ตอนที่ 714
บทที่ 714 ฉัตรยาตายแล้ว
October 31, 2026
บทที่ 714 ฉัตรยาตายแล้ว
นภดล？
นรมนสะบัดรเมศออกอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงไปหานภดล แต่ยังวิ่งไปไม่ถึงด้านข้างของเขา นภดลก็ถูกคนรับขึ้นรถ
เธอวิ่งไล่ตามอย่างรวดเร็ว แต่รถขับเร็วเกินไป นรมนจึงไล่ตามไม่ทัน
รเมศเห็นนรมนไล่ตามอยู่นาน ในท้ายที่สุดก็ตามรถไม่ทัน ถึงจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาเดินมาตรงหน้านรมน กล่าวเสียงเบาว่า： “ขึ้นรถเถอะ พวกเราไม่ได้เจอกันนานแล้ว ผมขอเลี้ยงกาแฟคุณสักแก้ว”
นรมนกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เธอมองตามรถของนภดลที่ขับไกลออกไป และรีบหยิบมือถือออกมาส่งข้อความหานภดล
เมื่อรเมศพบว่านรมนมีเบอร์มือถือของนภดล ก็อดแปลกใจไม่ได้
“คุณรู้จักนภดลเหรอ？ ทำไมคุณถึงรู้จักเขา？”
ในภาพจำของรเมศ สายงานของนรมนกับศูนย์กลางทั้งหมดหมุนรอบตัวของบุริศร์ และบุริศร์กับนภดลไม่มีการคลุกคลีใด ๆ แล้วทำไมนรมนจึงรู้จักนภดลได้？
แต่นรมนไม่มีเวลาอธิบายให้รเมศฟัง เธอรีบสอบถามอย่างรวดเร็ว “นภดล นี่ฉันเองนรมน ฉันอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลจันทรวงศ์ ถ้าเธอเห็นข้อความนี้แล้วรีบกลับมาได้ไหม ฉันต้องการหามิลิน และจำเป็นต้องเจอกับฉัตรยา”
มือถือของนภดลดังขึ้น
เขาเหลือบมองโดยไม่รู้ตัว พบว่าเป็นข้อความจากนรมน จึงเปิดอ่านด้านใน หน้าซีดทันที
“กลับรถ”
นภดลรีบให้คนกลับรถกลับไป
รเมศเห็นนรมนไม่สนใจตนเอง จึงคว้าข้อมือของนรมนอย่างร้อนรนอีกครั้งและกล่าวว่า： “คุณได้ยินที่ผมพูดหรือเปล่า？นรมน ผมรู้ว่าเพราะเรื่องก่อนหน้านี้ทำให้คุณเคียดแค้นผม แต่ตอนนี้คุณไม่สามารถมาปรากฏตัวที่นี่ได้”
นรมนมองรเมศอย่างไม่แยแส หวังว่าเขาจะปล่อยมือ แต่รเมศไม่สังเกตเห็นความหมายของนรมนเล็กสักนิด
“นรมน คุณฟังผมสักหน่อยได้ไหม？ หลายปีที่ผ่านมานั้น ผมก็ไม่เคยโกหกคุณไม่ใช่เหรอ？”
นรมนสะบัดรเมศออก กลับล้มลงบนพื้นเพราะใช้แรงมากเกินไป เธอเจ็บจนแยกเขี้ยวออกมา
“นรมน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？”
รเมศก้าวขึ้นไปคิดจะพยุงนรมนขึ้นมา แต่ถูกนรมนหลบหลีก
ในจังหวะนั้นเอง มือถือของนรมนก็ดังขึ้น เป็นโพนี่ส่งข้อความมา
“เป็นอย่างไรบ้าง ？เจอมิลินไหม？”
“ยังเลย มิลินหายตัวไป ฉันจะพยายามหาตัวเธอให้เร็วที่สุด”
นรมนตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
ในที่สุดรเมศก็สังเกตเห็นบางสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
“นรมน ทำไมคุณถึงไม่พูด？และไม่โทรศัพท์ ？เอาแต่ส่งข้อความ？ รู้สึกไม่สบายคอเหรอ？”
มือของนรมนหยุดชะงัก แต่ยังคงไม่มองไปที่รเมศเหมือนเดิม
ตอนนี้เธอเป็นอย่างไร เกิดอะไรขึ้น ไม่จำเป็นต้องบอกรเมศ
“คุณพูดสิ！คุณเป็นอะไรกันแน่？นี่บุริศร์ดูแลคุณอย่างไรเนี่ย？ถ้ารู้ว่าตอนนี้คุณจะกลายเป็นแบบนี้ ตอนนั้นผมไม่ควรปล่อยมือคุณไป ผม……”
รเมศยังไม่ทันพูดจบ นรมนก็เงยหน้าขึ้นมามองทางเขาทันที แววตาที่เย็นชาทำให้รเมศอึ้งไปเล็กน้อย คนทั้งคนรับไม่ไหว
แววตาของนรมนมีความห่างเหินและรำคาญ เหมือนเขาเป็นเพียงแค่คนที่เดินผ่านมา เหมือนช่วงเวลาห้าปีก่อนของพวกเขาไม่มีอีกแล้ว
รเมศรู้ ทั้งหมดนี้เขารนหาที่เอง ถ้าไม่เพราะตนเองทำมากเกินไป บางทีตอนนี้เขาคงยังเป็นเพื่อนกับนรมน แต่ตอนนี้……
เขาก้าวถอยหลังออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ความรู้สึกซับซ้อน
ในเวลานี้เอง รถของนภดลขับกลับมา
เมื่อนภดลลงมาจากรถ มองเห็นรเมศ คิ้วก็ขมวดอย่างห้ามไม่ได้
“ประธานรเมศ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่？”
รเมศมองไปทางนภดล สงบสติอารมณ์ของตนเองและถามกลับไปว่า： “แล้วนายมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร？”
“นี่คงไม่เกี่ยวข้องกับประธานรเมศหรอกครับ？”
นภดลพูดจบก็หันไปมองนรมน สีหน้ามีความร้อนรน
“คุณนายบุริศร์ คุณไม่ควรมาที่นี่ ขึ้นรถเถอะ มีเรื่องอะไรพวกเราค่อยคุยกันบนรถ”
ได้ยินนภดลพูดแบบนี้ นรมนกำลังจะขึ้นรถ ก็ถูกรเมศขวางเอาไว้
“ช้าก่อน นี่พวกคุณรู้จักกันเหรอ？”
“เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย ？ประธานรเมศ？”
นภดลรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งที่รเมศขัดขวางนรมน
รเมศกลับตอบอย่างเย็นชา： “นายรู้จักนรมนตั้งแต่เมื่อไหร่ ？นายมีเจตนาอะไรกับเธอ？”
นรมนรู้สึกว่ารเมศควรพอได้แล้ว
เธอผลักรเมศออกไป และพิมพ์บนมือถือว่า： “ข้อร้องคุณล่ะ เรื่องของฉันคุณอย่ามายุ่งได้ไหม？ฉันจะรู้จักใครหรือไม่รู้จักใครมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย？หรือจะบอกว่าคุณต้องการอธิบายให้ฉันฟัง ว่าทำไมคุณจึงศัลยกรรมฉันให้กลายเป็นฉัตรยา？”
รเมศหน้าซีดอย่างรวดเร็ว
“ทำไมคุณถึงรู้ว่าคุณกับฉัตรยา？”
“พวกเราเคยเจอกันแล้ว และเป็นเพื่อนสนิทกัน คุณมีปัญหาไหม？”
ตอนนี้ความอดทนทั้งหมดของนรมนกำลังจะหมดไป