ตอนที่ 713
บทที่ 713 ใครกำลังพูดโกหก
October 31, 2026
บทที่ 713 ใครกำลังพูดโกหก
“บุริศร์เป็นอย่างไรบ้างคะ？”
นรมนตามไปอย่างรวดเร็ว โพนี่เองรู้ว่าเธอเป็นกังวล จึงรีบถามออกมา
วันภพถอดหน้ากากออก มองเห็นนรมนกับโพนี่ เขาตอบเสียงเบาว่า： “ไม่สามารถพูดได้ว่าสำเร็จมาก”
“หมายความว่าอะไรคะ？”
นรมนรู้สึกว่าตนเองตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็งอย่างฉับพลัน ร่างกายแข็งทื่อ
สีหน้าของโพนี่ก็ดูไม่ดีมาก ๆ
วันภพถอนหายใจและตอบว่า： “นำเลือดคั่งในสมองออกหมดแล้ว แต่สำหรับเส้นประสาทฉันจัดการไม่ได้”
“อะไรที่เรียกว่าทำไม่ได้คะ？ รุ่นพี่ คุณไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้เหรอ？”
โพนี่รีบถาม
วันภพตอบอย่างละอายใจ： “แต่ก่อนฉันเอาแต่คิดว่าตนเองคือเชี่ยวชาญทางด้านนี้ แต่เคสของบุริศร์บอกกับฉันว่า ฉันยังประเมินตนเองสูงไป ถ้าเป็นเพียงความเจ็บปวดของเส้นประสาททั่วไป แน่นอนว่าฉันสามารถรักษาเขาได้ แต่เขาไม่ใช่ ตอนที่พวกเราจะทำการผ่าตัดให้แก่เขา เส้นประสาทของเขาเกิดสถานะของการป้องกันตนเอง ถ้าพวกเราฝืนผ่าตัด เขาอาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดชีวิต หรือสมองอาจจะตายได้ ฉันรับความเสี่ยงนี้ไม่ไหว ดังนั้นต้องถอนการสะกดจิตของเขาก่อน เพราะการสะกดจิตอยู่ในสมองของเขา ในใจของเขาเกิดการต่อต้าน เกิดปฏิกิริยาการกีดกันโดยไม่รู้ตัว ทำให้พวกเราไม่มีทางลงมือได้”
ได้ฟังวันภพตอบแบบนี้ นรมนแทบจะล้มทั้งยืน
เธอเอาแต่คิดว่าผ่านการผ่าตัดครั้งนี้ไปบุริศร์จะลุกขึ้นมาได้ ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะมีผลลัพธ์แบบนี้
โพนี่เข้าใจความรู้สึกของนรมนที่มีต่อบุริศร์มากกว่าใคร เธอมองนรมนอย่างเป็นห่วง และถามวันภพว่า： “หรือว่านอกจากถอนการสะกดจิตจะไม่มีวิธีอื่นแล้ว？คุณก็เห็นแล้ว ตอนนี้บุริศร์อยู่ในอาการโคม่า ถ้าต้องการให้มีส่วนร่วมกับการสะกดจิต อาจจะไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง”
“เขาโคม่าก่อนหน้านี้เพราะมีเลือดคั่งในสมอง ซึ่งตอนนี้พวกเราเอาเลือดคั่งออกจากสมองแล้ว โดยปกติเขาน่าจะฟื้นขึ้นมาในช่วงเวลาสั้น ๆ ดังนั้นสิ่งที่พวกคุณต้องทำคือการหาคนที่สามารถถอนการสะกดจิตมาช่วยเขาโดยเร็วที่สุด ถ้าเป็นเช่นนี้ พวกเราถึงจะมีความหวัง”
“ฉันจะกลับไปหา！”
นรมนรีบกล่าวด้วยภาษามือ
เธอยังจำที่อยู่ของนักสะกดจิตที่มิลินเคยบอกกับตนเองได้ ตอนนั้นจำได้ชัดเจน จนถึงตอนนี้ยังคงจำได้อยู่
“นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด แต่ต้องรีบหน่อยนะ”
คำพูดของวันภพทำให้นรมนรีบพยักหน้าทันที
เธอฝากบุริศร์ไว้กับโพนี่ ส่วนตนเองจองตั๋วเครื่องบินที่เร็วที่สุดกลับไปเมืองชลธี
เมื่อกลับมาถึงเมืองชลธีอีกครั้ง นรมนไม่สามารถบรรยายความรู้สึกออกมาได้
เธอทั้งรักทั้งเกลียดที่นี่ ท้ายที่สุดแล้วความเจ็บป่วยของบุริศร์เอาชนะความรู้สึกกลัวในใจ
นรมนอาศัยที่อยู่ก่อนหน้านี้มาถึงประตูบ้านของนักสะกดจิต
เมื่อเธอกดกริ่งหน้าประตู มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยจากด้านในเดินออกมา พร้อมกับแววตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเมื่อมองเห็นนรมน
“คุณมาหาใครคะ？”
“สวัสดีค่ะ ฉันมาหาคุณหมอถมทวี เขาอยู่ไหมคะ？”
นรมนดีใจที่ตนเองยังจำชื่อของคุณหมอคนนั้นได้
หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอบอย่างไม่แยแส： “ไม่อยู่”
“เขาไปไหนคะ？”
“คนใบ้อย่างคุณมาทำท่าทำทางอะไรต่อหน้าฉัน？ฉันเข้าใจแค่ภาษามือง่าย ๆ คุณทำท่าทำทางแบบนี้ ฉันไม่เข้าใจหรอกนะ ถมทวีเดินทางไปต่างประเทศเพื่อเข้าร่วมการวิจัยทางวิชาการ ไปได้เกือบจะหนึ่งอาทิตย์แล้ว ถ้าคุณต้องการพบเขา รอเขากลับมาค่อยว่ากันอีกที น่าจะประมาณหนึ่งเดือนถึงจะกลับมา”
หญิงสาวพูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าของนรมนทันที
นรมนรู้สึกร้อนรน
อีกหนึ่งเดือนถึงจะกลับมา？
ทำอย่างไรดี？
ถ้าบุริศร์ฟื้นขึ้นมาตอนนี้ จะจัดการอย่างไร？
นรมนร้อนรนอย่างยิ่ง กดกริ่งอีกครั้ง แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครเปิดประตูให้เธอ
เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปหาป้อง
เมื่อป้องได้ยินว่าคนที่นรมนต้องการตามหาคือถมทวี ก็อดแปลกใจไม่ได้
“นรมน มีบางเรื่องที่ผมต้องพูดกับคุณ ทางที่ดีคุณต้องเตรียมใจเอาไว้”
“เรื่องอะไรเหรอ？”
นรมนรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
ป้องไม่อยากทำให้นรมนสะเทือนใจ แต่เขากลัวจะทำให้การรักษาบุริศร์เกิดความล่าช้า จึงกัดฟันและตอบว่า： “ถมทวีไม่อยู่แล้ว”
“ไม่อยู่แล้วหมายความว่าอะไร？”
นรมนรู้สึกว่าการล้อเล่นของตนเองยังไม่เพียงพอ
ป้องรู้ ในกรณีที่ตนเองเปิดหัวมาแล้ว ก็ต้องเล่าให้จบ
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกและกล่าวว่า： “ก็ตายแล้วไงล่ะ ก่อนหน้านี้ถมทวีประสบอุบัติเหตุทางอากาศตอนออกไปจากเมืองชลธี เรื่องนี้วงการแพทย์ของพวกเรายังคงคร่ำครวญอยู่เลยว่าสูญเสียผู้เชี่ยวชาญด้านการสะกดจิตไป ตอนนี้ร่างของเขายังเก็บรักษาอยู่ที่ห้องเก็บศพของโรงพยาบาล”
“แต่เมื่อสักครู่ครอบครัวของเขาบอกว่าถมทวีออกไปร่วมงานวิจัยทางวิชาการนะ”
นรมนรู้สึกเหมือนกับฟ้าผ่าตอนกลางวัน
“นั่นไม่ใช่คนในครอบครัวของเขา แต่เป็นคนเช่าบ้านของพวกเขา ถมทวีตัวคนเดียว ไม่มีลูกชายไม่มีลูกสาว ชีวิตนี้ไม่เคยแต่งงาน”
ป้องพูดจบ นรมนแทบอยากจะกระโดดไปต่อยผู้หญิงคนนั้นทันที
เธอผ่านเรื่องราวมามากมาย จนกลายเป็นคนแข็งแกร่ง มิฉะนั้น แค่ได้ยินว่าถมทวีตาย เดาว่าเธอคงเป็นลมไป แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถเป็นลมได้ เธอต้องคิดหาวิธีของเธอ
ทำอย่างไรดีนะ？
ป้องเห็นนรมนไม่ได้มีอารมณ์ฉุนเฉียวอะไร จึงถามว่า： “คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม？”
นรมนส่ายหน้า
เธอกล่าวด้วยภาษามือว่า： “ถมทวีตายไปแล้ว ตอนนี้คนที่สามารถถอนการสะกดจิตให้บุริศร์ได้ เดาว่ามีเพียงคนเดียว”
“ใครเหรอ？”
“มิลิน”
ตอนแรกมิลินเป็นคนบอกข้อมูลนี้แก่นรมน แต่ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นกับถมทวี คนที่เธอสามารถหาได้มีเพียงแค่มิลิน
เพียงแค่นึกถึงมิลิน นรมนนึกถึงคำพูดที่มิลินพูดกับเธอครั้งก่อน