ตอนที่ 722
บทที่ 722 ช่วงชีวิตที่เหลือที่มีคุณ ช่างดีนัก
October 31, 2026
บทที่ 722 ช่วงชีวิตที่เหลือที่มีคุณ ช่างดีนัก
“อ้าก~”
กานต์ตกใจจนร้องออกมา จนทำให้นรมนตกใจตื่นตาม
“เกิดอะไรขึ้น?”
เธอรีบตื่นขึ้นมา ลุดพรวดมาดูกานต์
“ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า? เจ็บตรงไหนไหม? รีบบอกหม่ำที่!”
นรมนเป็นห่วงมาก
หรือป้าโอลงไม้ลงมือกับกานต์แล้วจริงๆ?
กานต์กลับชี้ไปทางบุริศร์ แล้วพูดด้วยความตะกุกตะกัก “คุณบุริศร์ลืมตาแล้ว”
“พูดอะไรนะ?”
นรมนอึ้งไปชั่วขณะ
เมื่อกี้ป้องก็ไม่ได้สังเกตมาก ตอนนี้ได้ยินที่กานต์พูด จึงรีบรุดเข้ามาหาบุริศร์ แล้วพบว่าเขาลืมตาแล้วจริงๆด้วย
“บุริศร์ เป็นยังไงบ้าง?”
นรมนรีบหันไป พบว่าบุริศร์ลืมตาแล้วจริงๆ เธอจึงรีบเข้าไปหา กอดเขาแน่น
“นายตื่นขึ้นมาซักที! บุริศร์ สารเลว! นายอย่าทำให้ฉันตกใจแบบนี้ได้ไหม?”
บุริศร์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ค่อยออก ในสมองตีกันมั่วไปหมด
อยู่ที่ยูนนานไม่ใช่เหรอ?
ไม่ใช่ตกหน้าผาไปแล้วเหรอ?
เขายังมีชีวิตเหรอ?
น่าจะยังมีชีวิตอยู่!
ไม่อย่างนั้นจะเห็นนรมนได้ยังไง? ยังได้ยินเสียงเธออีก
เดี๋ยวก่อน!
เขารีบผลักนรมนออก แล้วมองนรมนด้วยความตกใจ
“เสียงของเธอ…”
“หายแล้ว แค่ตอนนี้ยังเจ็บเล็กน้อย”
นรมนรู้สึกดีใจมากจริงๆ
บุริศร์ลุกขึ้นนั่ง พลันรู้สึกปวดหัวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
เขารีบกุมหัวของตัวเอง แล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ป้องรีบเข้าดึงเข็มออกจากตำแหน่งไหลเวียนเลือดบนหัว
นรมนตกใจจนหัวใจแทบเต้นออกมา
“เขาเป็นอะไร? ทำไมถึงปวดหัว?”
“นี่เป็นอาการปกติ อาการปวดประสาทไม่ใช่รักษากันง่ายๆ ต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไป ตอนนี้อาการสลบไสลของเขาถูกกำจัดออกไปแล้ว อาการทางประสาทต้องค่อยๆรักษา ป้าโอบอกว่าอีกสามวันเขาถึงฟื้นขึ้นมา แต่ตอนนี้เขาฟื้นขึ้นมาได้ แค่นี้ก็น่าประหลาดใจมากแล้ว”
ป้องรีบอธิบาย
บุริศร์จับใจความที่เขาจะสื่อได้
“ใคร? แกเป็นใคร?”
“ป้าโอ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่เมืองหลวง นายไม่เห็นเหรอ? ที่นี่หน้าประตูคุก ไม่มีป้าโอ นายคงเสียชีวิตไปแล้ว”
คำพูดของป้องทำเอาบุริศร์หันขวับ มองประตูเหล็กที่ด้านหลัง
ทำไมเขาคิดไม่ถึง ว่าตัวเองจะได้รับการช่วยชีวิตจากป้าโอ
ถ้าหากไม่หมดหนทางจริงๆ นรมนคงไม่มีทางพาเขามาหาป้าโอแน่นอน
บุริศร์มองนรมน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ลำบากคุณเลย”
“คุณยังรู้นี่ว่าฉันลำบาก ดูคุณซิ อยู่ดีๆ ทำไมถึงตกหน้าผาได้?”
เมื่อพูดถึงปัญหานี้ขึ้นมา บุริศร์ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรเช่นกัน
เขาก็ไม่อยากจะยอมรับว่าตัวเองค่อนข้างโชคร้าย
ตอนแรกอยากจะทำโทษนลินแต่ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นคนรับโทษแทน
“นลินล่ะ?”
“ตายแล้ว”
นรมนเข้าไปประคองบุริศร์
กานต์รู้สึกตัวขึ้นมา จึงโวยวาย “นี่ๆๆ ขอร้องพวกนายล่ะ อย่าลืมสิว่ายังมีฉันอยู่ตรงนี้? ถ้าไม่มีฉัน คุณบุริศร์จะฟื้นขึ้นมาได้ไหม?”
“ใช่ๆๆ เพราะนายทั้งนั้น”
นรมนหัวเราะออกมา แล้วรีบพากานต์มาข้างๆบุริศร์
“นี่ คุณบุริศร์ นายนี่แย่จริงๆ ไปเที่ยวอยู่ดีๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”
“เจ้าเด็กนี่ จะมาว่าฉันใช่ไหม?”
บุริศร์นอนมานาน ร่างกายค่อนข้างอ่อนแรง
เมื่อเห็นว่าบุริศร์ฟื้นแล้ว ป้องและนรมนจึงรีบพาเขากลับมาที่โรงแรม
ป้องตรวจร่างกายให้บุริศร์ ไม่พบปัญหาใหญ่อะไร จึงรู้สึกสบายใจ
“วางใจเถอะ ตอนนี้นอกจากอาการทางประสาทแล้ว อย่างอื่นก็ไม่มีปัญหาอะไรอีก รอจนฝังเข็มครบแก้วให้ครบหนึ่งสัปดาห์ สิบวัน หรือครึ่งเดือนก่อน อาการทางประสาทน่าจะดีขึ้นเยอะมาก”
เมื่อได้ยินป้องกล่าวเช่นนี้ นรมนก็รู้สึกสบายใจ
“วันนี้เป็นวันที่ดี เหมาะแก่การฉลอง”
“ดีไปเลย”
บุริศร์รู้สึกว่าตัวเองรอดจากความตายมาได้ ตอนนี้เห็นกานต์และนรมน รู้สึกว่าทุกสิ่งอย่างช่างล้ำค่า
ป้องกลับทำลายบรรยากาศลง
“ฉันจะบอกนายให้นะ ฉลองเนี่ย ดื่มไม่ได้ กินของเย็น ของเผ็ด ของเปรี้ยวไม่ได้ ทำเรื่องที่หวาดเสียวไม่ได้ ทางที่ดีคือกินโจ๊ก หรืออะไรจืดๆ”