บทที่ 723 ทุกอย่างจะผ่านพ้นไป

บทที่ 723 ทุกอย่างจะผ่านพ้นไป

นรมนและบุริศร์ตกตะลึง

“ยังนิ่งกันอยู่ทำไม? ป้าโอแทบจะไม่ไหวแล้ว ทางคุกได้ส่งไปที่โรงพยาบาลแล้ว รีบไปดูกันสิ นรมนยังรู้สึกเจ็บแสบในคอ คงจะขาดยาอีกตัวหนึ่ง ต้องให้ป้าโออธิบายชัดเจน”

เมื่อได้ยินป้องพูดเช่นนั้น บุริศร์จึงได้สติขึ้นมาทันที

เขารีบลากนรมนวิ่งไปทางโรงพยาบาล

เมื่อทั้งสองมาถึงโรงพยาบาล ป้าโอกำลังอยู่ในห้องฉุกเฉิน ไฟในห้องฉุกเฉินนั้น ทำให้บุริศร์รู้สึกหนักอึ้งในใจ

ป้าโอเป็นคนสำคัญในชีวิตของเขาคนหนึ่ง ตั้งแต่เล็กจนโต เธอก็คือแม่ของเขา ถึงแม้ว่าเรื่องที่เธอทำผิดมันจะชดใช้ไม่ได้ แต่ ณ ตอนนี้ บุริศร์คิดถึงเรื่องที่ป้าโอเคยทำดีกับเขา

จนตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ป้าโอนะจากไปแล้วจริงๆ

เธอเพิ่งจะอายุห้าหกสิบเท่านั้น ยังเหลือเวลาอีกมาก

จะจากไปแล้วจริงๆเหรอ?

นรมนกุมมือบุริศร์แน่น ตอนนี้ไม่ว่าจะคำปลอบโยนใดใดก็ดูไม่มีค่า และเธอก็ไม่อยากจะไปคิดคำปลอบโยนอะไรอีกแล้ว

ได้ยืนอยู่ตรงนี้ เพราะเธอเป็นห่วงบุริศร์ เพราะป้าโอเคยบอกว่าวางยาให้บุริศร์ เธอก็ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่

กานต์ก็วิ่งตามมา ยืนรออยู่ด้านหลังป้องอย่างเงียบๆ

เวลาค่อยๆผ่านไป จังหวะที่ไฟห้องฉุกเฉินดับลง บุริศร์ใจเต้นแรงมาก

หมอเปิดประตูออกมาจากห้องฉุกเฉิน

“คุณหมอครับ เป็นยังไงบ้าง?”

ป้องรีบเข้าไปถาม

คุณหมอส่ายหน้า “ผมพยายามแล้ว แต่มะเร็งของเธอได้ลามไปทั่วแล้ว พวกคุณเข้าไปดูก่อนดีกว่า จากนั้นค่อยเตรียมเรื่องงานศพ”

สำหรับผลลัพธ์แบบนี้ ทุกคนล้วนเตรียมใจมาแล้วทั้งนั้น แต่บุริศร์ยัง

เขาเพิ่งฟื้นขึ้นมา บางเรื่องยังไม่เข้าใจมากนัก ทำไมอยู่ดีๆก็จากกันไปแล้วล่ะ?

นรมนเห็นว่าเค้าอึ้้งค้างอยู่ตรงนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปสะกิดเขา “เข้าไปดูกันเถอะ”

บุริศร์มองนรมน เขารู้สึกว่าการเข้าไปดูป้าโอนั้น ไม่เป็นผลดีต่อนรมนซักเท่าไหร่ กลัวจะเป็นปมในใจของเธอ แต่ถ้าเขาไม่เข้าไปดู เขาก็จะก้าวข้ามเรื่องนี้ไปไม่ได้

อย่างน้อยผู้หญิงคนนั้นก็เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก

“ไปเถอะ ไม่เป็นไรหรอก”

ทำไมนรมนจะไม่รู้ว่าบุริศร์กำลังคิดอะไรอยู่ เธอยิ้มขึ้นมา

บุริศร์พยักหน้า แล้วเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

เขารู้สึกว่าฝีเท้าตัวเองหนักอึ้ง ราวกับมีหินถ่วงอยู่ที่เท้า

เมื่อเขาเจอกับป้าโออีกครั้ง บุริศร์แทบไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาคือป้าโอ ป้าโอที่มีเพียงหนึ่งเดียวของเขา

ป้าโอใส่เครื่องช่วยหายใจ เมื่อเธอเห็นบุริศร์ก็ตกใจเล็กน้อย แต่เธอรู้สึกดีใจมากกว่า

ถือว่าสวรรค์ยังช่วยเหลือเธอ ให้เธอได้เห็นลูกชายตัวเองฟื้นขึ้นมาก่อนจากโลกนี้ไป

ป้าโอกวักมือเรียกบุริศร์

บุริศร์นั่งลงข้างๆเธอ

เขากุมมือเธอเอาไว้

มือของป้าโอ เคยนุ่มมาก จนตอนนี้ผอมจนเหลือหนังติดกระดูก จนเส้นเลือดโผล่ออกมา

“ป่วยแล้วทำไมไม่คิดจะบอกผม?”

บุริศร์พูดเสียงสะอื้นเล็กน้อย

วินาทีนี้ เขาจอมที่จะลืมเรื่องร้ายๆที่ป้าโอเคยทำลงไป เขายังคงเชื่อว่าเธอคือแม่ที่รักเขามากที่สุดเหมือนดั่งในตอนแรก

ป้าโอน้ำตารื้นขึ้นมา

ในใจของบุริศร์มีเธออยู่เสมอมา

วินาทีนี้เธอเพิ่งจะเข้าใจ

ไม่ว่าผู้ชายคนนี้จะดูโหดเหี้ยมขนาดไหน แต่ในใจของเขาช่างอ่อนโยน

ป้าโอกุมมือของเขาแน่น เธอพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนแรง “ขอโทษนะ บุริศร์ ขอโทษจริงๆ ฉันทำผิดเยอะมากไปจริงๆ ครั้งนี้คงเป็นบทลงโทษจากสวรรค์ ฉันรู้ว่านี่คือจุดจบของฉัน ฉันไม่โทษอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกผิดและเสียดายมาตลอดคือ ฉันไม่สามารถให้ความทรงจำที่มีความสุขและสวยงามแก่นายและกานต์ได้ นายมีฉันคนนี้เป็นแม่ เป็นเรื่องน่าอายของนายในชีวิตนี้ หลังจากที่ฉันตายไป ก็เผาร่างฉันซะ จากนั้นจะเอาไปโยนที่ไหนก็ได้ ฉันไม่อาจเข้าไปในสุสานของตระกูลโตเล็กได้ และไม่อาจจะได้รับการให้อภัยจากนาย ให้ฉันกลายเป็นวิญญาณที่ล่องลอย เร่ร่อน ไปเสียดีกว่า”

“พูดเพ้อเจ้ออะไรอยู่หน่ะ แม่เข้าไปในสุสานตระกูลโตเล็กไม่ได้ ผมจะหาที่ฝังแม่ไม่ได้เลยเหรอ วางใจเถอะ เดี๋ยวผมจะไปหาบ่อยๆ ถึงแม้ว่าแม่จะเคยทำเรื่องร้ายๆไว้มากมาย ทำร้ายคนบริสุทธิ์มากมาย แต่สำหรับผม ติดค้างแม่มาตั้งแต่เล็ก แม่เลี้ยงผมมา ถ้าผมไม่อาจดูแลเรื่องหลังจากที่แม่จากไปแล้วได้ นั้นคือความผิดของผม”

บุริศร์น้ำตารื้น