บทที่ 715 ฉันมาเพื่อบุริศร์

บทที่ 715 ฉันมาเพื่อบุริศร์

“นี่เป็นสถานที่ที่มีความขัดแย้ง ตอนนี้คุณกับฉัตรยาหน้าตาเหมือนกัน อยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ดังนั้นคุณรีบออกไปจากที่นี่เถอะ”

นภดลลากนรมนลงจากรถ ตรงเข้าไปในสนามบินทันที

“ระหว่างทางที่มาผมได้จองตั๋วเครื่องบินให้แก่คุณแล้ว เพื่อกลับไปเมืองชลธี ผมไม่รู้ว่าคุณอยากกลับไปเมืองชลธีหรือเปล่า นั่นคือทั้งหมดที่ผมสามารถทำได้ในตอนนี้ คุณก็รู้ สถานะของผมในตระกูลจันทรวงศ์อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก มีหลายสิ่งที่ผมไม่สามารถทำได้ ถ้าฉัตรยายังมีชีวิต ผมยังมีโอกาสช่วยคุณได้ แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว พูดตามความจริง ผมหมดหนทางจริง ๆ ทางเดียวที่จะสามารถปกป้องคุณได้ นั่นคือให้คุณออกไปจากที่นี่ทันที”

คำพูดของนภดลทำให้นรมนรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง

“ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าทางนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ฉันต้องการตามหาตัวมิลินจริง ๆ บุริศร์ไม่สามารถรอได้แล้ว”

นรมนกล่าวด้วยภาษามือ

นภดลกำลังคิดจะพูดอะไร มือถือของนรมนก็ดังขึ้นมา

เธอเปิดดู เป็นสายเรียกเข้าจากป้อง

นรมนรีบปัดปุ่มรับสายอย่างรวดเร็ว

“นรมน คุณรีบกลับมาเร็ว เรื่องทางฝั่งบุริศร์มีความคืบหน้า”

นรมนรีบตัดสาย หยิบตั๋วเครื่องบินที่นภดลจองให้เธอ กล่าวขอบคุณด้วยภาษามือ “ฉันไปก่อนนะ มีเรื่องอะไรติดต่อฉันได้ตลอด ตราบใดที่ฉันสามารถช่วยได้ แน่นอนว่าฉันจะไม่นิ่งดูดาย”

“ผมรู้ เพียงแต่ช่วงนี้ผมไม่สามารถกลับไปได้ การตายของฉัตรยายังไม่แน่ชัด ไม่ว่าอย่างไรผมต้องการทำให้ชัดเจน”

นภดลโศกเศร้าอย่างยิ่ง

นรมนรู้ความสัมพันธ์ระหว่างนภดลกับฉัตรยา เธอกล่าวปลอบโยนด้วยภาษามือ： “ฉันเสียใจด้วยนะ”

“ขอบคุณครับ นี่คือขวดเลือดของผม บางทีคุณอาจจะใช้ประโยชน์จากมันได้ ช่วงนี้ผมไม่มีเวลาออกไปจากที่นี่ รับไว้เถอะ ป้องกันไว้ล่วงหน้า”

นรมนรู้ว่าขวดเลือดของนภดลมีค่ามากมาย ถึงแม้จะเป็นขวดเล็ก ๆ แต่กลับเป็นน้ำใจของนภดล

เธอรับมา และกล่าวด้วยภาษามือว่า： “ขอบใจนะ ตอนนี้นอกจากคำว่าขอบคุณฉันไม่รู้ว่ายังจะสามารถพูดอะไรได้อีกจริง ๆ ”

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว รีบไปเถอะ อย่าอยู่ที่นี่นาน”

“อืม ไปก่อนนะ”

นรมนบอกลานภดล ขึ้นเครื่องบินทันที

รเมศยังอยากจะติดต่อนรมนอีกครั้ง แต่นรมนบินจากไปแล้ว

เขาไปหานภดลอีกที น่าเสียดายที่ไม่ได้ข้อมูลใด ๆ จากปากของนภดล

เมื่อนรมนบินมาถึงเมืองชลธี ป้องก็มารออยู่แล้ว

“เป็นอย่างไรบ้าง？ ทางฝั่งบุริศร์มีความคืบหน้าอะไรเหรอ？”

นรมนรีบเอ่ยถามด้วยภาษามือ

ป้องเชิญเธอเข้ามาในห้อง รินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว และกล่าวว่า： “ยังจำป้าโอได้ไหม？”

“จำได้สิ”

นรมนจะลืมผู้หญิงคนนั้นได้อย่างไร？

ความทุกข์ทั้งหมดของเธอเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนี้

ป้องเม้มริมฝีปากและกล่าวว่า： “ถมทวีตายแล้ว มิลินหายสาบสูญ ทางฝั่งบุริศร์ไม่สามารถรอได้อีกแล้ว ผมกับโพนี่ปรึกษาหารือกัน จึงต้องการสอบถามความคิดเห็นของคุณสักหน่อย

“คุณว่ามาได้เลย”

“ป้าโอเป็นผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ ในเรื่องนี้พวกเราไม่ปฏิเสธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุริศร์คือลูกชายแท้ ๆ ของเธอ ผมกำลังคิดว่า ควรจะไปไหว้วานป้าโอสักดีไหม ดูว่าเธอมีวิธีหรือเปล่า แต่เรื่องนี้ต้องให้คุณตัดสินใจ บุญคุณและความแค้นของคุณกับป้าโอผมพอรู้อยู่บ้าง ดังนั้น……”

ได้ยินป้องพูดแบบนี้ นรมนอึ้งไปทันที

ปฏิเสธไม่ได้ เธอไม่ชอบป้าโอจริง ๆ และหวังว่าชีวิตนี้จะไม่มีการติดต่อกันอีก แต่ตอนนี้มีความเกี่ยวข้องกับบุริศร์ เธอไม่รู้จริง ๆ

“ใครจะรับประกันได้ว่าป้าโอจะไม่ฉวยโอกาสทำอะไรบุริศร์อีก”

ป้องเข้าใจความกังวลของนรมน

“ผมได้ให้คนไปถามความคิดเห็นมาก่อนแล้ว บอกตามตรง พวกเราต่างก็คาดเดาเช่นนี้ แต่ไม่อาจรับประกันได้ ทำได้เพียงลองดูก่อน ในเมื่อพวกเราไม่มีวิธีอื่นแล้ว ผมจะไปกับพวกเขาด้วย ถ้าป้าโอทำอะไรบุริศร์ ผมก็จะแทรกแซงได้ทันที ถึงแม้ผมจะยอมรับว่าตนเองไม่ใช่ศัตรูของป้าโอก็ตาม”

ป้องยิ้มอย่างขมขื่น

นรมนตกอยู่ในสถานการณ์ยุ่งเหยิง

ถ้าเป็นเรื่องของเธอเอง นรมนไม่จำเป็นต้องคิดใคร่ครวญ แต่ตอนนี้เธอจำเป็นต้องคิดอย่างรอบคอบเพื่อความปลอดภัยของบุริศร์

ป้องก็ไม่เร่งรัดเธอ

หลังจากคิดใคร่ครวญมาเป็นเวลาสิบนาที นรมนตอบด้วยภาษามือว่า： “สามารถลองดูได้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทางฝั่งป้าโอยังคงมีความหวังเล็กน้อย ดีกว่าให้บุริศร์นอนอยู่ในโรงพยาบาลโดยไม่รู้อะไรเลยจริงไหม？”

“ผมก็คิดแบบนั้น ผมได้แจ้งกับโพนี่แล้ว เพียงแค่คุณเห็นด้วย ก็ให้เธอพาบุริศร์กลับไปด้วยกัน คุณวางใจได้ ผมได้ส่งเฮลิคอปเตอร์ไปที่นั่นแล้ว พวกเขาจะกลับมาในไม่ช้า ”

สำหรับการจัดการของป้อง นรมนพอใจมาก

ช่วงกลางคืนนรมนพักอยู่ในบ้านของป้อง

เมื่อเรนนี่เห็นนรมน จึงเอ่ยถามด้วยภาษามือว่าเธอได้เจอกับมายด์ไหม？

นรมนรู้ว่าเรนนี่อาจจะรู้เรื่องของมายด์จากกานต์

เธอบอกเรนนี่ว่า มายด์สบายดีมาก และมาถึงเมืองชลธีแล้ว เดี๋ยวมีโอกาสพวกเขาจะได้เจอกัน

เรนนี่ดีใจมาก

นรมนกลับมาที่ห้องพักแขกของตนเอง นึกถึงลูกสาวของตนเองขึ้นมา น่าเสียดายที่ทำได้เพียงแอบคิดถึง

วันต่อมาตอนฟ้ายังไม่สาง บุริศร์กับโพนี่พวกเขากลับมากันแล้ว

มองเห็นบุริศร์บนเปลหาม นรมนรู้สึกสงสารจับใจ

“ป้าโออยู่ที่เมืองหลวง หรือว่าพวกคุณมีเส้นสายที่จะให้ป้าโอออกมา？”

นรมนคิดปัญหาเรื่องนี้ทั้งคืน ถึงจะเอ่ยถามออกมา

ป้องตอบเสียงเบา： “ให้เธอออกมาแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ เพียงแต่พวกเราสามารถเข้าไปได้ เรื่องนี้ผมสามารถลองยื่นคำร้องดู”

ในขณะที่รอกระบวนการยื่นคำร้อง นรมนรู้สึกวันเวลาช่างยาวนาน

บุริศร์ยังคงอยู่ในสภาพเดิม วันภพกลัวว่าระหว่างทางจะเกิดเหตุฉุกเฉิน จึงตามมาด้วย