บทที่ 709 ฉันรักคุณ แต่ฉันเสียคุณไปแล้ว

บทที่ 709 ฉันรักคุณ แต่ฉันเสียคุณไปแล้ว

“นิตาจะไม่เป็นอะไร คุณไม่ต้องกังวล”

นรมนแสดงท่าทางพูดขึ้น

“ไม่เป็นอะไรงั้นเหรอ? ทั้งร่างเธอเลือดเยอะขนาดนั้น”

เจตต์นั่งบนม้านั่งอย่างหมดหวัง

เขาจับผมตัวเองแน่น แล้วดึงมันไม่หยุด

ทำไมต้องดื่มจนเมาด้วยนะ?

ทำไมต้องให้นิตาเผชิญเรื่องทั้งหมดเพียงคนเดียว?

แต่ไม่ว่าจะเสียใจแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เจตต์รู้สึกเสียใจ นรมนก็ไม่สบายใจเช่นกัน เธออยากจับคู่นิตากับเจตต์ แต่ตอนนี้นิตากลายเป็นแบบนี้ เธอรู้ว่ามันไม่ค่อยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอเท่าไร แต่ในใจก็ยังรู้สึกเสียใจ

โพนี่ไม่รู้ว่าจะปลอบพวกเขาอย่างไรดี แค่นั่งรอเงียบๆ เท่านั้น

เมื่อเวลาผ่านไป ไฟห้องฉุกเฉินก็ดับลงในที่สุด

เจตต์หวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่คาดคิด

เมื่อวันภพออกมาก็มองพวกเขา พูดขึ้นเสียงทุ้ม “อาการผู้ป่วยไม่ค่อยดี”

“เป็นยังไงบ้าง?”

เจตต์รีบถาม

เขารู้สึกมือตัวเองกำลังสั่น หัวใจก็สั่นด้วยเช่นกัน

นรมนมองวันภพด้วยความประหม่าเช่นกัน

วันภพถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “ผู้ป่วยกระดูกหักหลายซี่ ซี่โครงหักสามซี่ ที่อื่นๆ มีเลือดคั่ง โชคดีที่ส่งมาได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นมีโอกาสอย่างมากที่จะเกิดความดันโลหิตไปบีบเส้นประสาท แล้วก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่ดี และมีจุดที่สำคัญกว่าก็คือผู้ป่วยบาดเจ็บที่มดลูก”

“คุณว่าไงนะ?”

ดวงตาเจตต์และนรมนเบิกกว้างทันที

“รุ่นพี่ วินิจฉัยแน่ใจแล้วใช่ไหม?”

โพนี่ก็ทำอะไรไม่ค่อยถูกเช่นกัน

วันภพพยักหน้า พูดขึ้นด้วยความเสียใจ “อีกฝ่ายลงมือรุนแรงมาก มดลูกเป็นส่วนที่บอบบางที่สุดของผู้หญิง ในตอนนี้ต้องใช้เวลาฟื้นฟูยาวนาน แน่นอนว่าสิ่งที่ฉันแนะนำคือการนวดแผนจีนและการฝังเข็ม การแพทย์แผนตะวันตกไม่น่าจะได้ผลมากนัก ส่วนการรักษานี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหน ฉันก็ไม่กล้ายืนยัน บางทีอาจจะไม่กี่เดือน บางทีอาจจะครึ่งปี บางทีอาจจะยาวนานกว่านั้น และมีความเป็นไปได้ว่ากว่ามดลูกเธอจะฟื้นตัว ก็อาจจะเลยเวลาเจริญพันธุ์ไปแล้ว ดังนั้นฉันต้องการพบญาติที่เกี่ยวข้องของอีกฝ่าย เรื่องแบบนี้ต้องให้ญาติที่เกี่ยวข้องเซ็นชื่อ”

ทั้งร่างเจตต์สับสนโดยสิ้นเชิง

เขารู้ว่ามดลูกสำคัญกับผู้หญิงมากกว่าใครๆ

นิตายังไม่ได้แต่งงาน และไม่มีแฟน ชีวิตเธอยังไม่เริ่มต้นเลย ต้องกลายมาเป็นแบบนี้เพราะคนเลวอย่างเขา

เขารู้สึกสำนึกผิด เสียใจ และไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้

ความเงียบของเจตต์ทำให้นรมนเสียใจมากเช่นกัน

เธอควักโทรศัพท์ออกมาตั้งใจจะหาเบอร์โทรศัพท์ของนิตา แต่พบว่านิตาไม่เก็บเบอร์ญาติที่เกี่ยวข้องไว้เลย

“เกิดอะไรขึ้น?”

โพนี่เห็นสีหน้านรมนมีปัญหา ก็รีบถามขึ้น

นรมนแสดงท่าทางพูดขึ้น “ไม่มีวิธีติดต่อญาติที่เกี่ยวข้องของนิตา”

คิ้วเจตต์ขมวดเล็กน้อย

“ฉันจะไปค้นหาสักหน่อย นิตาเป็นคนหมู่บ้านล้อมรั้วที่ไหน?”

นรมนนำข้อมูลของนิตาให้กับเจตต์

ไม่นานนัก รายงานเกี่ยวกับนิตาก็ส่งมาแล้ว

เจตต์มองรายงานในโทรศัพท์ พูดไม่ค่อยออกไปพักหนึ่ง

“เกิดอะไรขึ้น?”

นรมนสอบถาม

เจตต์เอาข้อมูลให้นรมน

ตามข้อมูลแสดงให้เห็นว่า พ่อแม่นิตาเป็นฮีโร่ต่อต้านยาเสพติด ทั้งคู่ถูกฆ่าตายไม่กี่ปีก่อน ยังเหลือน้องชายวัยสิบห้าปียังเรียนอยู่ เงินที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้นิตาเก็บไว้ในธนาคารโดยไม่แตะต้องเลย บอกว่าเอาไว้ให้น้องชายแต่งงานในอนาคต รายได้จากการทำงานของตัวเองทั้งหมดมอบให้สำหรับค่าใช้จ่ายการศึกษาน้องชายและค่าครองชีพของสองพี่น้อง

อ่านทั้งหมดนี้แล้ว ดวงตานรมนก็ชุ่มชื้นเล็กน้อย

ผู้หญิงแบบนี้ควรถูกปกป้องไว้ในฝ่ามือ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นแบบนี้

ดวงตาเจตต์มีความเจ็บปวดเล็กน้อย เขามองวันภพแล้วพูดขึ้น “ฉันคือญาติเกี่ยวข้องกับเธอ ฉันจะรับผิดชอบเธอทุกอย่าง”

“คุณ?”

วันภพมองโพนี่และนรมนด้วยความงุนงงนิดหน่อย

นรมนก็ตกตะลึงเช่นกัน ก็ได้ยินเจตต์พูดขึ้น “ใช่ ฉันเป็นคู่หมั้นเธอ! ชีวิตที่เหลือของเธอฉันรับผิดชอบเอง”

พูดจบ เขาก็เหลือบมองนรมน หันตัวแล้ววิ่งออกไป

สายตานี้ มองจนทำให้นรมนรู้สึกปวดหัวใจ

เธอหวังว่าเจตต์และนิตาจะคู่กันได้ แต่ไม่ใช่เป็นแบบในตอนนี้

“ฉันจะไปดูเขาหน่อย”

นรมนแสดงท่าทางพูดกับโพนี่จบ ก็วิ่งตามเจตต์ออกไป

เจตต์ไม่ได้วิ่งออกไปไกล เขามาที่สวนดอกไม้หลังโรงพยาบาล

ที่นี่คนค่อนข้างน้อย เจตต์นั่งย่อตัวท่ามกลางดอกไม้ ปิดปากแล้วร้องไห้ไร้เสียง

ไหล่เขาสั่นเทิ้ม คนตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้ามองจากด้านหลังไม่คิดว่าจะเหมือนเด็กที่หมดหนทาง

นรมนเดินเข้าไปช้าๆ นั่งลงข้างกายเขา

เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรใช้ภาษาไหนมาปลอบเจตต์ อย่างไรแล้วเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเธอเองก็รู้สึกละอายใจต่อนิตา