่างกาย เราต้องรีบพาเธอไปรักษาที่โรงพยาบาลให้เร็วที่สุด”

โพนี่รู้ว่านรมนเป็นห่วงนิตา จึงรีบพูดขึ้น

ธาวิณีเห็นนรมนไม่ปล่อยตน ก็บอกผู้ชายสองคนข้างๆ “พวกแกตายแล้วหรือไง? ผู้หญิงคนเดียวจัดการไม่ได้เหรอ? คุณชายพันเทพมีพวกแกไปทำไม?”

ชายสองคนที่โดนเตะกระเด็นออกไปตอนนี้ยังเจ็บด้านหลังอยู่ พวกเขาเห็นท่าทางเย็นชาและรุนแรงของนรมน ก็รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“เราแค่ทำตามคำสั่งครับ”

ดวงตานรมนเยือกเย็นราวกับดาบคมที่เพิ่งออกมาจากปลอก

เธออยากจะแล่เนื้อสามคนนี้ออกเป็นชิ้นๆ แต่เธอรู้ เรื่องพวกนี้ไม่ต้องถึงมือเธอ

นรมนเตะจนธาวิณีสลบไป จากนั้นก็มองชายอีกสองคน

ชายสองคนนั้นรีบหันหลังหนีไปทันที

นรมนก็ไม่ได้ตามไป จองห้องส่วนตัวหนึ่งห้อง แล้วล็อกธาวิณีไว้ข้างใน

โพนี่พูดกับบริกรว่า “ใครกล้าเปิดห้องนี้ ฉันจะให้มันรับผิดชอบผลที่ตามมา”

ถึงแม้โพนี่จะหน้าตาใจดีมาก แต่ตอนที่โกรธจริงๆ ก็ยังดูน่ากลัวมาก

เธอก็โกรธมากเช่นกัน

ตอนที่เธอเห็นนิตาก่อนหน้านี้ไม่นาน นิตายังมีชีวิตชีวาอยู่เลย ตอนนี้กลับนอนอยู่ตรงนี้เลือดอาบเต็มตัว สิ่งที่น่ารังเกียจมากที่สุดคือรอบๆ มีบริกรอยู่เยอะมาก แต่ไม่มีใครเดินมาช่วยเลยสักคนเดียว ไม่มีใครแจ้งตำรวจด้วย

นรมนอุ้มนิตาในท่าเจ้าสาว แล้วเดินไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

โพนี่โทรหาวันภพ เมื่อเห็นนรมนออกไปแล้ว ก็หยุดไว้ทันที

“ฉันโทรหารุ่นพี่ฉันแล้ว รถพยาบาลโรงพยาบาลพวกเขากำลังจะมาถึง คุณอย่าขยับเธอ ฉันกลัวกะโหลกเธอจะเลือดออกอีก”

ได้ยินโพนี่พูดแบบนี้ นรมนก็รีบวางนิตาลง

เธอมองเจตต์ที่เมาจนหมดสติอยู่ ก็อารมณ์ร้อนขึ้นมา

เดิมทีให้นิตามาอยู่กับเขา ก็เพื่อให้เขาปกป้องนิตา ผลสุดท้ายเขาสบายดี ไม่ต้องพูดถึงไปกระตุ้นธาวิณี แถมยังทำให้นิตาบาดเจ็บกลายเป็นแบบนี้อีก

นรมนไปห้องน้ำ เอาอ่างน้ำเย็นออกมา แล้วสาดไปที่ตัวเจตต์ทันที

“โอ๊ย——ไอ้เวร ใครวะ?”

เจตต์มีสติขึ้นมา

เมื่อเขาเห็นหน้าบูดบึ้งของนรมนยืนตรงหน้าเขา ก็ตกตะลึงเล็กน้อยชั่วขณะหนึ่ง แต่พูดขึ้นโดยไม่ระวัง “คุณกลับมาแล้วเหรอ? ทำไม? ไม่อยากให้ฉันเมา แล้วไปหาคุณเหรอ?”

นรมนเห็นเจตต์เป็นแบบนี้ ก็โกรธจนใจเจ็บไปหมด

เธอบิดแขนเจตต์ไว้ด้านหลังทันที บีบบังคับกดเจตต์ลงบนโซฟา เขาจึงเห็นนิตาในตอนนี้ทันที

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“นายยังรู้จักถามเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น? เจตต์ นายใช่ผู้ชายหรือเปล่า?”

โพนี่โกรธแทบบ้าแล้ว

“นายจะสร้างปัญหาคนเดียวก็ได้นะ ทั้งๆ ที่นายรู้ว่าที่นี่มันวุ่นวายมาก และรู้ว่ามีคนโหยหาตัวเองกับนิตา นายยังลากเธอมาดื่มที่นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะนายดื่มเยอะ ดื่มจนหมดสติ มีคนจะเอาตัวนายไป นิตาคงไม่ปกป้องนายแล้วโดนทำร้ายจนเป็นแบบนี้หรอก? ฉันจะบอกนายแบบไม่โอเวอร์นะ ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้กระดูกซี่โครงหัก เนื้อเยื่ออ่อนหลายที่ฟกช้ำ อาจจะมีเลือดออกในกะโหลกด้วย ถ้าเธอเสียหายไปตลอดชีวิตเพราะนาย นายว่านายจะชดใช้เธอยังไง?”

คำพูดโพนี่ทำให้เจตต์สับสนโดยสิ้นเชิง

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อะไรคือเพื่อปกป้องฉัน? เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?”

นรมนเห็นเจตต์สะเทือนใจ ก็ปล่อยเขาไป

นรมนให้คนเอากล้องวงจรปิดที่นี่มา ถึงแม้ธาวิณีจะสั่งให้ปิดกล้องวงจรปิดไปแล้ว แต่บริการกลัวว่าจะมีคนเสียชีวิต จึงแอบเปิดมัน

เจตต์เห็นภาพในนั้นทั้งหมด ดวงตาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ในใจตัวเองรู้สึกอย่างไร

ไม่เคยมีใครปกป้องตนแบบนี้มาก่อน