ตอนที่ 721
บทที่ 721 ลูกผู้หญิงด้วยกันทำไมต้องมาแกล้งกันด้วย
October 31, 2026
บทที่ 721 ลูกผู้หญิงด้วยกันทำไมต้องมาแกล้งกันด้วย
ป้าโอรีบเงยหน้ามองก็พบกับกานต์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
“ไม่ร้องไห้สิ โตขนาดนี้แล้ว ยิ่งร้องยิ่งขี้เหร่ ต้องเป็นตัวอย่างให้ผมสิ”
“กานต์！”
ป้องอยากจะดึงกานต์กลับมา ก็ถูกกานต์ขัดไว้ก่อน
“คุณอาป้อง เธอไม่ทำร้ายผมหรอกครับ”
“นายรู้อะไร? เธอเป็นผู้หญิงร้ายกาจ อย่าเข้าใกล้เลยเชียว ถ้าหากนายเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะบอกกับแม่นายยังไง? มานี่!”
ป้องรู้ว่ากานต์ยังเป็นเด็กอยู่ ป้าโออาจจะล่อลวงเขา จึงต้องระมัดระวังเสียให้มาก
กานต์กลับยิ้มแล้วส่ายหน้า จากนั้นอ้าแขนสองข้างหันไปทางป้าโอ “จะกอดผมไม่ใช่เหรอ?”
ป้าพลันดีใจขึ้นมา
เธอโผเข้ากอดกานต์อย่างแน่น
“ขอบคุณนะกานต์ ขอบคุณมาก”
ป้าโอไม่เคยรู้ว่าอ้อมกอดอบอุ่นเพียงไหน เธอรู้สึกตื้นตันมาก
ป้องเป็นห่วงจึงคอยระวังทุกการกระทำของป้าโอ
กานต์ใช้มือเล็กลูบหลังป้าโอเบาๆ จากนั้นพูดด้วยเสียงเบาๆ “ขอบคุณนะที่ยอมช่วยแม่และพ่อของผม ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนคุณจะทำเรื่องที่แย่ๆไว้มาก และผมคิดว่าจะไม่ให้อภัย แต่คุณได้ทำให้ครอบครัวผมสมบูรณ์อีกครั้ง แล้วยังคืนพ่อและแม่ที่ร่างกายแข็งแรงให้ผมอีก ผมรู้สึกขอบคุณมากๆ คุณครูบอกว่า คนเราชีวิตนึงไม่มีทางที่จะไม่ทำผิดเลย ถ้าทำผิดก็ต้องรู้สึกผิดจริงๆ รู้ผิดแล้วยังแก้ไขถือว่าเป็นเด็กดี ผมให้อภัยคุณได้ ให้อภัยกับทุกสิ่งที่เคยทำกับผม แต่หลังจากนี้คุณอย่ามาทำร้านคนในครอบครัวผมอีกได้ไหม?”
“ค่ะ!”
ป้าโอร้องไห้สะอึกสะอื้น
แม้แต่เด็กสี่ขวบยังรู้ว่าทำผิดย่อมแก้ไขได้ ทำไมเธอที่ใช้ชีวิตมาตั้งหลายปี ถึงยังไม่เข้าใจกับเหตุผลข้อนี้.
เธอสู้เด็กไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ป้าโอกอดกานต์เอาไว้แน่น
นี่คือหลานของเธอ!
ถ้าหากเธอไม่ได้แก้แค้นอย่างบ้าคลั่งไป ตอนนี้เธอคงยังมีความสุขอยู่บนชิงช้าสวรรค์ใช่ไหม?
เป็นเธอที่ทำทุกอย่างพังลงกับมือ เป็นเธอที่ทำลายความสุขลง
เมื่อเห็นป้าโอเสียใจมาก กานต์จึงเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง
“หม่ามี๊บอกว่าคุณย่าป่วย ป่วยหนักมาก ผมไม่รู้ว่าคุณย่าจะรักษาให้หายได้ไหม แต่อย่าทำเรื่องที่เกินกว่าเหตุกับพ่อและแม่ผมอีกได้ไหม? หม่ามี๊ชีวิตนี้ลำบากมามากแล้ว เหมือนกับเพลงนั้นไง ที่เป็นผู้หญิงช่างลำบาก”
ป้าโอพยักหน้ารับ
เธอไม่อยากจะปล่อยกานต์เลยซักนิด
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่ากานต์รู้เรื่องมาก น่ารัก และน่าเอ็นดูมาก
ถ้าหากไม่ใช่เพราะเธอ เขาก็คงจะมีชีวิตวัยเด็กที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่น แต่เป็นเพราะเธอ ทำให้หลานชายและหลานสาวของเธอต้องมาลำบากแบบนี้
ป้าโอแทบอยากต้องการหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้ เธอเห็นคุณค่าใยเวลาเหล่านี้มาก แต่เขารู้ ว่านั่นเป็นเพียงความต้องการของเธอเท่านั้น
เธอปล่อยกานต์
กานต์ยื่นมือมาปาดน้ำตาให้เธอเบาๆ
มือเล็กของเขานิ่มและอบอุ่นมาก
ทำเอาใจของป้าโอแทบละลาย
ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่เห็นค่าในทุกสิ่งทุกอย่างนี้
“ผมต้องไปแล้ว หม่ามี๊เป็นห่วงอยู่ด้านนอก”
กานต์ทำให้ป้าโอไม่อยากจากไปไหน แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งไว้
“เอาอันนี้ไป จะมีประโยชน์ตอนหนูโต”
ป้าโอหยิบแหวนเอาออกให้กานต์
“คืออะไรเหรอครับ?”
“ของไม่ได้มีค่าอะไร ถือว่าย่าให้หนูเอาไว้เป็นที่ระลึก ย่ารู้ว่าในใจหนูไม่มีที่ว่างสำหรับย่าหรอก ย่าก็ไม่เหมาะที่จะเป็นย่าของหนู แต่ว่าชีวิตของย่าใกล้จะปลายทางแล้ว เลยอยากจะทิ้งของเอาไว้ให้เป็นที่ระลึก กมลร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง หลังจากนี้หนูเป็นพี่ชายต้องดูแลตัวเองน้องสาวดีๆนะ”
“ขอบคุณครับ”
กานต์เก็บแหวนที่มีลวดลายโบราณนั้นเรียบร้อย จากนั้นก็เดินจากไป
“กานต์！”
ป้าโอมองตามหลังของเขา อดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียก
กานต์หันกลับมา มองหญิงชราที่เหลืออายุขัยไม่มากแล้ว มองดูเธอที่น้ำตาคลอเบ้า เขาก็ยิ้ม แล้วจึงพูดขึ้น “คุณย่า ผมไปแล้วครับ”
ป้าโอชะงักอยู่กับที่
เขาเรียกเธอว่าอะไรนะ?
เมื่อกี้กานต์เรียกเธอว่าอะไรนะ?
คุณย่า?
ในที่สุดสิ่งที่เธอรอคอยก็สมหวังเสียที!
เธอที่รอคอยให้หลานชายเรียกเธอว่าคุณย่า
ป้าโอที่ใจจนแทบเต้น เธออยากจะได้ยินกานต์เรียกเธอว่าคุณย่าอีกครั้ง แต่เขาได้เดินไปถึงห้องรับแขกแล้ว
เธอนั่งก้มเอามือปิดหน้า แล้วร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด
หลังจากที่กานต์ออกมาแล้ว ป้องจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าเด็กนี่ใจกล้าจริงๆ กล้าเอาของมาเสียทุกอย่างนายไม่กลัวเธอจะลงไม้ลงมือกับนายรึไง?”
“ไม่กลัว”
กานต์ยิ้มแล้วพูดต่อ “แววตาของคนเราไม่สามารถหลอกกันได้ เธอชอบผมมากจริงๆครับ ผมสัมผัสได้ คุณอาป้อง ห้ามบอกหม่ามี๊นะครับ ว่าเธอให้ของกับผม แล้วก็ห้ามบอกหม่ามี๊ด้วย ว่าผมเรียกเธอว่าคุณย่า”
“เจ้าเด็กนี่หัดที่จะแอบทำผิดแล้วใช่ไหม?”
ป้องใช้นิ้วดีดหัวของกานต์
กานต์ลูบหัวของตัวเองพลางพูด “ไม่ใช่ซักหน่อย แค่หม่ามี๊ไม่ไว้ใจเธอ แล้วผมไม่อยากให้หม่ามี๊เป็นห่วงเท่านั้น”
ป้องรู้สึกว่ากานต์น่าสนใจมาก
“นายไม่เกลียดเรื่องที่เธอทำลงไปเหรอ?”
“เกลียดสิ แต่เธอก็ช่วยหม่ามี๊คุณบุริศร์ไม่ใช่เหรอครับ? แสดงว่าเธอสำนึกผิดแล้ว เราควรจะให้โอกาสเธอ”
ป้องพลันชะงักไปชั่วขณะ
ความคิดของผู้ใหญ่นั้นซับซ้อน ความรู้สึกยิ่งสับสน แต่เด็กนั้น ชอบก็คือชอบ เกลียดก็คือเกลียด
ความรู้สึกของพวกเขานั้นง่ายมาก