ตอนที่ 716
บทที่ 716 อาจจะเป็นการสำนึกผิด
October 31, 2026
บทที่ 716 อาจจะเป็นการสำนึกผิด
“เฮ้ เธอโอเคไหม？”
นรมนรีบเอ่ยถามด้วยภาษามือ
ป้าโอไออยู่สักพักจึงหยุดลง
เธอมองคราบเลือดบนฝ่ามือ กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่นว่า： “รู้สึกว่าสมควรได้รับมันใช่ไหม？เห็นฉันในตอนนี้ เธอไม่มีอะไรที่อยากพูดเลยหรือไง？”
“เธอเป็นอะไรไปกันแน่？”
นรมนไม่ซ้ำเติม ไม่ได้พูดเรื่องอื่น ไถ่ถามอย่างตรงประเด็น
ป้าโอรู้สึกประหลาดใจ
นรมนมองเธอ กล่าวด้วยภาษามือ： “ฉันทำเพื่อบุริศร์”
ป้าโอตะลึง จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอก้มหน้าไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ความจริงแล้วนรมนกระวนกระวายใจ แต่เธอไม่สามารถเร่งรัดป้าโอได้ เพราะถ้าเร่งรัด ก็แสดงให้เห็นว่าตนเองกระวนกระวายใจ แล้วเธอก็จะเป็นฝ่ายที่แพ้พ่าย
ในตอนนี้ขึ้นอยู่กับว่าใครจะสามารถสงบสติอารมณ์ได้
ป้าโอก้มหน้าเหมือนหลับไป ถึงแม้นรมนจะกระวนกระวายใจ ก็หลับตาพักสักครู่ ช่วงนี้เหนื่อยมากเหลือเกิน โดยเฉพาะบินจากเมืองชลธีไปตระกูลจันทรวงศ์ และจากตระกูลจันทรวงศ์บินกลับมา การเดินทางไปกลับนี้ ร่างกายรับไม่ไหวจริง ๆ
โดยไม่รู้ตัว นรมนเผลอหลับไป
ป้าโอได้ยินลมหายใจที่สม่ำเสมอของนรมน และยังเห็นท่าทางเหนื่อยล้าของเธอ แววตาส่องแสงระยิบระยับ จากนั้นพูดกับผู้คุมด้านข้างว่า： “ฉันอยากกลับแล้ว ถ้าพวกเขาต้องให้ฉันไปช่วยคน ก็ให้เอายาสมุนไพรจีนตามที่ฉันบอกมาให้ฉัน”
ผู้คุมพาป้าโอไป กลับไม่ได้ทำให้นรมนตกใจตื่น
นรมนหลับไปได้ไม่นาน สัปหงกหนึ่งครั้งแล้วจึงตื่นขึ้นมา กลับพบว่าป้าโอตรงหน้าไม่อยู่แล้ว
เธออดด่าตนเองไม่ได้ ทำไมถึงได้เผลอหลับไปนะ？
นรมนรีบร้อนต้องการถามถึงสถานการณ์ของป้าโอ ผู้คุมนำคำพูดของป้าโอมาบอกนรมน และยังให้กระดาษแผ่นหนึ่งกับเธอ ซึ่งบนกระดาษคือรายชื่อยาสมุนไพรจีนทั้งหมด
เห็นแบบนี้แล้ว นรมนก็ไม่พัก นำกระดาษกลับไปทางฝั่งของป้อง
วันภพยังคงดูแลรักษาบุริศร์ จำเป็นต้องพูดว่า เพราะความช่วยเหลือของวันภพ ถึงได้ประคับประคองความดันโลหิตของบุริศร์ให้อยู่ในสถานะที่ดีที่สุดมาตลอด แต่ทุกคนต่างรู้ว่า สถานะแบบนี้ไม่อาจคงอยู่ได้นานเกินไป
“เป็นอย่างไรบ้าง？”
ป้องและโพนี่ต่างห่วงใย
นรมนยื่นกระดาษให้ป้อง กล่าวด้วยภาษามือว่า： “นี่คือร้านขายยาที่ป้าโอให้มา เธอให้พวกเราไปเอามาและนำเข้าไปให้”
“นี่มันไม่ถูกต้อง！ นี่ไม่ใช่ใบสั่งยาเพื่อรักษาการสะกดจิตกับอาการเจ็บเส้นประสาทนะ”
คำพูดของป้องทำให้นรมนตึงเครียดขึ้นมาทันที
“หมายความว่าอะไร？ ป้าโอกำลังเล่นตลกกับฉันอยู่เหรอ？”
อันที่จริงผลลัพธ์แบบนี้ทุกคนต่างตั้งสมมุติฐานไว้ก่อนแล้ว เพียงแต่นรมนยังคงทนไม่ไหว
เห็นนรมนโกรธ ป้องรีบกล่าวว่า： “คุณอย่าเพิ่งกระวนกระวาย ถึงแม้จะไม่ใช่ใบสั่งยาเพื่อรักษาเส้นประสาทสมอง แต่มันมีผลดีกับคุณนะ”
“หมายความว่าอะไร？”
นรมนไม่สามารถเข้าใจได้
วันภพดูใบสั่งยาและตอบว่า： “นี่น่าจะเป็นใบสั่งยาสำหรับรักษาเส้นเสียงเสียหายและลำคอ”
“อะไรนะ？”
นรมนตะลึงไปหมด
โพนี่เองก็ไม่กล้าเชื่อถือ
“พวกคุณมั่นใจเหรอ？ ใบสั่งยานี้ไม่มีอันตรายที่แฝงเร้นแน่เหรอ？ฉันไม่เชื่อว่าป้าโอจะมีเมตตา จะเป็นฝ่ายช่วยรักษาลำคอให้นรมนเอง？”
ได้ยินโพนี่พูดแบบนี้ นรมนอึ้งไปทันที
“ความหมายของคุณนี่คือใบสั่งยาสำหรับฉันเหรอ？”
“น่าจะใช่นะ”
คำตอบของป้องทำให้นรมนอึ้งไปอีกครั้ง
ไม่มีใครรู้ว่าป้าโอคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่ยังมีความหวังอันริบหรี่
ป้องนำยาสมุนไพรจีนมาตามใบสั่งยา และไม่ได้พาบุริศร์ไปด้วย ตรงไปที่คุกกับนรมน เพียงแต่เหมือนกับครั้งก่อน ป้าโอเห็นเพียงนรมนคนเดียว
เมื่อนรมนพบป้าโออีกครั้ง จึงเอ่ยถามด้วยภาษามือเป็นสิ่งแรก： “ ใบสั่งยาของเธอคือใบสั่งยาอะไร？”
“ป้องไม่ได้มากับเธอด้วยเหรอ ไม่ได้บอกเธอหรือไง？”
ป้าโอไม่เงยหน้า มองมือของตนเองเหมือนกำลังค้นคว้าอะไร
“ทำไมถึงอยากรักษาคอให้ฉัน？ ฉันต้องการให้เธอรักษาบุริศร์ก็พอ”
นรมนรีบเขียน
ป้าโอหัวเราะ ถามว่า： “ ทำไม เธอกลัวฉันทำร้ายเธอเหรอ？”
“ก็เป็นไปได้！”
นรมนพูดอย่างตรงไปตรงมา
ป้าโอยิ่งหัวเราะอย่างเบิกบาน
“งั้นก็ช่วยไม่ได้ ฉันแค่อยากรักษาเธอ ถ้าเธอไม่รักษา ฉันก็จะไม่ตรวจให้บุริศร์ ถึงอย่างไรคนอย่างเธอ จะมีหรือไม่มีทายาทก็ไม่สำคัญ”
“แก！”
นรมนโมโหแทบคลั่ง
เธอไม่อยากจะเชื่อว่าบนโลกใบนี้ยังมีแม่แบบนี้
“เอาไง ？รีบตัดสินใจนะ ไม่อย่างนั้นถึงแม้ฉันจะอยากช่วยชีวิตบุริศร์ หากสายเกินไปก็ทำอะไรไม่ได้”
นรมนอยากจะเอาสิ่งของในมือทุบลงบนหน้าของป้าโอ เพียงแต่คิดถึงบุริศร์ เธอไม่อาจเดิมพันได้
“ได้ ฉันตกลงกับเธอ ฉันจะดื่ม ถึงแม้เธอจะให้ยาพิษแก่ฉัน ฉันก็จะดื่ม เพื่อบุริศร์ ฉันทำได้ทุกอย่าง ตราบใดที่เธอสามารถรักษาเขาได้ ถึงแม้จะเอาชีวิตของฉันไปฉันก็ไม่สนใจ”
นรมนเขียนลงบนกระดาษด้วยความโมโห รุนแรงจนกระดาษขาดเป็นเสี่ยง ๆ
ป้าโอเห็นลายมือ เธอเอื้อมมือออกมาเก็บกระดาษนั้นไป