ตอนที่ 735
บทที่ 735 คุณกำลังปลอบใจผมเหรอ
October 31, 2026
บทที่ 735 คุณกำลังปลอบใจผมเหรอ
ธาวิณีเห็นเจตต์มองตนเองไม่พูดไม่จา ก็อดลนลานไม่ได้
“ประธานเจตต์ ฉันสาบานว่าจะพูดความจริง ไม่งั้นให้ฟ้าผ่าตายเถอะ”
น้ำเสียงธาวิณีร้อนใจ
เจตต์รู้สึกว่าตนเองเหม่อลอย ถึงถามขึ้นอย่างเกียจคร้าน“ตอนที่ฉันเมา แล้วเธอจะพาฉันไปสักที่ นิตาเป็นคนช่วยฉันไว้ใช่มั้ย”
ธาวิณีชะงัก
เธอคิดไม่ถึงว่าเจตต์จะถามคำถามนี้
“กระโจนเข้ามาแบบนี้แหละ”
“รายละเอียดเป็นยังไง ยังจำได้ไหม แสดงให้ดูหน่อย”
คำพูดของเจตต์ทำให้ปารีสรู้สึกแปลก
“ประธานเจตต์ เรื่องนี้ยังไงกันคะ”
“ปากมาก”
น้ำเสียงเจตต์นิ่งขรึมลง
ปารีสหุบปาก ยืนอยู่ด้านข้าง
ธาวิณีเห็นเจตต์ถามถึงเรื่องนี้ อดคิดไม่ได้ จากนั้นบอดี้การ์ดสองคนก็ยืนสาธิต
เจตต์จ้องมองโดยไม่พูดอะไร จากนั้นจึงถามต่อ“ตอนที่พวกแกซ้อมพวกเธอ ปฏิกิริยาแรกเธอปกป้องส่วนไหนของร่างกาย”
ธาวิณีคิดอยู่นานถึงพูด“ที่แรกคือที่ท้อง แต่มือก็ยังคงลูบท้องไว้ เธอดูเหมือนชะงักหน่อย จากนั้นจึงกุมหัวไว้”
“เธอหดตัวไหม”
“ไม่ใช่ เลยรู้สึกว่าเธอดูเซ่อๆ เป็นใครก็รู้ ถ้าเป็นคนอื่นคงจะขดตัวหลบ แต่เธอไม่ใช่ เธอกระโดดเอาตัวเองรับเต็มๆ จากนั้นก็ไม่รู้ว่าโดนใครเตะ ก็ล้มลงกับพื้น จากนั้นคุณก็รู้หมดแล้ว”
ธาวิณีแม้ว่าจะไม่รู้ว่าทำไมเจตต์ต้องถามซ้ำ แต่เธอกลัวแล้วจริงๆ กลัวโดนปารีสทรมาน กลัวเจตต์ ไม่พูดไม่จา แล้วเธอจะตายคามือเขา
เจตต์ขมวดคิ้วแน่น
สิ่งที่นิตาทำไม่มีเหตุผล และก็ไม่ใช่การปกป้องตัวเอง ดังนั้นเขาจะคิดว่า นิตาจะยืมมือธาวิณีมาให้ตัวเองรับบาดเจ็บหรือเปล่า
แต่ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น
เธอมีจุดประสงค์อะไร
เจตต์คิดไม่ตก
ธาวิณีเห็นเจตต์นิ่งเงียบไม่พูด จึงร้อนใจ“ประธานเจตต์ ฉันพูดจริงนะคะ พูดจริงนะคะ”
“ปารีส อย่าทรมานเธออีก”
คำพูดของเจตต์ทำให้ปารีสพยักหน้า
“ถือว่ามึงโชคดี ประธานเจตต์ไม่ถือสา มึงทำบุญมาดี แต่หลังจากนี้มึงทำตัวดีๆหน่อย ถ้ากูรู้ว่ามึงคิดหนีอีก มึงเจอดี”
คำขู่ของปารีสทำให้ธาวิณีตัวสั่นเทา แต่ก็ไม่โดนทรมานอีกต่อไป เธอยังคงหายใจระส่ำ
เจตต์บอกลาปารีส แล้วโทรศัพท์หาคนของตน
“ช่วยตรวจสอบประวัติของนิตาตั้งแต่เด็กจนโตหน่อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาการป่วยระหว่างเรียน และเคยช่วยเหลืออะไรใครในช่วงนั้นมั้ย”
“ครับ ประธานเจตต์”
หลังวางสาย เจตต์รู้สึกใจหนักอึ้งมาก
เขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาใช้แผนการอะไรด้วยง่ายๆ ถ้านิตาใช้แผนกับตน เขาควรทำยังไง
เจตต์ไม่รู้จริงๆ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงลงมืออย่างไม่ลังเล แต่ว่าตอนนี้นิตาเป็นคนที่ช่วยเขเอาไว้ และก็บาดเจ็บ เพราะเรื่องนี้
เขาไม่เชื่อว่านิตาจะเกี่ยวข้องกับธาวิณี แต่ว่าโดนคนวางแผนใส่นี่รู้สึกไม่ดีเลย
เจตต์จุดบุหรี่ ขึ้นนั่งบนรถ
เขาว้าวุ่นใจจะแย่ หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหานรมน
“นิตาผิดปกติจริงๆ คุณหยุดงานที่บริษัทก่อนได้ไหม ผมยังไม่รู้วัตถุประสงค์ของเจ้าหล่อนเลย คุณใช้ข้ออ้างป่วยให้หล่อนพักงานได้”
นรมนฟังเจตต์พูดก็รู้ว่าเจตต์คงไปตรวจสอบมาแล้ว
เธอไม่สบายใจเลย
ตอนแรกคิดว่าตัวเองเก็บอัญมณีล้ำค่าได้ สวรรค์ประทานผู้ช่วยที่ดีขนาดนี้ แต่กลับไม่รู้ว่ามีอะไรซุก ซ่อน
นรมนพูดเสียงค่อย“ไม่ต้องหยุด เดิมทีบริษัทท่องเที่ยวของฉันก็ไม่ค่อยมีอะไรอยู่แล้ว ก็เป็นแค่บริษัทเล็กๆที่เปิดด้วยเงินไม่กี่ล้าน จะมีมูลค่าเท่าไหร่เชียว ถ้าหล่อนชอบ ยกให้เป็นไง แต่แค่ไม่รู้ว่าหล่อน ต้องการอะไร”
“ผมเองก็อยากรู้ปัญหานี้ สบายใจเถอะ ผมจะตรวจสอบให้ชัดเจน”
“เจตต์คะ ”
จู่ๆนรมนเรียกเจตต์
“ว่าไง”
“อย่าทุกข์ใจไปเลย บางทีนิตาอาจจะมีเรื่องที่พูดไม่ออก”
คำพูดของนรมนทำให้เจตต์ตะลึง ฝืนยิ้มพูดขึ้น“คุณกำลังปลอบใจผมเหรอ”
“ถ้าคุณคิดว่าใช่ก็ใช่”
นรมนไม่ได้ออดอ้อน
“รู้สึกว่าฉันโศกศัลย์ใช่ไหม”
เจตต์ยิ้มขมพูด“กว่าจะรักคนๆหนึ่งไม่ง่าย แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง ใจหล่อนไม่มีผม กว่าจะปล่อยวางคุณได้ไม่ง่าย แล้วหาคนใหม่ แต่สุดท้ายก็ลงเอยแบบเดิม บางทีชีวิตผมอาจจะดวงขมขื่น คงจะต้องตายไปอย่างขมขื่น”
“อย่าพูดมั่วสิ ฉันเชื่อว่านิตาจิตใจดี คงมีเรื่องทุกข์อยู่ในใจ เจตต์คะ คุณอย่าด่วนสรุปสิ บางทีเราอาจจะพลาดไป”
นรมนได้ยินเจตต์พูดแบบนี้ รู้สึกไม่สบายใจเลย
เจตต์ส่ายหน้าพูด“ผิดหรือไม่ ผมตัดสินใจเอง ถ้ามีอะไรคืบหน้า ผมจะบอกคุณ เท่านี้ก่อนนะ ต้อง ผ่อนคลายหน่อย”
“ไม่เป็นไรนะ”